جبهه ملی ایران

Sharon Olds' Open Letter to Laura Bush

2007-08-04T17:06:00.000-07:00

Laura Bush, First Lady

The White House

Dear Mrs. Bush,

I am writing to let you know why I am not able to accept your kind invitation to give a presentation at the National Book Festival on September 24, or to attend your dinner at the Library of Congress or the breakfast at the White House.

In one way, it's a very appealing invitation. The idea of speaking at a festival attended by 85,000 people is inspiring! The possibility of finding new readers is exciting for a poet in personal terms, and in terms of the desire that poetry serve its constituents--all of us who need the pleasure, and the inner and outer news, it delivers.

And the concept of a community of readers and writers has long been dear to my heart. As a professor of creative writing in the graduate school of a major university, I have had the chance to be a part of some magnificent outreach writing workshops in which our students have become teachers. Over the years, they have taught in a variety of settings: a women's prison, several New York City public high schools, an oncology ward for children.

Our initial program, at a 900-bed state hospital for the severely physically challenged, has been running friendships between young MFA candidates and their students--long-term residents at the hospital who, in their humor, courage and wisdom, become our teachers.

When you have witnessed someone non speaking and almost non moving spell out, with a toe, on a big plastic alphabet chart, letter by letter, his new poem, you have experienced, close up, the passion and essentialness of writing.

When you have held up a small cardboard alphabet card for a writer who is completely non speaking and non moving (except for the eyes), and pointed first to the A, then the B, then C, then D, until you get to the first letter of the first word of the first line of the poem she has been composing in her head all week, and she lifts her eyes when that letter is touched to say yes, you feel with a fresh immediacy the human drive for creation, self-expression, accuracy, honesty and wit -- and the importance of writing, which celebrates the value of each person's unique story and song. So the prospect of a festival of books seemed wonderful to me.

I thought of the opportunity to talk about how to start up an outreach program. I thought of the chance to sell some books, sign some books and meet some of the citizens of Washington, DC. I thought that I could try to find a way, even as your guest, with respect, to speak about my deep feeling that we should not have invaded Iraq, and to declare my belief that the wish to invade another culture and another country -- with the resultant loss of life and limb for our brave soldiers, and for the noncombatants in their home terrain -- did not come out of our democracy but was instead a decision made "at the top" and forced on the people by distorted language, and by untruths. I hoped to express the fear that we have begun to live in the shadows of tyranny and religious chauvinism -- the opposites of the liberty, tolerance and diversity our nation aspires to. I tried to see my way clear to attend the festival in order to bear witness -- as an American who loves her country and its principles and its writing -- against this undeclared and devastating war.

But I could not face the idea of breaking bread with you. I knew that if I sat down to eat with you, it would feel to me as if I were condoning what I see to be the wild, highhanded actions of the Bush Administration. What kept coming to the fore of my mind was that I would be taking food from the hand of the First Lady who represents the Administration that unleashed this war and that wills its continuation, even to the extent of permitting "extraordinary rendition": flying people to other countries where they will be tortured for us.

So many Americans who had felt pride in our country now feel anguish and shame, for the current regime of blood, wounds and fire. I thought of the clean linens at your table, the shining knives and the flames of the candles, and I could not stomach it.

Sincerely,

SHARON OLDS

مسعود خيام: نويسنده‌ها موجوداتى اضافى هستند

2007-08-03T15:29:00.000-07:00

وي اعلام كرد كه پس از همه اين مصائب ،اين نمايشنامه مهم سرانجام موفق به كسب مجوز انتشار از وزارت ارشاد شده است و توسط نشر قطره منتشر مي شود.خيام، همچنين رمان «سنگ، كاغذ، قيچي» را تمام كرده كه در خارج از كشور به چاپ رسيده است: «بيشتر از ده، دوازده سال روي اين كتاب كار كرده‌ام. ويرايش پشت ويرايش و اصلاح بعد از اصلاح. اين رمان نه صور قبيحه داشت و نه كلمه بدي در آن به كار رفته بود. بخش‌هايي از اين رمان هم مثل مرثيه براي فروغ فرخزاد قبلا در نشريات چاپ شده بود. تمام شدن كتاب مصادف شد با دولت فعلي و ارشاد، مجوز نداد. من هم مجبور شدم تا كتاب را خارج از ايران به چاپ برسانم.»ء

اين نويسنده و مترجم، درباره جديدترين رمان خود گفت: «در عهد قديم كتاب مقدس، بخشي به نام غزل‌هاي سليمان وجود دارد كه بي‌نهايت زيباست. اين بخش حدود 5 هزار سال قدمت دارد و ديالوگي عاشقانه بين يك زن و مرد است. من به ترجمه‌هاي قديمي انگليسي اين كتاب خيلي علاقه دارم و بارها آن را خوانده‌ام. رماني به استنباط از اين بخش عهد قديم نوشته‌ام كه «مشرق غزل‌هاي سليمان» نام دارد. وقتي كتاب را تمام كردم، به خيلي‌ها براي نظرخواهي دادم و همه در يك كلام مشتركا به من گفتند كه كتاب را به هيچ وجه به ارشاد ندهم. با ناشري هم در اين باره صحبت كردم كه او هم گفت كتاب را تحويل ارشاد نمي‌دهد. من هم يكراست كتاب را بردم خارج از كشور چاپ كردم. احتمالا الان زير چاپ است و به زودي به بازار كتاب مي‌آيد.»خيام، چاپ كتاب در خارج از كشور را گزينه مناسبي نمي داند و در اين باره توضيح مي‌دهد: «چاپ كتاب در خارج از كشور اصلا كار درست و به صرفه‌اي نيست. اولا از نظر اقتصادي كه منفعتي ندارد و درنهايت كتاب در 500 يا 1000 نسخه منتشر مي شود. كسي آن جا حوصله ندارد كتابي را به زبان فارسي بخواند. دوما نويسنده از كتاب بي‌خبر مي‌ماند. در نتيجه كتاب، زندگي جديدي پيدا مي كند كه به نويسنده‌اش مربوط نيست. مثل اين مي‌ماند كه بچه آدم در بيمارستان به دنيا بيايد و بدون آن كه والدين بچه; او را ببيند; بچه به ژنو برده شود. اين كار اصلا ارزش مادي و معنوي ندارد و من با خودم مي گويم حتما عقلم پاره سنگ دارد كه اين كار را مي‌كنم. هر روز از ساعت 3 تا 8 صبح مي‌نويسم و صبح به سراغ كار خودم مي‌روم. اصلا من ديوانه‌ام كه كار فرهنگي مي‌كنم.» ء

مسعود خيام درباره نوع بررسي‌ها در وزارت ارشاد مي گويد: «كتاب‌هايي در زمينه فلسفه علوم براي بررسي به وزارت ارشاد دادم كه توسط كساني خوانده شد كه از علم سر در نمي‌آوردند. كتاب‌ها راجع به امواج احتمالات يا تئوري پيشرفته بود كه در زمينه فيزيك و رياضيات پيشرفته قرار مي گيرد. آن وقت كسي بايد درباره اين كتاب نظر دهد كه اصلا اين مبحث را نمي شناسد.پسرم موسيقيدان است و دو كتاب موسيقي را براي بررسي به وزارت ارشاد داد. اين كتاب‌ها از ابتدا تا انتها; نت است و هيچ نوشته‌اي ندارد. به يكي از اين كتاب‌ها مجوز دادند و آن يكي را نگه داشتند. ازشان پرسيدم كه چرا مجوز نداده‌ايد؟ گفتند بايد بررسي شود. حالا خدا مي‌داند كه چه چيزي بايد بررسي مي‌شد. بعد از يكي، دو ماه بالاخره مجوز كتاب را دادند ولي ما نمايشگاه كتاب را از دست داده بوديم. مثل اين كه مي خواهند سر به سر نويسنده‌ها بگذارند.يك روز شاملو كه آن روزها در وضعيت بد اقتصادي هم بود، يقه من را گرفت و گفت «پس تو چه مهندسي هستي؟ بيا ترتيبي بده; سراغ يك شغل آبرومند برويم.» راست مي‌گفت در جوامع به قول قديمي‌ها «عقب افتاده »و به قول جديدي‌ها «در حال پيشرفت» «پيراموني»، كسي كه كار فرهنگي مي كند ديوانه است. البته درباره خودم مي گويم و اساعه ادبي به ديگران نمي‌كنم. ولي اگر غير اين است چرا بايد يك مترجم روي كتابي دو سال كار كند و پوستش كنده شود و 500 هزار تومان بگيرد، در حالي كه بقال محل اگر يك ميليون تومان درآمد نداشته باشد، روزش شب نمي‌شود. پسر خوانده من در مطبوعات ماهي 120 هزار تومان بيشتر درآمد ندارد و آن وقت مستخدم خانه من 300 هزار تومان حقوقش است. استاد دانشگاه با حقوق 230 تا 240 هزار تومان به اندازه يك موبايل فروش درآمد ندارد. نويسندگي پولش از رفتگري پائين‌تر است. درست فكر مي‌كنم، كسي كه كار فرهنگي مي‌كند بايد ديوانه باشد. ء

تا مرد هنر در اين جهان است
بي‌قدر، به نزد اين و آن است
افسرده دل و پريشان است
در رنج به خاطر دو نان است

از يك جهت بايد البته از ارشاد تشكر كرد. من واقعا و قلبا، صميمانه و صادقانه، از وزارت ارشاد كه كتاب‌هاي من را توقيف، خمير و سانسور مي‌كند، تشكر مي‌كنم. اگر اين كارها را نمي‌كردند مجبور نمي‌شدم كار مهندسي‌ام را ادامه دهم و شغل آبرومندي پيدا كنم. از طرفي بارها شده كه كتاب‌هاي چاپ شده خود را نگاه مي‌كنم و مي‌گويم اي كاش اين قسمت را اين گونه مي‌نوشتم يا آن قسمت را اصلاح مي‌كردم. بين كتاب‌هايم، آنهايي را خيلي دوست دارم كه منتشر نشده و مي‌توانم ويرايششان كنم. ارشاد كمك مي‌كند تا من خيالم از بابت اشتباه در كتاب‌هايم منتشر شود. ء

محسن ظهوري

بیانیه جبهه ملی ایران

2007-05-06T06:39:00.000-07:00

در مراحل بعد، در هرمورد و هر مرحله، جبهه ملي ايران نسبت به عملکردهای نادرست حاکمیت در قبال سياست خارجی، طولانی ساختن جنگ، از دست دادن فرصت های طلایی در آ سیای مرکزی و قفقاز پس از فروپاشی اتحاد شوروی، اشتباههای كلان در برنامه های اقتصادی, برخوردهاي غیر فرهنگي، فشارهای شدید پی در پی بر نقد كنندگان حاکمیت، تا حذف فیزیکی آنها در جریان قتل های زنجیره ای، برخوردهای پلیسي- امنیتی با جامعه، در تنگنا قراردادن آن، به شهادت اعلامیه ها، نشریه پیام جبهه ملی، مصاحبه ها و سخنرانیهای پرشمار شخصيت هاي سرشناس خود، موضع گیری نمود كه هزینه های سنگین آنرا هم با جان و دل پرداختند. طی سالهای گذشته، هربار که پتك بدستان نیروهای انتظامی, از فراز بامهای خانه هاي مردم، به حریم امن آنها، هجوم بردند و به شکستن گیرنده های ماهواره ای پرداختند، فریاد برآورديم که در دنیای گسترده اطلاع رسانی امروز، این شیوه هاي فاشیستی دیگر کاربرد ندارد. شما اگر اعتقاد داريد که این رسانه های پرشمار بدآموزی دارند، باید صدا و سیما را از یکنواختی، جز برخی استثناءها، از بی محتوایی برنامه های سرتا به پا غم انگیر و بي نشاط بیرون آورید و در تمامی زمینه ها به آن جاذبه ببخشید تا مردم به گونه اي خود خوا سته به آن اقبال نشان دهند و فرصت از رسانه هایی كه به باور شما جهت دار عمل می کنند گرفته شود. در غیر اینصورت، با پتك و با طوم و سرنیزه نمی توان به جامعه تشنه خبر و تحلیل هاي گوناگون، فیلم ها و نمايش هاي شاد و سرگرم کننده و موسیقی متنوع و شاد و بسیاری برنامه های ديگر برخورد کرد. ء

هموطنان عزیز، در طی حدود بیست ماه گذشته نیز انطباق نداشتن عملکرد هاي دولت جدید را با صراحت در تمامی زمینه ها و موارد با بدست دادن تحلیل های روشن به آگاهی همگان رسانده و مکرر در مکرر هشدارهای لازم را به حاکمان بر قدرت نشسته داديم و یاد آور شدیم که راهی را که برگزیده اند کشور را به ورطه هولناکی خواهد کشاند. بارها یاد آور شدیم که بیش از این فضای جامعه را نبندید و با مردم به عنوان رعیت و فرمانبردار برخورد نکنید. دهانها را با تهدید نبندید و قلم ها را با زندانی کردن صاحبان اندیشه و روزنامه نگاران نشكنید. دانشجویان را در گروههای پرشمار بازداشت نکنید يا از ادامه تحصیل محرومشان نسازید. با سیاست های نادرست اقتصادی كه چرخهای تولید کارخانه ها را از کار انداخته است، در قبال حق طلبی کارگران شریف که به صورت مسالمت آمیز دست به تحصن می زنند، با خشونت و به زندان افکندن و بی سرپرست گذاردن خانواده های پر شمارشان برخورد نکنید. به تظاهرات آرام و گردهمایی های زنان آزاده کشور که در طلب ابتدایی ترین حقوق مسلم خویش هستند و می خواهند فضای لازم برای مشارکت هر چه گسترده تر در ساختن کشور و جامعه خود بدست آورند، یورش نبرید و همسران و مادران را از کاشانه و کودکان خویش جدا نسازید و در کنار تبهکاران و فاسدان به زندان ها نیاندازید. جامعه آموزگاران و دبیران را به عنوان پرورش دهندگان نسل امروز برای خدمت هر چه بيشتر و آگاهانه تر به میهن خویش در فردا ارج نهید و شرایط رفاهی دست کم نسبی را برايشان فراهم آورید. ولی هيچگاه گوش شنوایی نبود، به گرد همآیی هاي مسالمت آمیز و آرام آنها چه انگ ها که زده نشد و چه برخوردهای خشنی که با آنها صورت نگرفت. ما بارها فریاد برآورديم که نحوه برخورد شما با نوجوانان و جوانان کشور در زمینه های مختلف از جمله نحوه پوشش آنها و بازداشتهاي پرشمار آنها اثري در تغييرات مورد دلخواه شما نخوهد داشت، بلکه سبب خواهد شد که روحیه واکنشی را در آنها تشدید کند و بخش عمده اي از نیروهای جوان را به عصیان بکشاند. ء

سالهاست که جامعه ایران تجربه آنرا دارد كه هر وقت بر شدت بحرانهای کشور در زمینه سیاست خارجی و بالا گرفتن تنش و برخورد تند دنیا با حاکمیت افزوده شده و دستگاه خود را در بن بست شدید ديده است، هرگاه كه فشار اقتصادی فریاد اکثریت عظیم جامعه را به آسمان رسانیده و بر اثر نبود برنامه و نا آگاهی مسئولان و سپردن كارها بدست افراد غیر کارشناس و فاقد توان مدیريت در تمامی بخش های تولید رکود بیشتری پدید آمده و فرار سرمایه از کشور که از فردای انقلاب آغاز گشته ابعاد گسترده تری یافته است، حاکمیت راهی جز افزودن بر شدت عمل و سرکوب مردم در کوچه و خیابان و شدت بخشيدن بر روند احضار ها و بازداشتها و برخورد قهرآمیز با مردم به جان آمده، در اينجا و آنجا در پيش نگرفته است. عملكرد نادرستي كه هر بار بر فاصله ميان ملت و حاكميت افزوده است. این روند فزاينده چنانست که بیم آن می رود كه سیاست های خاص جهانی که با قدرت برآنند تا در منطقه دگرگونیها اساسی پدید آورند، با آگاهی از نارضایتی های گسترده مردم، در بخش هایي از کشور آشوبهایي پدید آورند که یکپارچگی کشور و وحدت ملی را هدف قرار دهد، پدیده شومی که جبهه ملی ایران بارها درباره آن هشدار داده است. ء
در پایان یادآور می شویم که تا بیش از این فرصت از دست نرفته است، حاکمان بخود آیند و مدیریت کلان کشور را به خواست ملت ایران در چارچوب یک انتخابات آزاد به نیروها و جریانهای ملی بسپارند که قادر خواهند بود تا براي رهايي كشور طرحي نو در اندازند و با حمايت ملت، كشور را از بحرانهاي شديد و فاجعه آميز رهايي ببخشد. ء

جبهه ملي ايران
سوم ارديبهشت 1386

واشنگتن پست: آمريكا و ايران به سمت مذاكرات جدي در حركت هستند

2007-04-27T14:04:00.000-07:00

واشنگتن پست افزوده است: روند معامله بين ايران و آمريكا در حال شكل گيري است .اين روند در هفته جاري در دو كانال ديپلماتيك مختلف مشخص شد كه در حقيقت تغييري جدي در انزوا و بدبيني شديد بين دو كشور است كه از زمان انقلاب اسلامی‪ ‬بين دو طرف ايجاد شده بود. ء

اين روزنامه نوشته است: عملگرايان ايران كه خواستار مذاكره با آمريكا هستند مي‌گويند هم‌اكنون زمينه ديپلماتيك بخوبي براي پيشرفت مهيا است. ء

به نوشته اين روزنامه ، يكي از منابع ايراني در عين حال هشدار داده است كه دسته‌هايي در تهران و واشنگتن وجود دارند كه خواستار ادامه بن بست در روابط دو طرف هستند ولي آنها در اقليت مي‌باشند. ء

واشنگتن پست به نقل از همين منابع ناشناس ايراني افزوده است: اكثريت در دو پايتخت بايد تصميم بگيرند تا به راه حلي دست يابند. ء

اين روزنامه نوشته است: نخستين كانال ديپلماتيك مربوط به برنامه هسته اي ايران است. خاوير سولانا مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا در روزهاي چهارشنبه و پنجشنبه با علي لاريجاني دبير شوراي عالي امنيت ملي ايران در آنكارا ديدار و گفت وگو كرد. هرچند جزئيات اين مذاكراه مشخص نيست ولي آنچه مهم است اين است كه دو طرف موافقت كرده‌اند دو هفته ديگر مجددا با يكديگر ديدار و گفت و گو كنند كه در حقيقت از سرگيري مذاكرات ايران با سه كشور اروپايي خواهد بود. ء

به نوشته واشنگتن پست، پيام سولانا به لاريجاني اين بود كه ايران بايد پيش از پايان تحريم‌هاي كنوني سازمان ملل در ‪ ۲۴‬ماه مه و پيش از آنكه شوراي امنيت اقدام به اعمال سومين دور از تحريم‌هاي خود عليه ايران نمايد بر سر ميز مذاكرات بنشيند. ء

"سولانا اميدوار است ايرانيان دستكم در اواسط ماه مه با نمايندگان فرانسه، انگليس و آلمان و شايد ديپلمات‌هاي روسيه و چين، بر سر ميز مذاكرات بنشينند." ء
اين روزنامه افزوده است: اين اميد مي‌رود كه در اين نشست دو طرف به توافقي دست يابند كه با به حالت تعليق در آمدن برنامه غني‌سازي اورانيوم ايران هنگام برگزاري مذاكرات، تحريم‌هاي سازمان ملل عليه ايران نيز لغو گردد لذا در صورت موفق بودن تلاش‌هاي سولانا، آمريكا نيز در اين مذاكرات شركت خواهد كرد. ء

واشنگتن پست نوشته است: هرچند هنوز هيچ كس هيچ فرمولي ارائه نكرده است كه بتواند باعث از بين رفتن اختلافات بسيار گسترده آمريكا و ايران در مورد مساله هسته‌اي گردد ولي در حقيقت مذاكرات ديپلماتيك به همين منظور صورت مي‌گيرد. ء

اين روزنامه افزوده است: مقامات ايراني بصورت محرمانه اعلام كرده‌اند كه به سولانا بايد آنقدر آزادي عمل داده شود كه بتواند راه حلي را بيابد كه مورد موافقت دو طرف باشد زيرا به گفته يكي از منابع ايراني، در صورتي كه اين مذاكرات بيانگر مواضع پيشين باشد، مذاكرات به شكست منجر خواهد شد. ء

به نوشته واشنگتن پست، كاندوليزا رايس وزير امور خارجه آمريكا نيز بمنظور اطمينان بخشيدن به ايرانيان در مصاحبه‌اي با يك روزنامه انگليسي گفته بود آمريكا هيچ برنامه‌اي براي تغيير حكومت ايران ندارد و سياست آمريكا همواره تغيير رفتار حكومت ايران بوده است. ء

واشنگتن پست افزوده است: دومين كانال ديپلماتيك به سمت ايران نيز هفته گذشته و هنگامي كه رايس براي شركت در كنفرانس همسايگان عراق به شرم الشيخ در كشور مصر سفر خواهد كرد باز خواهد شد. در اين نشست كه در سطح وزراي امور خارجه كشورهاي همسايه عراق از جمله ايران و سوريه برگزار خواهد شد، رايس اميدوار است با همتايان ايراني و سوريه خود ديدارهاي دوجانبه‌اي داشته باشد. ء

اين روزنامه نوشته است: مقامات ايراني هشدار داده‌اند تا زماني كه آمريكا نشان ندهد قصد دارد پنج مقام ايراني را كه در ماه ژانويه در شهر اربيل عراق دستگير كرده، آزاد كند منوچهر متكي وزير امور خارجه آن ممكن است در اين نشست شركت نكند. ء

واشنگتن پست با اشاره به علاقه مندي رايس به ديدار با همتايان ايراني و سوري خود به نقل از مقامات وزارت امور خارجه آمريكا نوشت: آنها اميدوارند اين ديدار آغازي براي مذاكرات عادي با ايران و سوريه در مورد چگونگي ايجاد ثبات در عراق باشد. به اين ترتيب مي‌توان گفت كه دولت بوش كاملا آماده است تا از پيشنهادات ديپلماتيك گروه تحقيقات عراق پيروي كند. ء

اين روزنامه با اشاره به اينكه ممكن است براي نخستين بار از سال ‪ ۱۹۷۹‬تا كنون دري براي احتمال برگزاري نخستين مذاكرات ايران و آمريكا باز شود، افزوده است: دو طرف به اين نتيجه رسيده‌اند كه به اين مذاكرات احتياج دارند و تصميم گرفته‌اند به نظرات داخلي در پايتخت‌هاي خود كه خواستار ادامه رويارويي هستند بي‌توجهي كنند. ء

حمایت از صنایع داخلی یا تشویق رانت خواری

2007-04-23T12:35:00.000-07:00

از یکسو ادامه کار آنها به علت فراورش پائین ایجاد ثروت نمیکرد و در مجموع کشور از فعالیت تولیدی آنها متضرر میشد و از طرف دیگر تعطیل آنها موجب بیکاری کارگران و مشکلات ناشی از افزایش بیکاری در جامعه میشد. معضلی که به آسانی قابل حل نبود. ء
با توجه به این مشاهدات سیاست کلی حمایت از صنایع داخلی سالهاست که بوسیله اکثر اقتصاد دانان مردود اعلام شده است. ء
متاسفانه در ایران این سیاست غلط اقتصادی در پیش از انقلاب معمول بود و دولت با ایجاد موانع گمرکی برای کالاهای مشابه خارجی از صنایع داخلی حمایت میکرد. نتیجه این کار همانطور که اشاره شد پائین بودن کیفیت تولید و بالا بودن قیمت تمام شده و عدم قابلیت ارائه اجناس داخلی در بازار های بین المللی بود. ء
پس از انقلاب وضع بسیار بد تر شد. اکثر کارخانجات مصادره شده به نهاد های مختلف واگذار شدند و در تحت حمایت کامل بیت المال قرار گرفتند. این صنایع که ادامه فعالیت خود را منوط به قابل رقابت بودن کالاهای خود نمی دیدند هیج تلاشی در بهبود کیفیت و افزایش بهره وری نمیکردند. در نتیجه امروزه نیز به علت غیر قابل اقتصادی بودن صنایع ما قادر به رقابت در سطح جهانی نیستند و صادرات ما محدود است به نفت و مواد شیمیائی و چند قلم محدود دیگر. مصرف کننده داخلی هم مجبور است که اجناس بنجل تولید شده بوسیله این صنایع را با قیمتی بالا ابتیاع کند. ء
متاسفانه تا وقتی که خصوصی سازی کارخانجات دولتی و حذف مرحله به مرحله حمایتهای دولتی صورت نپذیرد این مشکل ادامه خواهد داشت و ما موفق به عدم اتکا به در آمد نفت و گذار از مرحله تک محصولی نخواهیم شد. ء
طرح حذف تدریجی حمایت دولتی از صنایع مریض داخلی و ملزم کردن آنها به بالا بردن فراورش و کیفیت فراورده های صنعتی و رقابت در سطح جهانی از مهم ترین برنامه های اقتصادی است که اگر حکومت کشور ما خواهان شکوفائی اقتصادی و ورود به بازارهای بین المللی و برخورداری از یک سطح زندگی در خور ملت ایران و قابل مقایسه با کشورهای پیشرفته است باید هرچه زودتر انجام گیرد. ء
اجرای این سیاستها نیاز به برنامه ریزی دقیق و دراز مدت و شجاعت و دورنگری سیاست مداران و طراحان اقتصادی مملکت دارد. مشکلی که چاره آن در شرایط امروز بسیار بعید بنظر میرسد. ء
بنظر نویسنده آگاهی مردم از مشکلات موجود در راه پیشرفت اقتصادی و راه حل های آنها باعث میشود که سیاستمداران برای انتخاب شدن هم که شده برنامه های خود را بر اساس این راه حل ها ارائه کنند.از اینرو از خوانندگان دعوت میشود که در این بحث شرکت کنند و نظرات خود را برای ما بفرستند. ء

دکتر فرزاد وحید

اعتراض روزنامه آمريكايي به سخنان ضدايراني يك سناتور جمهوريخواه

2007-04-21T15:29:00.000-07:00

اسپكتروم به وضعيت اسفبار مردم عراق پس از چهار سال اشغال توسط آمريكا اشاره و نوشته است: آمارهاي محافظه كارانه تلفات عراقي‌ها از تهاجم بوش را ‪ شصت و هشت هزار نفر اعلام مي‌كند اما در ديگر آمارها تعداد كشته شدگان تا ‪ ششصد هزار نفر برآورد شده است . ء
اين روزنامه افزوده است: تنها كساني كه واقعيت آن را مي‌دانند جنگ سالاران رده بالاي كابينه بوش هستند و تا جايي كه شنيده مي‌شود آنها واقعيت را به زبان نمي‌آورند بنابراين به نظر نمي‌رسد هرگز آمار واقعي اين تلفات براي ما روشن شود. اين تلفات مربوط به شهروندان است كه شامل زنان، كودكان ، سالمندان و غيرنظاميان مي‌شود كه كشتار آنان كاري غيرمنطقي بوده است".ء
روزنامه اسپكتروم تصريح دارد:چرا ماجراي غم‌انگيز كشتار دانشجويان بي گناه در دانشگاه تا اين حد براي ما مهم است اما كشتار عراقي‌هاي بيگناه كه در اثر گلوله‌ها و بمب‌هاي نيروهاي ائتلاف جان باخته‌اند نه؟ براي زندگي بايد ارزش قائل شد بدون توجه به قاره‌اي كه مردم در آن زندگي مي كنند، مذهبي كه دارند و روند سياسي كه دنبال مي‌كنند.ء
سردبير اسپكتروم تصريح كرده كه"مك كين با سخنان‌خود فرزندان ويرجينيا، فرزندان عراق و فرزندان سراسر جهان را بي‌ارزش دانسته است بنابر اين در زمان انتخابات عملكرد او ضربه‌اي به صورت خود او خواهد زد و راي‌دهندگان آمريكايي اين بار به ياد موسيقي قديمي "چه كسي بار ديگر گول مي‌خورد" خواهند افتاد و قطعا رييس جمهوري آينده مانند رييس جمهوري كنوني نخواهد بود.ء

مشکلات سرمایه گزاری در ایران

2007-04-20T11:07:00.000-07:00

سرمایه گزاران داخلی هم به علت های عدیده که شامل عدم وجود امنیت سرمایه گزاری و عدم وجود شکوفائی اقتصادی رغبتی به سرمایه گزاریهای دراز مدت ندارند و در نتیجه سرمایه گزایهای آنان خیلی محدود بوده و بیشتر در زمینه بورس زمین و مسکن صورت میگیرد. در گیری غیر معقول دستگاه های دولتی و نیمه دولتی و نهاد های مختلف درکارهای تولیدی و حمایت قوانین موجود و سایر تسهیلاتی که برای آنها وجود دارند نیز امکان رقابت سالم را برای سرمایه گزار خصوصی از بین برده است. امکانات موجود برای این سازمانها از استفاده از ارز ارزان قیمت شروع میشود تااعمال نفوذ در دستگاههای دولتی برای تسهیل کار خود و کار شکنی برای سرمایهگزاران خصوصی. ء

مشکل دیگر در راه سرمایه گزاری در ایران فساد دستگاههای دولتی است که کار سرمایه گزاری را برای موسسات خصوصی بسیار مشکل و پر خرج میکند. دستگاههای دولتی بجای آنکه کار سرمایه گزاری را تسهیل کنند با ایجاد انواع و اقسام موانع مختلف کوشش میکنند که به سرمایه گزاران بفهمانند که بدون پرداخت رشوه کار سرمایه گزاری در ایران عملی نیست. این رشوه ها یا بصورت نقدی صورت میگیرد و یا با دریافت قسمتی از سهام. ء

متاسفانه به علت عدم آگاهی عمومی در مورد رل سرمایه گزاری خارجی در شکوفائی اقتصادی ِ ایجاد کار و ثروت و فن آوری جدید سود جویان داخلی با شعارهای مختلف سیاسی موفق شده اند که اذهان عمومی را نسبت به آن خدشه دار کنند. فساد دستگاههای دولتی و قوانین دست و پا گیرو متغییر از یکسو وعدم واقع بینی سیاسی و سیاستهای خصمانه و نابخردانه دولت نسبت به کشورهای توسعه یافته از سوی دیگر باعث شده اند که کشورهای صنعتی رغبتی به سرمایه گزاری در ایران نشان ندهند. در این شرایط امکان تسریع روند توسعه و شکوفائی اقتصادی و عدم اتکا به درامد های نفتی در ایران بسیار بعید بنظر میرسد. ء

چامسكي: اگر ايران به مكزيك حمله مي‌‌كرد، چه مي‌شد؟

2007-04-16T16:01:00.000-07:00

اين بحث، يكي از اصول اوليه تبليغات پيشرفته است. در جوامع خشن و مرتجع، خط‌مشي حزب به طور عمومي اعلام شده و بايد اطاعت شود. در جوامعي كه كشور توانايي كنترل با استفاده از زور را از دست داده، خط‌مشي حزب به سادگي به عنوان پيش‌فرض مطرح شده و سپس بحث شديد در چهارچوب‌هاي دكترين ارايه شده، تشويق مي‌شود.ء

بحث مداخله ايرانيان در عراق بدون توجه به اين موضوع مطرح مي‌شود كه آمريكا، حاكم و مسلط بر جهان امروزي است.ء
براي مثال؛ ما در دهه 1980 در موردي مشابه، مداخله‌اي در افغانستان اشغال‌شده توسط شوروي نداشتيم؛ بحثي كه مقامات آمريكايي و رسانه‌هاي ما هيچ تلاشي براي پنهان كردن آن نداشتند و يا مسائلي كه در رسانه‌هاي نازي در مورد دخالت متحدين در فرانسه مطرح مي‌شد.ء

اما ايجاد اتهامات عليه ايران، بخشي از يك جنگ تبليغاتي به هدف ايجاد حمايت براي حمله به ايران به عنوان «منبع اصلي مشكلات و تنش‌هاي عراق» ‌است. جهان نيز مبهوت اين سناريوست. حتي كشورهاي سني همسايه كه رفاقتي با ايران ندارند، ايران داراي سلاح هسته‌اي را به حمله نظامي عليه ايران ترجيح مي‌دهند. بنا بر اطلاعات محدودي كه ما هم داريم، به نظر مي‌رسد بخش عمده‌اي از جامعه اطلاعاتي و نظامي آمريكا هم مخالف چنين حمله‌اي هستند كه اين عده در كنار بخش عظيم‌تري از افكار مردم جهان قرار مي‌گيرند كه در زمان حمله بوش و بلر به عراق هم مخالفت خود را اعلام كرده بودند.ء

تأثيرات ايران

نتايج حمله به ايران، مي‌تواند بسيار خطرناك باشد. بنا بر مطالعات اخير درباره «تأثيرات عراق» توسط «پتر برگن» و «پل كرويك شانك»، متخصصان تروريسم و با استفاده از اطلاعات دولت و مؤسسه Rand حمله به عراق تاكنون باعث افزايش هفت برابري ترور شده و احتمالا «تأثيرات حمله به ايران» بسيار خطرناك‌تر خواهد بود و دوام بيشتري دارد. «كورلي بارفت»، مورخ نظامي بريتانيايي، وقتي مي‌گويد حمله به ايران به طور كامل جنگ جهاني سوم را به راه خواهد انداخت، موضوع مهمي را بيان مي‌كند.ء

ما طرح‌هاي گروه حاكم بر آمريكا را در اين‌باره نمي‌دانيم، چراكه به نام امنيت، همه آنها مخفي نگه داشته شده است؛ امنيتي كه دولت بوش عليه دشمن داخلي خود؛ يعني مردمي كه به نام آنان وارد عمل مي‌شود، ايجاد كرده است. ء

حتي اگر كاخ سفيد نيز قصد جنگ نداشته باشد، اعزام ناوها و حضور نيروها در منطقه، حمايت از جنبش‌ها و اعمال تروريستي داخلي ايران و ديگر محرك‌ها، مي‌تواند به راحتي به ظهور يك جنگ تصادفي منجر شود.ء

قطعنامه‌هاي كنگره هم نمي‌تواند چندان مانع حركت شود، چراكه آنها نيز استثناهايي را براي امنيت ايجاد مي‌كنند؛ بنابراين بايد هميشه توجيهي براي اين كار وجود داشته باشد: دفاع هيتلر از آلماني‌هاي بي‌گناه در برابر «تروريسم وحشيانه» لهستاني‌ها در سال 1939، پس از اين‌كه آنها پيشنهاد عاقلانه و پرنبوغ او براي صلح را رد كردند، تنها يك نمونه از اين امر است.ء

مؤثرترين عامل در برابر تصميمات جنگ‌‌افرزانه كاخ سفيد، ايجاد يك مخالفت سازمان داده شده مردمي است كه باعث وحشت رهبري سياسي ـ نظامي آمريكا؛ درست مانند سال 1968 شود. بنا بر اسناد پنتاگون، آنها به اين علت از اعزام نيروي بيشتر به ويتنام خودداري كردند تا از آنان براي كنترل هرج و مرج‌هاي داخلي احتمالي جلوگيري كنند.ء

البته اقدامات ايران نيز باعث بدتر شدن بحران شده است. اما خوب است اين پرسش را مطرح كنيم كه اگر ايران به مكزيك يا كانادا حمله كرده و آنها را اشغال و به دستگيري نمايندگان آمريكا كه در برابر اشغال ايران مقاومت مي‌كردند، اقدام مي‌كرد، واكنش ما چه بود؟ تصور كنيد ايران نيروي دريايي عظيمي را به درياي كارائيب مي‌فرستاد و تهديدات مهمي را براي حمله به آمريكا (نقاط هسته‌اي يا غيره) ايجاد و اعلام مي‌كرد كه اگر آمريكا سريعا همه برنامه‌هاي انرژي هسته‌اي خود را متوقف نكند و... . حال تصور كنيد همه اين اقدامات زماني رخ مي‌داد كه ايران باعث سقوط دولت آمريكا شده و به جاي آن، دستگاه ديگري بر سر كار آورده بود و پس از آن هم از حمله روسيه به آمريكا كه ميليون‌ها نفر از مردم آمريكا را به كشتن مي‌داد، حمايت مي‌كرد؛ درست مانند حمايتي كه آمريكا از صدام كرد، آيا ما ساكت مي‌نشستيم و نگاه مي‌كرديم؟

هم‌اكنون فهم ديدگاه يكي از مورخان نظامي برجسته اسرائيل؛ يعني «مارتين فن كرولد» راحت‌تر مي‌شود. وي پس از حمله آمريكا به عراق و بي‌دفاع بودن اين كشور گفت: «اگر ايرانيان تلاش نمي‌كردند به بمب هسته‌اي دست پيدا كنند، ديوانه بودند».ء

مطمئنا هيچ كس دوست ندارد ايران به سلاح اتمي دست پيدا كند. راه‌حل منطقي بحران كنوني، اين است كه به ايران اجازه دهيم انرژي اتمي خود را تحت قواعد «NPT» گسترش دهد. اين راه‌حل مؤثري است، به شرطي كه آمريكا و ايران هر دو داراي جوامعي دمكراتيك باشند كه در آنها نظر مردم تأثير عميقي بر سياست كلي داشته باشد. اين راه‌حل مورد حمايت بيشتر ايرانيان و آمريكايي‌هاست كه عموما درباره مسائل اتمي با هم متفقند. توافق ايراني‌ها ـ آمريكايي‌ها شامل حذف كامل سلاح‌هاي اتمي در همه جا (82 درصد آمريكايي‌ها)ست كه اگر به علت مخالفت‌هاي ابرقدرت‌ها هم‌اكنون ممكن نباشد، آن‌گاه دست‌كم بايد يك منطقه آزاد سلاح‌هاي هسته‌‌اي در خاورميانه ايجاد شود كه هم كشورهاي اسلامي و هم اسرائيل عضو آن باشند. (71 درصد آمريكايي‌ها) همچنين 75 درصد آمريكايي‌ها خواهان بهبود روابط با ايران هستند، نه استفاده از زور. ء

به طور خلاصه اگر آراي عمومي تأثير قدرتمندي بر سياست‌هاي دولت در آمريكا و ايران داشتند، آنگاه راه‌حل بحران در دسترس بود.ء

ايجاد دمكراسي در خانه

اين واقعيات يك احتمال را براي حل بحران كنوني و جلوگيري از انفجار و تبديل آن به جنگ جهاني سوم مطرح مي‌كند. اين خطر را مي‌توان با عمل به يك راه‌حل آشنا دفع كرد: ايجاد دمكراسي، اين بار در خانه كه به شدت به آن نياز داريم. اين كار در خانه مطمئنا عملي است. اگر نمي‌توانيم چنين پروژه‌اي را در ايران اجرا كنيم، مي‌توانيم براي بهبود موضع اصلاح‌طلبان شجاع و اپوزيسيون‌‌هايي كه قصد رسيدن به اين هدف را دارند، وارد عمل شويم.ء

ما مي‌توانيم با بهبود دمكراسي در داخل آمريكا و برگرداندن سياست كشور، به بهبود دمكراسي در ايران كمك كنيم؛ توقف تهديدهاي مداوم كه هديه‌اي است به تندروهاي ايران.ء

بهبود دمكراسي در آمريكا، مي‌تواند پيامدهاي گسترده‌تري را نيز به دنبال داشته باشد. بيرون آوردن نيروها از عراق و افغانستان، مي‌تواند باعث كاهش عظيم هزينه‌ها و ماليات‌هاي مردم شود و بسياري از سياست‌هاي داخلي بهبود يابد. اين امر به سازمان ملل اجازه مي‌دهد تا رهبري بحران‌هاي بين‌المللي را بر عهده گيرد.ء

اگر افكار عمومي مهم باشد، آمريكا محدوديت‌هاي منشور سازمان ملل را در مورد استفاده از زور خواهد پذيرفت و ديگر در مواقع تهديدات و غيره، به خود اجازه نمي‌دهد كه يكطرفه به واكنش‌هاي خشن بپردازد.ء
با اين وضع، آمريكا در كنار ديگر كشورهاي جهان، به حل دوجانبه و چندجانبه منازعات جهاني مانند درگيري اعراب و اسرائيل مي‌پردازد. ء

بهبود دمكراسي در خانه، گامي مؤثر به سمت كمك به كشورمان است تا در جهان به جاي آن‌كه فاكتوري براي ايجاد ترس و تنفر باشد، احساس مسئوليت كرده و به نظم جهاني كمك كند.ء

درآمد ایران از نفت در سال گذشته به 50 میلیارد دلار رسید

2007-04-12T16:12:00.000-07:00

شاید مسئله سوبسید و کنترل دولتی قیمتها در نگاه اول، اقدامی انسانی برای کمک به طبقات محروم کشور به نظر برسد. اما در عمل، سوبسید به یکی از مهمترین مشکلات اقتصادی ایران تبدیل شده است.ء

به عنوان مثال، سوبسید بنزین که این روزها بیشتر در کانون توجه دولتمردان قرار گرفته، باعث شده تا هر ساله، مبلغی بالغ بر چهار میلیارد دلار از ارز کشور که می توانست برای سرمایه گزاری در صنایع، تقویت زیربنای اقتصادی، توسعه آموزش و پرورش و ارتقاء بهداشت عمومی مصرف شود، صرفا ً برای واردات بنزین هزینه شود.ء

در کشورهای اروپایی، دولتها با وضع مالیاتهای دویست درصدی بر روی بنزین، کوشش می کنند تا مصرف آنرا را تا حد ممکن کاهش دهند تا هم از آلایش محیط زیست جلوگیری شود و هم در مصرف ارز برای خرید آن صرفه جویی شود. از حدود نود پنسی که در انگلستان، صرف خرید یک لیتر بنزین می شود، حدود شصت پنس آن مالیات است.ء

در ایران دقیقا ً عکس این رفتار می شود و بنزینی که از خارج خریداری شده، با قیمتی نازلتر از قیمت خرید به مصرف کننده عرضه می شود. علاوه بر هدر رفتن منابع ارزی کشور، این سیاست موجب مصرف بی رویه، تخریب محیط زیست و آلودگی مرگبار هوا در کلان شهرهای کشور شده است. در دولت محمد خاتمی، تلاش دیرهنگام دولت برای حذف تدریجی سوبسید بنزین با مقاومت نمایندگان مجلس ناکام ماند. دولت محمود احمدی نژاد هم پس از ماهها شعارمداری، در نهایت پی به عمق این معضل برد و اخیرا ً تلاشی را برای افزایش پلکانی قیمت بنزین از لیتری هشتاد تومان فعلی به صد و پنجاه تومان آغاز کرده است.ء

این بار نیز مقاومت نمایندگانی که تنها نگران محبوبیت خود هستند و پیروزی در انتخابات بعدی را بر منافع ملی ترجیح می دهند، نرخ صد تومان در هر لیتر را به عنوان سقف افزایش قیمت به دولت تحمیل کرد. بنابراین، بجای آنکه اجازه دهند موازنه عرضه و تقاضا قمیت واقعی بنزین را تعیین کند، مجبور به دو نرخی کردن بنزین شدند و مشکلات عدیده دیگری را به مشکلات قبلی افزودند. با این اوصاف، نه تنها از اتلاف ارز ملی جلوگیری نشد، بلکه اتوموبیلهای فرسوده با موتورهای آلاینده همچنان به کار خود ادامه خواهند داد و بر آلودگی هوای شهرهای ما و بیماریهای ناشی از آن خواهند افزود.ء

سوبسید مواد مصرفی دیگر از جمله مواد غذایی و کنترل قیمتهای محصولات صنعتی نیز اثرات مخربی بر توسعه اقتصادی کشور دارند. صنایع ما که قادر به عرضه محصولات خود به قیمت واقعی نیستند، برای ادامه حیات به حمایتهای دولتی محتاج هستند. دولت برای جلوگیری از ورشکستی صنایع و افزایش بیکاری، با وضع تعرفه های گمرکی از واردات اجناس خارجی جلوگیری می کند. این رویه به نوبه خود مانع از رقابت طبیعی صنایع بومی با محصولات وارداتی می شود و کرختی ناشی از آن، قدرت رقابت را از صنایع ملی ما صلب می کند. در نتیجه این دور باطل، چشم انداز کاهش اتکا کشور به صادرات نفتی دورتر و بعید تر می شود.ء

و اما در پاسخ به آن عده که حذف سوبسید را موجب آسیب دیدن طبقات محروم و از بین رفتن قدرت خرید این اقشار می دانند باید گفت که همانگونه که در تمام کشورهای صنعتی، سازمانهای دولتی مستقیما به افراد کم درآمد کمک مالی می کنند، در ایران هم باید بجای تزریق سوبسید، طبقات محروم را تحت خمایت مستقیم دولت قرار داد. بدین ترتیب اقشاری که از استطاعت مالی کافی برخوردارند، مایحتاجشان را به قیمت واقعی تهیه می کنند و طبقات محروم نیز برای تامین نیازهای خود، کمک مستقیم دولتی دریافت خواهند کرد.ء

بدیهی است که پروسه حذف سوبسید بهیچ وجه یکروزه نمی تواند انجام گیرد و باید به تدریج و با برنامه ریزی دقیق اجرا شود تا نه مصرف کننده دچار مشکلات تامین مایحتاج روزانه خود شود و نه صنایع بدون آمادگی به استقبال آن بروند.ء

دکتر فرزاد وحید

گاردین: ایرانی ها خاطراتی خوشایندی از سوابق انگلیسی ها ندارند

2007-04-05T06:02:00.000-07:00

اقدام روز گذشته ایران در آزادی نظامیان انگلیسی و توجه به نوع برخورد ایران و انگلیس در حل این مسئله می تواند درس های زیادی را درباره نحوه رفتار با ایران به آمریکا بیاموزد.

روزنامه گاردین در شماره امروز خود به تحلیل تصمیم ایران در آزادی پانزده نظامی انگلیسی که سوم فروردین به طور غیر قانونی وارد آبهای سرزمینی این کشور شده بودند؛ پرداخت و نوشت : آنچه که ایران و انگلیس در حل این مسئله انجام دادند؛ نوعی از احترام متقابل میان کشورها بود و آمریکا می تواند با تحلیل درست این موضوع، درس های زیادی درباره نحوه رفتار با کشورهای خاورمیانه از جمله ایران بیاموزد.ء

این روزنامه نوشت : هر چند رئیس جمهور ایران در سخنان روز گذشته خود، دولت بلر را به علت ورود نظامیان انگلیسی به آبهای ایران مورد انتقاد قرار داد، اما اقدام احمدی نژاد در آزادی این نظامیان، نشانگر بخشندگی ایرانیان بود ؛ هدیه ایران به مردم انگلیس زمانی نمود بیشتری پیدا می کند که رئیس جمهور ایران در قبال این هدیه هیچگونه درخواستی را از انگلیس مطرح نمی کند.ء

این روزنامه در ادامه تحلیل با طرح این پرسش که " چه دلیلی سبب شد تا حل این مسئله طول بکشد؟"؛ اینگونه پاسخ می دهد: در سال 2004نیز اتفاق مشابهی رخ داد بود و تعدادی از نیروهای انگلیسی وارد آبهای ایران شده بودند، اما این مسئله ظرف چند روز حل شده بود و دلیل حل شدن این موضوع در ظرف چند روز این مسئله بود که انگلیس اشتباه نیروهای خود را پذیرفته و تضمین داده بود که دیگر چنین اتفاقاتی رخ نخواهد داد ؛ در طی 13 روز گذشته نیز تهران انتظار داشت تا لندن با پذیرفتن اشتباهات خود در جهت حل مسئله گام بردارد و این درحالی بود که ایرانیان خاطرات چندان خوشایندی از حضور انگلیس در کشورشان در قرن 19 میلادی نداشتند؛ برای مثال فشارها و دخالتهای آمریکا و انگلیس در سال 1953 در ایران منجر به سقوط دولت دکتر مصدق شد و یا در طول جنگ ایران و عراق، انگلیس به طور صریح از صدام حمایت می کرد و تسلیحات شیمیایی و میکروبی را در اختیار رژیم بعثی سابق عراق قرار می داد؛ اما با توجه به این سابقه و در نظر گرفتن اقدامات انگلیس در شورای امنیت برای تصویب قطعنامه های ضد ایرانی و همسویی مقامهای انگلیس با سران آمریکا و اسرائیل برای مقابله با ایران، ملت ایران به گونه ای دیگر پاسخ این اقدامات را دادند.ء

گاردین در ادامه می نویسد : در حالی که ایران برای حل مسئله نظامیان انگلیسی خواهان معذرت خواهی انگلیس بود و قصد داشت نظامی زن انگلیسی را آزاد کند، اما اقدام بلر در اعلام قطع روابط تجاری و سیاسی انگلیس و ایران تا زمان آزادی نظامیان بازداشت شده در آبهای ایران سبب شد تا مسئله از حالت عادی خارج شده و شکل پیچیده ای به خود بگیرد.ء

در پایان این مطلب آمده است : با توجه به این اقدامات انگلیس و واکنشی که ایران در قبال آن انجام داده، آمریکا نیز می تواند با بازنگری در اقدامات گذشته خود در قبال ایران، اختلافات خود با تهران را حل کند، اما این نکته نیازمند در نظر گرفتن مسائلی از قبیل احترام متقابل و بخشش(آمریکا از سوی) ایرانیان است.

نیویورک تایمز: چني، عامل ايران در كاخ سفيد

2007-03-23T11:56:00.000-07:00

روزنامه آمريكايي "نيويورك تايمز" روز سه‌شنبه در يكي از مقالات خود با انتقاد شديد از عملكرد "ديك چني" معاون بوش، نوشته است كه اقدامات وي بيشتر در خدمت جمهوری اسلامی بوده تا آمريكا و مي‌توان گفت كه چني عامل ايران در كاخ سفيد است. ء

"نيكلاس كريستوف" ‪ مي‌نويسد: اگر سرباز ‪ ۱۸ساله آمريكايي در حالي دستگير مي‌شد كه قصد داشت اسناد نظامي را به جاسوسان ايراني تحويل دهد آنگاه او را دستگير و به چهارميخ مي‌كشيدند و سال‌ها به زندان مي‌افكندند اما واقعيت اين است كه يك آمريكايي وجود دارد كه بيشترين خدمات ارزشمند را به جمهوری اسلامی ارايه كرده به گونه‌اي كه اين ترديد در انسان ايجاد مي‌شود آيا ديك چني واقعا عامل ايران نيست؟ نويسنده نيويورك تايمز نوشته است: نخستين مداخله نظامي عمده دولت بوش سرنگوني نظام طالبان و به عبارتي بزرگترين دشمن شرقي تهران بود و پس از آن نيز واشنگتن بزرگترين دشمن غربي ايران يعني صدام را سرنگون كرد. ء
نيويورك تايمز افزوده است:آيا اين اتفاقي است كه از ميان ‪ ۱۹۳كشور دنيا ما دو همسايه ايران را سرنگون كرديم؟ در نظر بگيرد اوضاع عراق پس از جنگ چگونه پيش رفت، آمريكا ارتش عراق را منحل ، نظام بعث را از هم پاشيد و به استقرار دولتي طرفدار ايران در بغداد كمك كرد. اگر روحانيون ايران سناريوي عراق را مي‌نوشتند نمي‌توانستند اوضاع را بهتر از اين براي خود پيش بيني كنند. ء
به نوشته اين روزنامه ،ما در عراق جنگيديم و ايران پيروز شد،آيا اين هم اتفاقي است. اگر سياست كلي دولت بوش در خاورميانه مدنظر قرار گيرد، به مدت شش سال كاخ سفيد از تندروهاي اسرائيلي حمايت و از وارد شدن جدي در مناقشه اسراييل و فلسطين خودداري كرد نتيجه اين شد كه احساسات ضدآمريكايي و بنيادگرايي اسلامي در منطقه شدت گرفت. ء
"كاخ سفيد تابستان گذشته نيز از تهاجم به لبنان حمايت كرد كه اين امر باعث شد جنبش مقاومت اسلامي حزب‌الله لبنان كه عوامل جمهوری اسلامی به شمار مي‌روند به قهرمانان جهان عرب بدل شوند". ء
در اين مقاله همچنين به شيوه عملكرد دولت بوش در دور كردن همپيمانان سابق واشنگتن در اروپا و آسيا اشاره و از اين امر به عنوان كاهش‌دهنده فرصت ايجاد جبهه مشترك در مقابله با برنامه هسته‌اي ايران نام برده شده است. ء

نويسنده نيويورك تايمز تصريح مي‌كند: گذشته از همه اين موارد، چشم‌پوشي از شكنجه و ادامه بازداشتهاي غيرقانوني در زندان پايگاه دريايي ارتش آمريكا در خليج گوانتانامو باعث شد تا كاخ سفيد دشمني در جهان اسلام را به همراه آورد و زماني كه واشنگتن به انتقاد از سابقه حقوق بشر در ايران و كشورهاي عربي پرداخت به حيله‌گري متهم گشت. ء

كريستوف با اشاره به تاييد شكنجه توسط ديك چني به پاسخ چني اشاره مي‌كند كه گفته بود از نظر او اين اقدامات دردآور نيستند چرا كه شكنجه‌هاي رايج در زندان اوين نيز با تاييد صورت گرفته است. ء
به نوشته نيويورك تايمز ،حتي سران جمهوری اسلامی در داخل نيز توسط اقدامات چني و بوش تقويت شده‌اند و تندروهاي جمهوری اسلامی كه زماني در داخل كشور منفور بودند اما سياستهاي دولت بوش ملي‌گرايان ايران را تقويت كرد و بهانه به دست محمود احمدي‌نژاد، رييس جمهوري بنيادگراي جمهوری اسلامی داد. ء

نويسنده با طرح اين سوال كه چرا تمركز بر چني است تا بوش، مي‌نويسد: ء
بخشي از علت اين امر اين است كه چني بيش از بوش بر دستورالعملهاي تندرويانه تاكيد كرده است اقداماتي كه به نفع اهداف جمهوری اسلامی تمام شدند. در داخل آمريكا نيز نقش وي در رسوايي اطلاعاتي "اسكوتر ليبي" و امتناع وي از اعتراف به خطاها به از كار افتادن دولت آمريكا و از بين رفتن وجهه آن منجر شد. ء
كريستوف مي‌نويسد: آيا همه اين مسايل اتفاقي رخ داده و يا اين كه مي‌توان اين امر را به عنوان راهنمايي تازه از سوي روساي چني در تهران براي تخريب وجهه آمريكا تفسير كرد. ء
نيويورك تايمز با طعنه افزوده است: بسيار خوب! آقاي چني بطور حتم عامل ايران نيست و حتي عامل كره‌شمالي هم نيست چرا كه با شعار "ما با اشرار مذاكره نمي‌كنيم" خود باعث توسعه زرادخانه هسته‌اي پيونگ يانگ شد. ء
"همچنين بعيد است آقاي چني مامور القاعده باشد حتي اگر اكنون پايگاه مهمي در عراق براي اين گروه تروريستي فراهم آورده باشد". ء

نويسنده نيويورك تايمز تصريح دارد: بوش و چني مانند كندي و جانسون كه جنگ ويتنام را به راه انداختند، به منافع آمريكا زيان وارد كردند اقدامات آنها هنوز نيز اوضاع را بدتر مي‌كند. ء

نيويورك تايمز توصيه مي‌كند: منافع ملي ما به همان اندازه در برابر بي‌لياقتي آسيب پذير است كه دربرابر اقدامات جاسوسي. ما بايد اين اقداماتي را كه نتيجه معكوس مي‌دهند شناسايي كرده و از آن دست بكشيم. اين بار سخن از يك جاسوس در ميان نيست بلكه صحبت از سياست شكست خورده در ميان است و زمان آن فرا رسيده كه اين سياست‌ها را كه سالهاست به ضرر منافع آمريكاست و بيش از آسيبهاي جاسوسان و يا عوامل خارجي در ‪ ۲۰۰سال گذشته به منافع ملي ضرر رسانده، ريشه كن كنيم. ء

ترجمه نامه کورش زعیم به شرکت برادران وارنر درباره فیلم 300

2007-03-22T03:30:00.000-07:00

آقایان محترم:ء
نمایش دادن سرخپوستان امریکا به عنوان مردمی وحشی و بی فرهنگ، در دوران نخستین هالیوود انسانی نبود، ولی با توجه به تبلیغات رسمی و در دسترس نبودن اطلاعات تاریخی و فرهنگی درباره آنان، قابل درک بود. هیچ تاریخ نبشته ای وجود نداشت، هیچ ارتباط فرهنگی و هیچ آمیزشی میان دو فرهنگ وجود نداشت که اثبات راه خطای هالیوود یا اثبات عمدی بودن توهین به فرهنگ سرخپوستان باشد. بزودی هالیوود به خطای خود پی برد و برای جبران آن کجروی ها به ساختن فیلم هایی مانند "رقص با گرگها" و بسیاری فیلم های دیگر در تجلیل از فرهنگ بومی امریکا پرداخت.ء
نمایش دادن سیاهپوستان امریکا به عنوان مردمی بی تمدن و آموزش ناپذیر در طی دوران نخستین هالیوود انسانی نبود، ولی با توجه به میراث استعماری باقی مانده در آن زمان و در دسترس نبودن اطلاعات تاریخی و فرهنگی درباره آنان، قابل درک بود. هیچ ارتباط فرهنگی و هیچ آمیزشی میان دو فرهنگ وجود نداشت که اثبات راه خطای هالیوود یا اثبات عمدی بودن توهین به فرهنگ افریقایی باشد. بزودی هالیوود به خطای خود پی برد و برای جبران آن کجروی ها آغاز به ساختن فیلم هایی مانند "حدس بزن کی به شام می آید" و بسیاری فیلم های دیگر در تجلیل از فرهنگ سیاهپوستان امریکا پرداخت.ء
نمایش دادن ایتالیاییان امریکا به عنوان گانگسترها، در دوران نخستین هالیوود انسانی نبود، ولی از آنجا که مافیای امریکا ریشه در سیسیلی ایتالیا داشت و برخی اشرار ایتالیایی به امریکا راه پیدا کرده بودند، قابل درک بود. امریکایی های ایتالیایی تبار به تاریخ، دین و فرهنگ مشترک با امریکاییان افتخار می کردند و نزدیک به همه مهاجران ایتالیایی تبار امریکا مردمی سخت کوش و قانونمند بودند که در همه رشته های بازرگانی، دانش و هنر به برجستگی رسیده بودند. بزودی هالیوود به خطای خود در تبلیغ نقش های منفی برای ایتالیایی تباران پی برد و برای جبران آن کجروی ها آغاز به تجلیل از ایتالیا و ایتالیاییان در فیلم ها پرداخت. ء
اما، دروغ پردازی درباره فرهنگ ایرانیان در فیلم 300، به هیچ وجه قابل درک نیست. بسی تاریخ نبشته درباره امپراتوری پارس و ایران باستان وجود دارد، در دسترس است و حتا در مدرسه ها تدریس می شود. اینکه میراث فرهنگی ایران بر زندگی همه مردم جهان در طول تاریخ اثر گذاشته است جزو اطلاعات عمومی به شمار می آید. خردمندی و انساندوستی ایرانیان در دورانی که رویدادهای فیلم در آن رخ می دهد، نه توسط خود ایرانیان، بلکه توسط رقیبان و دشمنان آنان گزارش شده است. اینکه فرمانروایان خردمند و آزاداندیش ایران به دشمن، نه برای اشغال خاک آنها بلکه برای ایمن سازی مرزهای خود حمله می کردند، هرگز به کشتار و غارت و برده گیری که عرف زمان بود دست نمی زدند، و همت آنها در آزادسازی مردم در بند در افسانه های ملتها راه یافته است. آنها به ملتهای شکست خورده اجازه می دادند باورهای خود را داشته باشند، آیین های خود را پیروی کنند، جامعه خود را خود اداره نمایند و حتا فرمانروایان را بر آنان تحمیل نمی کردند. یونانیان و اسپارتیان همیشه فرمانروایان ایران باستان را گرامی می داشتند و از روش مدیریتی آنان سرمشق می گرفتند. افزون بر آن، اسپارت تقریبا̊˝ همیشه از ایران کمکهای مالی و نظامی دریافت می کرد و در برابر تجاور یونانیان و مهاجمان دیگر محافظت می شد. مرد خشن و بی رحمی که شما به نام خشایارشاه معرفی کردید، در واقع، بگفته خود یونانیان و اسپارتیانی که در فیلم از آنها کاریکاتوروار تجلیل کرده بودید، مردی متین، خردمند و دادگر بود. چرا را دور بروید؟ به جامعه اقلیت ایرانیان در امریکا را بنگرید که تحصیل کرده ترین، موفق ترین، قانونمندترین و فعال ترین هر جامعه مهاجر نسل اول در امریکا هستند. از اصالت فرهنگی ایرانیان، که شما حتا فراموش کردید در فیلم نشان بدهید، همین کافی که فرمانده نیروی دریایی ایران در این جنگ یک زن بود.ء
با نمایش دادن یکی ازمتمدن ترین و بافرهنگ ترین ملت های تاریخ بشریت، که جامعه جهانی مدیون تاثیراتشان بر پیشرفت تمدن و دانش و هنر است، به عنوان یک قوم وحشی مهاجم نمی توانسته به دلیل نبودن اطلاعات تاریخی یا عدم ارتباطات فرهنگی بوده باشد. باید انگیزه دیگری را جستجو کرد. از دید بازرگانی و سودجویی، به علت تبلیغات زیادی که اکنون درباره ایران می شود، بخت موفقیت هر فیلمی که خوب ساخته می شد با این فیلم برابر می بود و نیازی که اهریمن سازی ایرانیان نبود. بنابراین، این پرسش باقی می ماند که انگیزه (یا پول) پشتیبان تولید این فیلم چه بوده است؟ من بر این باور هستم که نفوذ کسانی که سرمایه تولید این فیلم را تامین کرده اند بایستی که تاثیرگذار بوده باشد.ء
این نمی توانسته پول یونانی بوده باشد، زیرا یونانیان مردمی بسیار با فرهنگ هستند و هرگز کوشش در تحقیر فرهنگ و ملت هایی که همیشه مورد ستایش آنها بوده نمی کنند.
این نمی توانسته پول اسراییلی باشد، زیرا آنها همیشه فرهنگ باستانی ایران را ستایش کرده اند، به ویژه خشایارشاه، بایک همسر اسراییلی، نوه کورش بزرگ که یهودیان را از بند رهایی داد و در تورات از او تجلیل شده و او بود که نخستین منشور حقوق بشر تاریخ را صادر نمود. ء
این پول نومحافظه کاران امریکا نیز نمی توانسته باشد. وقتی آنها به ثروت کشورهای عرب برای اجرای برنامه های علیه ایران دسترسی دارند، دلیلی ندارد پول خودشان را هزینه تبلیغات منفی کودکانه کنند.ء
تنها کسانی که باقی می مانند، دولتهای نفت خیز و ثروتمند عقده دار همسایه ما هستند. هنگامی که چیزی برای افتخار کردن وبه رخ کشیدن نداشته باشید، کوشش درتحقیر دیگران که "دارند" می کنید. فرهنگ بزرگ ایران همیشه آزارشان داده است. آنها همیشه پول بادآورده خود را برای خنجر زدن به ایران از راه تشویق شیطنت علیه ایران، ایجاد ناآرامی های قومی، ادعاهای موهوم سرزمینی، تلاش در تغییر نامهای تاریخی با رشوه دادن، و نفوذ دادن تروریست ها به مناطق منافع ملی ایران، بکار می برند. اینگونه فرمانروایان هستند که همیشه آمادگی دارند ثروت ملت خود را برای توهین به ملتهایی که چیزهایی دارند که آنها نمی توانند داشته باشند، هزینه کنند. چالش برای تولیدکنندگان فیلم 300، اکنون این است که نام راستین پشتیبانان مالی خود را افشا سازند.ء
از همه اینها که بگذریم، سودجویی بوسیله دروغگویی، وارونه سازی واقعییات، تحریف تاریخ و در نتیجه فریب دادن جامعه ای که اعتماد می کند، کاری بسیار زشت و ناپسند است.ء

کورش زعیم
یک فعال سیاسی ایرانی
تهران-21 اسفند 1386

English Text

Open Letter to Warner Brothers

2007-03-22T02:48:00.000-07:00

Warner Brothers Pictures Co.

Attn: Mr. Gianni Nunnari, Producer
Mr. Zack Snyder, Director
Mr. Frank Miller, Author

Subj.: Movie 300: The Bad and the Ugly!

Gentlemen,

Depicting native-Americans as savages during the early periods of Hollywood was not humane, but understandable in the light of official propaganda and the unavailability of historical information about their cultures. There was no written history, no inter-cultural communication and or cultural interaction at the time to prove Hollywood wrong or presume mischief in making deliberately insulting movies. Hollywood soon after found out how wrong it had been and tried to make it up to American Indians by making movies such as “Dances with the Wolves” and many others.

Depicting Black Americans as uncivilized and un-trainable during the early periods of Hollywood was not humane, but understandable in the light of the lingering colonial heritage and the unavailability of historical information about their cultures. There was no written history, no inter-cultural communication or cultural interaction at the time to prove Hollywood wrong or presume mischief in making deliberately insulting movies. Hollywood soon after found out how wrong it had been and tried to make it up to African-Americans by starting to make movies such as “Guess Who’s Coming to Dinner” and many others.

Depicting Italian Americans as gangsters during the early periods of Hollywood was not humane, but understandable due to the fact that the mafia tradition had roots in Italian Sicily and that some Italian hoodlums had found their way to America. Italian-Americans boasted and shared highly revered historical, religious and cultural ties with the West, and nearly all Italian immigrants were law-abiding hard-working citizens and excelled in almost all areas of commerce, sciences and arts. Hollywood soon after realized that Italians have been wrongly role-modeled in movies and made it up to them by starting to romanticize Italy and Italians.

Falsification of history in making the movie 300, however, is by no means understandable. There is written history of ancient Persia available and even taught in schools. Persian cultural heritage which has affected the lives of all mankind is well-known. Accounts of Persian wisdom and righteousness, especially during the period of history in which the movie’s events take place, is reported history not by the Persians, but by their arch enemies. Wise and fair rulers who conquered only to secure own borders, never massacred, looted or enslaved as was the common practice those days. They were always ready to free people enslaved, they allowed the conquered to practice their own beliefs, manage their own societies and even choose their own rulers. Rulers of Persia during that period of history were even respected and idolized by the very Greeks and Spartans. Furthermore, Sparta usually received economic and military aid from Iran and was under Persian protection against the Greeks and other invaders. The violent and uncivilized man you illustrated in your movie as Xerxes, in reality, was a man of serenity, wisdom and fairness according to the same Greeks and Spartans you romanticized so cartoonishly. Need not to go back that far. Take a look at the Iranian minority in the United States who are the highest educated, the most successful, the most law-abiding and the most involved in community activities than any other first generation immigrants. The movie also failed to show another proof of Iranian fair-mindedness that the Commander of Persian Navy in this war was a woman.

Demonstrating one of the most civilized and cultured nations in history, to whose contributions world civilization is indebted, as savages, could not have been for lack of historical information or for lack of inter-cultural communication. There must have been other motives. From the business point of view, any well-made movie involving Iranians would have presented the same potentials for success or failure due to the wide publicity about Iran. Demonization of Iranians would not have been necessary. So, the question remains what motive (or money) was behind making the movie so pointedly insulting? I think the influence of the people who invested in or financed the movie must have been a deciding factor.

It couldn’t have been Greek money, because they are too highly cultured of a people to want to belittle the very nation they have admired throughout history.
It couldn’t have been Israeli money, because they have always admired ancient Persian culture, especially King Xerxes with a n Israeli queen, who was the grandson of Cyrus the Great who freed Jews from captivity, is revered in Torah, and who created world’s first Bill if Human Rights.

It could not even have been the American neo-conservative money though they nurture the pipe dream of dissecting and cutting Iran down to size. When they have easy access to Arab money for mischief against Iran, why should they spend their own funds on frivolities?

That leaves certain national identity complex ridden oil-rich states in our neighborhood. When you have nothing to brag about, you try to belittle others who have. Iranian identity and culture has always bothered them. So, they use their easy-come money to stab Iran by funding mischief against Iran, fueling ethnic unrest, dreaming up territorial claims, bribing to change historical names and helping infiltration of terrorists into areas of Iranian national interest. They are the type of financiers who are willing to spend the riches that belong to their people for the pleasure of insulting the cultural “haves”. The challenge for the producers of 300 is now to reveal the real identity of their financial backers.

All told, trying to make money by telling lies, twisting facts, fabricating history, thus misinforming the unsuspecting public, is ugly.

Sincerely yours,
Kourosh Zaim
An Iranian political activist
kourosh_zaim@yahoo.com

Seymour Hersh: The Redirection

2007-03-21T19:23:00.000-07:00

In the past few months, as the situation in Iraq has deteriorated, the Bush Administration, in both its public diplomacy and its covert operations, has significantly shifted its Middle East strategy. The “redirection,” as some inside the White House have called the new strategy, has brought the United States closer to an open confrontation with Iran and, in parts of the region, propelled it into a widening sectarian conflict between Shiite and Sunni Muslims.

To undermine Iran, which is predominantly Shiite, the Bush Administration has decided, in effect, to reconfigure its priorities in the Middle East. In Lebanon, the Administration has coöperated with Saudi Arabia’s government, which is Sunni, in clandestine operations that are intended to weaken Hezbollah, the Shiite organization that is backed by Iran. The U.S. has also taken part in clandestine operations aimed at Iran and its ally Syria. A by-product of these activities has been the bolstering of Sunni extremist groups that espouse a militant vision of Islam and are hostile to America and sympathetic to Al Qaeda.

One contradictory aspect of the new strategy is that, in Iraq, most of the insurgent violence directed at the American military has come from Sunni forces, and not from Shiites. But, from the Administration’s perspective, the most profound—and unintended—strategic consequence of the Iraq war is the empowerment of Iran. Its President, Mahmoud Ahmadinejad, has made defiant pronouncements about the destruction of Israel and his country’s right to pursue its nuclear program, and last week its supreme religious leader, Ayatollah Ali Khamenei, said on state television that “realities in the region show that the arrogant front, headed by the U.S. and its allies, will be the principal loser in the region.”

After the revolution of 1979 brought a religious government to power, the United States broke with Iran and cultivated closer relations with the leaders of Sunni Arab states such as Jordan, Egypt, and Saudi Arabia. That calculation became more complex after the September 11th attacks, especially with regard to the Saudis. Al Qaeda is Sunni, and many of its operatives came from extremist religious circles inside Saudi Arabia. Before the invasion of Iraq, in 2003, Administration officials, influenced by neoconservative ideologues, assumed that a Shiite government there could provide a pro-American balance to Sunni extremists, since Iraq’s Shiite majority had been oppressed under Saddam Hussein. They ignored warnings from the intelligence community about the ties between Iraqi Shiite leaders and Iran, where some had lived in exile for years. Now, to the distress of the White House, Iran has forged a close relationship with the Shiite-dominated government of Prime Minister Nuri al-Maliki.
The new American policy, in its broad outlines, has been discussed publicly. In testimony before the Senate Foreign Relations Committee in January, Secretary of State Condoleezza Rice said that there is “a new strategic alignment in the Middle East,” separating “reformers” and “extremists”; she pointed to the Sunni states as centers of moderation, and said that Iran, Syria, and Hezbollah were “on the other side of that divide.” (Syria’s Sunni majority is dominated by the Alawi sect.) Iran and Syria, she said, “have made their choice and their choice is to destabilize.”

Some of the core tactics of the redirection are not public, however. The clandestine operations have been kept secret, in some cases, by leaving the execution or the funding to the Saudis, or by finding other ways to work around the normal congressional appropriations process, current and former officials close to the Administration said.

A senior member of the House Appropriations Committee told me that he had heard about the new strategy, but felt that he and his colleagues had not been adequately briefed. “We haven’t got any of this,” he said. “We ask for anything going on, and they say there’s nothing. And when we ask specific questions they say, ‘We’re going to get back to you.’ It’s so frustrating.”
The key players behind the redirection are Vice-President Dick Cheney, the deputy national-security adviser Elliott Abrams, the departing Ambassador to Iraq (and nominee for United Nations Ambassador), Zalmay Khalilzad, and Prince Bandar bin Sultan, the Saudi national-security adviser. While Rice has been deeply involved in shaping the public policy, former and current officials said that the clandestine side has been guided by Cheney. (Cheney’s office and the White House declined to comment for this story; the Pentagon did not respond to specific queries but said, “The United States is not planning to go to war with Iran.”)

The policy shift has brought Saudi Arabia and Israel into a new strategic embrace, largely because both countries see Iran as an existential threat. They have been involved in direct talks, and the Saudis, who believe that greater stability in Israel and Palestine will give Iran less leverage in the region, have become more involved in Arab-Israeli negotiations.

The new strategy “is a major shift in American policy—it’s a sea change,” a U.S. government consultant with close ties to Israel said. The Sunni states “were petrified of a Shiite resurgence, and there was growing resentment with our gambling on the moderate Shiites in Iraq,” he said. “We cannot reverse the Shiite gain in Iraq, but we can contain it.”

“It seems there has been a debate inside the government over what’s the biggest danger—Iran or Sunni radicals,” Vali Nasr, a senior fellow at the Council on Foreign Relations, who has written widely on Shiites, Iran, and Iraq, told me. “The Saudis and some in the Administration have been arguing that the biggest threat is Iran and the Sunni radicals are the lesser enemies. This is a victory for the Saudi line.”

Martin Indyk, a senior State Department official in the Clinton Administration who also served as Ambassador to Israel, said that “the Middle East is heading into a serious Sunni-Shiite Cold War.” Indyk, who is the director of the Saban Center for Middle East Policy at the Brookings Institution, added that, in his opinion, it was not clear whether the White House was fully aware of the strategic implications of its new policy. “The White House is not just doubling the bet in Iraq,” he said. “It’s doubling the bet across the region. This could get very complicated. Everything is upside down.”

The Administration’s new policy for containing Iran seems to complicate its strategy for winning the war in Iraq. Patrick Clawson, an expert on Iran and the deputy director for research at the Washington Institute for Near East Policy, argued, however, that closer ties between the United States and moderate or even radical Sunnis could put “fear” into the government of Prime Minister Maliki and “make him worry that the Sunnis could actually win” the civil war there. Clawson said that this might give Maliki an incentive to coöperate with the United States in suppressing radical Shiite militias, such as Moqtada al-Sadr’s Mahdi Army.

Even so, for the moment, the U.S. remains dependent on the coöperation of Iraqi Shiite leaders. The Mahdi Army may be openly hostile to American interests, but other Shiite militias are counted as U.S. allies. Both Moqtada al-Sadr and the White House back Maliki. A memorandum written late last year by Stephen Hadley, the national-security adviser, suggested that the Administration try to separate Maliki from his more radical Shiite allies by building his base among moderate Sunnis and Kurds, but so far the trends have been in the opposite direction. As the Iraqi Army continues to founder in its confrontations with insurgents, the power of the Shiite militias has steadily increased.

Flynt Leverett, a former Bush Administration National Security Council official, told me that “there is nothing coincidental or ironic” about the new strategy with regard to Iraq. “The Administration is trying to make a case that Iran is more dangerous and more provocative than the Sunni insurgents to American interests in Iraq, when—if you look at the actual casualty numbers—the punishment inflicted on America by the Sunnis is greater by an order of magnitude,” Leverett said. “This is all part of the campaign of provocative steps to increase the pressure on Iran. The idea is that at some point the Iranians will respond and then the Administration will have an open door to strike at them.”

President George W. Bush, in a speech on January 10th, partially spelled out this approach. “These two regimes”—Iran and Syria—“are allowing terrorists and insurgents to use their territory to move in and out of Iraq,” Bush said. “Iran is providing material support for attacks on American troops. We will disrupt the attacks on our forces. We’ll interrupt the flow of support from Iran and Syria. And we will seek out and destroy the networks providing advanced weaponry and training to our enemies in Iraq.”

In the following weeks, there was a wave of allegations from the Administration about Iranian involvement in the Iraq war. On February 11th, reporters were shown sophisticated explosive devices, captured in Iraq, that the Administration claimed had come from Iran. The Administration’s message was, in essence, that the bleak situation in Iraq was the result not of its own failures of planning and execution but of Iran’s interference.

The U.S. military also has arrested and interrogated hundreds of Iranians in Iraq. “The word went out last August for the military to snatch as many Iranians in Iraq as they can,” a former senior intelligence official said. “They had five hundred locked up at one time. We’re working these guys and getting information from them. The White House goal is to build a case that the Iranians have been fomenting the insurgency and they’ve been doing it all along—that Iran is, in fact, supporting the killing of Americans.” The Pentagon consultant confirmed that hundreds of Iranians have been captured by American forces in recent months. But he told me that that total includes many Iranian humanitarian and aid workers who “get scooped up and released in a short time,” after they have been interrogated.

“We are not planning for a war with Iran,” Robert Gates, the new Defense Secretary, announced on February 2nd, and yet the atmosphere of confrontation has deepened. According to current and former American intelligence and military officials, secret operations in Lebanon have been accompanied by clandestine operations targeting Iran. American military and special-operations teams have escalated their activities in Iran to gather intelligence and, according to a Pentagon consultant on terrorism and the former senior intelligence official, have also crossed the border in pursuit of Iranian operatives from Iraq.

At Rice’s Senate appearance in January, Democratic Senator Joseph Biden, of Delaware, pointedly asked her whether the U.S. planned to cross the Iranian or the Syrian border in the course of a pursuit. “Obviously, the President isn’t going to rule anything out to protect our troops, but the plan is to take down these networks in Iraq,” Rice said, adding, “I do think that everyone will understand that—the American people and I assume the Congress expect the President to do what is necessary to protect our forces.”

The ambiguity of Rice’s reply prompted a response from Nebraska Senator Chuck Hagel, a Republican, who has been critical of the Administration: Some of us remember 1970, Madam Secretary. And that was Cambodia. And when our government lied to the American people and said, “We didn’t cross the border going into Cambodia,” in fact we did. I happen to know something about that, as do some on this committee. So, Madam Secretary, when you set in motion the kind of policy that the President is talking about here, it’s very, very dangerous.
The Administration’s concern about Iran’s role in Iraq is coupled with its long-standing alarm over Iran’s nuclear program. On Fox News on January 14th, Cheney warned of the possibility, in a few years, “of a nuclear-armed Iran, astride the world’s supply of oil, able to affect adversely the global economy, prepared to use terrorist organizations and/or their nuclear weapons to threaten their neighbors and others around the world.” He also said, “If you go and talk with the Gulf states or if you talk with the Saudis or if you talk with the Israelis or the Jordanians, the entire region is worried… . The threat Iran represents is growing.”

The Administration is now examining a wave of new intelligence on Iran’s weapons programs. Current and former American officials told me that the intelligence, which came from Israeli agents operating in Iran, includes a claim that Iran has developed a three-stage solid-fuelled intercontinental missile capable of delivering several small warheads—each with limited accuracy—inside Europe. The validity of this human intelligence is still being debated.

A similar argument about an imminent threat posed by weapons of mass destruction—and questions about the intelligence used to make that case—formed the prelude to the invasion of Iraq. Many in Congress have greeted the claims about Iran with wariness; in the Senate on February 14th, Hillary Clinton said, “We have all learned lessons from the conflict in Iraq, and we have to apply those lessons to any allegations that are being raised about Iran. Because, Mr. President, what we are hearing has too familiar a ring and we must be on guard that we never again make decisions on the basis of intelligence that turns out to be faulty.”

Still, the Pentagon is continuing intensive planning for a possible bombing attack on Iran, a process that began last year, at the direction of the President. In recent months, the former intelligence official told me, a special planning group has been established in the offices of the Joint Chiefs of Staff, charged with creating a contingency bombing plan for Iran that can be implemented, upon orders from the President, within twenty-four hours.

In the past month, I was told by an Air Force adviser on targeting and the Pentagon consultant on terrorism, the Iran planning group has been handed a new assignment: to identify targets in Iran that may be involved in supplying or aiding militants in Iraq. Previously, the focus had been on the destruction of Iran’s nuclear facilities and possible regime change.

Two carrier strike groups—the Eisenhower and the Stennis—are now in the Arabian Sea. One plan is for them to be relieved early in the spring, but there is worry within the military that they may be ordered to stay in the area after the new carriers arrive, according to several sources. (Among other concerns, war games have shown that the carriers could be vulnerable to swarming tactics involving large numbers of small boats, a technique that the Iranians have practiced in the past; carriers have limited maneuverability in the narrow Strait of Hormuz, off Iran’s southern coast.) The former senior intelligence official said that the current contingency plans allow for an attack order this spring. He added, however, that senior officers on the Joint Chiefs were counting on the White House’s not being “foolish enough to do this in the face of Iraq, and the problems it would give the Republicans in 2008.”

PRINCE BANDAR’S GAME

The Administration’s effort to diminish Iranian authority in the Middle East has relied heavily on Saudi Arabia and on Prince Bandar, the Saudi national-security adviser. Bandar served as the Ambassador to the United States for twenty-two years, until 2005, and has maintained a friendship with President Bush and Vice-President Cheney. In his new post, he continues to meet privately with them. Senior White House officials have made several visits to Saudi Arabia recently, some of them not disclosed.

Last November, Cheney flew to Saudi Arabia for a surprise meeting with King Abdullah and Bandar. The Times reported that the King warned Cheney that Saudi Arabia would back its fellow-Sunnis in Iraq if the United States were to withdraw. A European intelligence official told me that the meeting also focussed on more general Saudi fears about “the rise of the Shiites.” In response, “The Saudis are starting to use their leverage—money.”

In a royal family rife with competition, Bandar has, over the years, built a power base that relies largely on his close relationship with the U.S., which is crucial to the Saudis. Bandar was succeeded as Ambassador by Prince Turki al-Faisal; Turki resigned after eighteen months and was replaced by Adel A. al-Jubeir, a bureaucrat who has worked with Bandar. A former Saudi diplomat told me that during Turki’s tenure he became aware of private meetings involving Bandar and senior White House officials, including Cheney and Abrams. “I assume Turki was not happy with that,” the Saudi said. But, he added, “I don’t think that Bandar is going off on his own.” Although Turki dislikes Bandar, the Saudi said, he shared his goal of challenging the spread of Shiite power in the Middle East.

The split between Shiites and Sunnis goes back to a bitter divide, in the seventh century, over who should succeed the Prophet Muhammad. Sunnis dominated the medieval caliphate and the Ottoman Empire, and Shiites, traditionally, have been regarded more as outsiders. Worldwide, ninety per cent of Muslims are Sunni, but Shiites are a majority in Iran, Iraq, and Bahrain, and are the largest Muslim group in Lebanon. Their concentration in a volatile, oil-rich region has led to concern in the West and among Sunnis about the emergence of a “Shiite crescent”—especially given Iran’s increased geopolitical weight.

“The Saudis still see the world through the days of the Ottoman Empire, when Sunni Muslims ruled the roost and the Shiites were the lowest class,” Frederic Hof, a retired military officer who is an expert on the Middle East, told me. If Bandar was seen as bringing about a shift in U.S. policy in favor of the Sunnis, he added, it would greatly enhance his standing within the royal family.

The Saudis are driven by their fear that Iran could tilt the balance of power not only in the region but within their own country. Saudi Arabia has a significant Shiite minority in its Eastern Province, a region of major oil fields; sectarian tensions are high in the province. The royal family believes that Iranian operatives, working with local Shiites, have been behind many terrorist attacks inside the kingdom, according to Vali Nasr. “Today, the only army capable of containing Iran”—the Iraqi Army—“has been destroyed by the United States. You’re now dealing with an Iran that could be nuclear-capable and has a standing army of four hundred and fifty thousand soldiers.” (Saudi Arabia has seventy-five thousand troops in its standing army.)
Nasr went on, “The Saudis have considerable financial means, and have deep relations with the Muslim Brotherhood and the Salafis”—Sunni extremists who view Shiites as apostates. “The last time Iran was a threat, the Saudis were able to mobilize the worst kinds of Islamic radicals. Once you get them out of the box, you can’t put them back.”

The Saudi royal family has been, by turns, both a sponsor and a target of Sunni extremists, who object to the corruption and decadence among the family’s myriad princes. The princes are gambling that they will not be overthrown as long as they continue to support religious schools and charities linked to the extremists. The Administration’s new strategy is heavily dependent on this bargain.

Nasr compared the current situation to the period in which Al Qaeda first emerged. In the nineteen-eighties and the early nineties, the Saudi government offered to subsidize the covert American C.I.A. proxy war against the Soviet Union in Afghanistan. Hundreds of young Saudis were sent into the border areas of Pakistan, where they set up religious schools, training bases, and recruiting facilities. Then, as now, many of the operatives who were paid with Saudi money were Salafis. Among them, of course, were Osama bin Laden and his associates, who founded Al Qaeda, in 1988.

This time, the U.S. government consultant told me, Bandar and other Saudis have assured the White House that “they will keep a very close eye on the religious fundamentalists. Their message to us was ‘We’ve created this movement, and we can control it.’ It’s not that we don’t want the Salafis to throw bombs; it’s who they throw them at—Hezbollah, Moqtada al-Sadr, Iran, and at the Syrians, if they continue to work with Hezbollah and Iran.”
The Saudi said that, in his country’s view, it was taking a political risk by joining the U.S. in challenging Iran: Bandar is already seen in the Arab world as being too close to the Bush Administration. “We have two nightmares,” the former diplomat told me. “For Iran to acquire the bomb and for the United States to attack Iran. I’d rather the Israelis bomb the Iranians, so we can blame them. If America does it, we will be blamed.”

In the past year, the Saudis, the Israelis, and the Bush Administration have developed a series of informal understandings about their new strategic direction. At least four main elements were involved, the U.S. government consultant told me. First, Israel would be assured that its security was paramount and that Washington and Saudi Arabia and other Sunni states shared its concern about Iran.

Second, the Saudis would urge Hamas, the Islamist Palestinian party that has received support from Iran, to curtail its anti-Israeli aggression and to begin serious talks about sharing leadership with Fatah, the more secular Palestinian group. (In February, the Saudis brokered a deal at Mecca between the two factions. However, Israel and the U.S. have expressed dissatisfaction with the terms.)

The third component was that the Bush Administration would work directly with Sunni nations to counteract Shiite ascendance in the region.

Fourth, the Saudi government, with Washington’s approval, would provide funds and logistical aid to weaken the government of President Bashir Assad, of Syria. The Israelis believe that putting such pressure on the Assad government will make it more conciliatory and open to negotiations. Syria is a major conduit of arms to Hezbollah. The Saudi government is also at odds with the Syrians over the assassination of Rafik Hariri, the former Lebanese Prime Minister, in Beirut in 2005, for which it believes the Assad government was responsible. Hariri, a billionaire Sunni, was closely associated with the Saudi regime and with Prince Bandar. (A U.N. inquiry strongly suggested that the Syrians were involved, but offered no direct evidence; there are plans for another investigation, by an international tribunal.)

Patrick Clawson, of the Washington Institute for Near East Policy, depicted the Saudis’ coöperation with the White House as a significant breakthrough. “The Saudis understand that if they want the Administration to make a more generous political offer to the Palestinians they have to persuade the Arab states to make a more generous offer to the Israelis,” Clawson told me. The new diplomatic approach, he added, “shows a real degree of effort and sophistication as well as a deftness of touch not always associated with this Administration. Who’s running the greater risk—we or the Saudis? At a time when America’s standing in the Middle East is extremely low, the Saudis are actually embracing us. We should count our blessings.”
The Pentagon consultant had a different view. He said that the Administration had turned to Bandar as a “fallback,” because it had realized that the failing war in Iraq could leave the Middle East “up for grabs.”

JIHADIS IN LEBANON

The focus of the U.S.-Saudi relationship, after Iran, is Lebanon, where the Saudis have been deeply involved in efforts by the Administration to support the Lebanese government. Prime Minister Fouad Siniora is struggling to stay in power against a persistent opposition led by Hezbollah, the Shiite organization, and its leader, Sheikh Hassan Nasrallah. Hezbollah has an extensive infrastructure, an estimated two to three thousand active fighters, and thousands of additional members.

Hezbollah has been on the State Department’s terrorist list since 1997. The organization has been implicated in the 1983 bombing of a Marine barracks in Beirut that killed two hundred and forty-one military men. It has also been accused of complicity in the kidnapping of Americans, including the C.I.A. station chief in Lebanon, who died in captivity, and a Marine colonel serving on a U.N. peacekeeping mission, who was killed. (Nasrallah has denied that the group was involved in these incidents.) Nasrallah is seen by many as a staunch terrorist, who has said that he regards Israel as a state that has no right to exist. Many in the Arab world, however, especially Shiites, view him as a resistance leader who withstood Israel in last summer’s thirty-three-day war, and Siniora as a weak politician who relies on America’s support but was unable to persuade President Bush to call for an end to the Israeli bombing of Lebanon. (Photographs of Siniora kissing Condoleezza Rice on the cheek when she visited during the war were prominently displayed during street protests in Beirut.)

The Bush Administration has publicly pledged the Siniora government a billion dollars in aid since last summer. A donors’ conference in Paris, in January, which the U.S. helped organize, yielded pledges of almost eight billion more, including a promise of more than a billion from the Saudis. The American pledge includes more than two hundred million dollars in military aid, and forty million dollars for internal security.

The United States has also given clandestine support to the Siniora government, according to the former senior intelligence official and the U.S. government consultant. “We are in a program to enhance the Sunni capability to resist Shiite influence, and we’re spreading the money around as much as we can,” the former senior intelligence official said. The problem was that such money “always gets in more pockets than you think it will,” he said. “In this process, we’re financing a lot of bad guys with some serious potential unintended consequences. We don’t have the ability to determine and get pay vouchers signed by the people we like and avoid the people we don’t like. It’s a very high-risk venture.”

American, European, and Arab officials I spoke to told me that the Siniora government and its allies had allowed some aid to end up in the hands of emerging Sunni radical groups in northern Lebanon, the Bekaa Valley, and around Palestinian refugee camps in the south. These groups, though small, are seen as a buffer to Hezbollah; at the same time, their ideological ties are with Al Qaeda.

During a conversation with me, the former Saudi diplomat accused Nasrallah of attempting “to hijack the state,” but he also objected to the Lebanese and Saudi sponsorship of Sunni jihadists in Lebanon. “Salafis are sick and hateful, and I’m very much against the idea of flirting with them,” he said. “They hate the Shiites, but they hate Americans more. If you try to outsmart them, they will outsmart us. It will be ugly.”

Alastair Crooke, who spent nearly thirty years in MI6, the British intelligence service, and now works for Conflicts Forum, a think tank in Beirut, told me, “The Lebanese government is opening space for these people to come in. It could be very dangerous.” Crooke said that one Sunni extremist group, Fatah al-Islam, had splintered from its pro-Syrian parent group, Fatah al-Intifada, in the Nahr al-Bared refugee camp, in northern Lebanon. Its membership at the time was less than two hundred. “I was told that within twenty-four hours they were being offered weapons and money by people presenting themselves as representatives of the Lebanese government’s interests—presumably to take on Hezbollah,” Crooke said.
The largest of the groups, Asbat al-Ansar, is situated in the Ain al-Hilweh Palestinian refugee camp. Asbat al-Ansar has received arms and supplies from Lebanese internal-security forces and militias associated with the Siniora government.

In 2005, according to a report by the U.S.-based International Crisis Group, Saad Hariri, the Sunni majority leader of the Lebanese parliament and the son of the slain former Prime Minister—Saad inherited more than four billion dollars after his father’s assassination—paid forty-eight thousand dollars in bail for four members of an Islamic militant group from Dinniyeh. The men had been arrested while trying to establish an Islamic mini-state in northern Lebanon. The Crisis Group noted that many of the militants “had trained in al-Qaeda camps in Afghanistan.”

According to the Crisis Group report, Saad Hariri later used his parliamentary majority to obtain amnesty for twenty-two of the Dinniyeh Islamists, as well as for seven militants suspected of plotting to bomb the Italian and Ukrainian embassies in Beirut, the previous year. (He also arranged a pardon for Samir Geagea, a Maronite Christian militia leader, who had been convicted of four political murders, including the assassination, in 1987, of Prime Minister Rashid Karami.) Hariri described his actions to reporters as humanitarian.
In an interview in Beirut, a senior official in the Siniora government acknowledged that there were Sunni jihadists operating inside Lebanon. “We have a liberal attitude that allows Al Qaeda types to have a presence here,” he said. He related this to concerns that Iran or Syria might decide to turn Lebanon into a “theatre of conflict.”

The official said that his government was in a no-win situation. Without a political settlement with Hezbollah, he said, Lebanon could “slide into a conflict,” in which Hezbollah fought openly with Sunni forces, with potentially horrific consequences. But if Hezbollah agreed to a settlement yet still maintained a separate army, allied with Iran and Syria, “Lebanon could become a target. In both cases, we become a target.”

The Bush Administration has portrayed its support of the Siniora government as an example of the President’s belief in democracy, and his desire to prevent other powers from interfering in Lebanon. When Hezbollah led street demonstrations in Beirut in December, John Bolton, who was then the U.S. Ambassador to the U.N., called them “part of the Iran-Syria-inspired coup.”
Leslie H. Gelb, a past president of the Council on Foreign Relations, said that the Administration’s policy was less pro democracy than “pro American national security. The fact is that it would be terribly dangerous if Hezbollah ran Lebanon.” The fall of the Siniora government would be seen, Gelb said, “as a signal in the Middle East of the decline of the United States and the ascendancy of the terrorism threat. And so any change in the distribution of political power in Lebanon has to be opposed by the United States—and we’re justified in helping any non-Shiite parties resist that change. We should say this publicly, instead of talking about democracy.”

Martin Indyk, of the Saban Center, said, however, that the United States “does not have enough pull to stop the moderates in Lebanon from dealing with the extremists.” He added, “The President sees the region as divided between moderates and extremists, but our regional friends see it as divided between Sunnis and Shia. The Sunnis that we view as extremists are regarded by our Sunni allies simply as Sunnis.”

In January, after an outburst of street violence in Beirut involving supporters of both the Siniora government and Hezbollah, Prince Bandar flew to Tehran to discuss the political impasse in Lebanon and to meet with Ali Larijani, the Iranians’ negotiator on nuclear issues. According to a Middle Eastern ambassador, Bandar’s mission—which the ambassador said was endorsed by the White House—also aimed “to create problems between the Iranians and Syria.” There had been tensions between the two countries about Syrian talks with Israel, and the Saudis’ goal was to encourage a breach. However, the ambassador said, “It did not work. Syria and Iran are not going to betray each other. Bandar’s approach is very unlikely to succeed.”

Walid Jumblatt, who is the leader of the Druze minority in Lebanon and a strong Siniora supporter, has attacked Nasrallah as an agent of Syria, and has repeatedly told foreign journalists that Hezbollah is under the direct control of the religious leadership in Iran. In a conversation with me last December, he depicted Bashir Assad, the Syrian President, as a “serial killer.” Nasrallah, he said, was “morally guilty” of the assassination of Rafik Hariri and the murder, last November, of Pierre Gemayel, a member of the Siniora Cabinet, because of his support for the Syrians.

Jumblatt then told me that he had met with Vice-President Cheney in Washington last fall to discuss, among other issues, the possibility of undermining Assad. He and his colleagues advised Cheney that, if the United States does try to move against Syria, members of the Syrian Muslim Brotherhood would be “the ones to talk to,” Jumblatt said.

The Syrian Muslim Brotherhood, a branch of a radical Sunni movement founded in Egypt in 1928, engaged in more than a decade of violent opposition to the regime of Hafez Assad, Bashir’s father. In 1982, the Brotherhood took control of the city of Hama; Assad bombarded the city for a week, killing between six thousand and twenty thousand people. Membership in the Brotherhood is punishable by death in Syria. The Brotherhood is also an avowed enemy of the U.S. and of Israel. Nevertheless, Jumblatt said, “We told Cheney that the basic link between Iran and Lebanon is Syria—and to weaken Iran you need to open the door to effective Syrian opposition.”

There is evidence that the Administration’s redirection strategy has already benefitted the Brotherhood. The Syrian National Salvation Front is a coalition of opposition groups whose principal members are a faction led by Abdul Halim Khaddam, a former Syrian Vice-President who defected in 2005, and the Brotherhood. A former high-ranking C.I.A. officer told me, “The Americans have provided both political and financial support. The Saudis are taking the lead with financial support, but there is American involvement.” He said that Khaddam, who now lives in Paris, was getting money from Saudi Arabia, with the knowledge of the White House. (In 2005, a delegation of the Front’s members met with officials from the National Security Council, according to press reports.) A former White House official told me that the Saudis had provided members of the Front with travel documents.

Jumblatt said he understood that the issue was a sensitive one for the White House. “I told Cheney that some people in the Arab world, mainly the Egyptians”—whose moderate Sunni leadership has been fighting the Egyptian Muslim Brotherhood for decades—“won’t like it if the United States helps the Brotherhood. But if you don’t take on Syria we will be face to face in Lebanon with Hezbollah in a long fight, and one we might not win.”

THE SHEIKH

On a warm, clear night early last December, in a bombed-out suburb a few miles south of downtown Beirut, I got a preview of how the Administration’s new strategy might play out in Lebanon. Sheikh Hassan Nasrallah, the Hezbollah leader, who has been in hiding, had agreed to an interview. Security arrangements for the meeting were secretive and elaborate. I was driven, in the back seat of a darkened car, to a damaged underground garage somewhere in Beirut, searched with a handheld scanner, placed in a second car to be driven to yet another bomb-scarred underground garage, and transferred again. Last summer, it was reported that Israel was trying to kill Nasrallah, but the extraordinary precautions were not due only to that threat. Nasrallah’s aides told me that they believe he is a prime target of fellow-Arabs, primarily Jordanian intelligence operatives, as well as Sunni jihadists who they believe are affiliated with Al Qaeda. (The government consultant and a retired four-star general said that Jordanian intelligence, with support from the U.S. and Israel, had been trying to infiltrate Shiite groups, to work against Hezbollah. Jordan’s King Abdullah II has warned that a Shiite government in Iraq that was close to Iran would lead to the emergence of a Shiite crescent.) This is something of an ironic turn: Nasrallah’s battle with Israel last summer turned him—a Shiite—into the most popular and influential figure among Sunnis and Shiites throughout the region. In recent months, however, he has increasingly been seen by many Sunnis not as a symbol of Arab unity but as a participant in a sectarian war.

Nasrallah, dressed, as usual, in religious garb, was waiting for me in an unremarkable apartment. One of his advisers said that he was not likely to remain there overnight; he has been on the move since his decision, last July, to order the kidnapping of two Israeli soldiers in a cross-border raid set off the thirty-three-day war. Nasrallah has since said publicly—and repeated to me—that he misjudged the Israeli response. “We just wanted to capture prisoners for exchange purposes,” he told me. “We never wanted to drag the region into war.”
Nasrallah accused the Bush Administration of working with Israel to deliberately instigate fitna, an Arabic word that is used to mean “insurrection and fragmentation within Islam.” “In my opinion, there is a huge campaign through the media throughout the world to put each side up against the other,” he said. “I believe that all this is being run by American and Israeli intelligence.” (He did not provide any specific evidence for this.) He said that the U.S. war in Iraq had increased sectarian tensions, but argued that Hezbollah had tried to prevent them from spreading into Lebanon. (Sunni-Shiite confrontations increased, along with violence, in the weeks after we talked.)

Nasrallah said he believed that President Bush’s goal was “the drawing of a new map for the region. They want the partition of Iraq. Iraq is not on the edge of a civil war—there is a civil war. There is ethnic and sectarian cleansing. The daily killing and displacement which is taking place in Iraq aims at achieving three Iraqi parts, which will be sectarian and ethnically pure as a prelude to the partition of Iraq. Within one or two years at the most, there will be total Sunni areas, total Shiite areas, and total Kurdish areas. Even in Baghdad, there is a fear that it might be divided into two areas, one Sunni and one Shiite.”

He went on, “I can say that President Bush is lying when he says he does not want Iraq to be partitioned. All the facts occurring now on the ground make you swear he is dragging Iraq to partition. And a day will come when he will say, ‘I cannot do anything, since the Iraqis want the partition of their country and I honor the wishes of the people of Iraq.’ ”

Nasrallah said he believed that America also wanted to bring about the partition of Lebanon and of Syria. In Syria, he said, the result would be to push the country “into chaos and internal battles like in Iraq.” In Lebanon, “There will be a Sunni state, an Alawi state, a Christian state, and a Druze state.” But, he said, “I do not know if there will be a Shiite state.” Nasrallah told me that he suspected that one aim of the Israeli bombing of Lebanon last summer was “the destruction of Shiite areas and the displacement of Shiites from Lebanon. The idea was to have the Shiites of Lebanon and Syria flee to southern Iraq,” which is dominated by Shiites. “I am not sure, but I smell this,” he told me.

Partition would leave Israel surrounded by “small tranquil states,” he said. “I can assure you that the Saudi kingdom will also be divided, and the issue will reach to North African states. There will be small ethnic and confessional states,” he said. “In other words, Israel will be the most important and the strongest state in a region that has been partitioned into ethnic and confessional states that are in agreement with each other. This is the new Middle East.”
In fact, the Bush Administration has adamantly resisted talk of partitioning Iraq, and its public stances suggest that the White House sees a future Lebanon that is intact, with a weak, disarmed Hezbollah playing, at most, a minor political role. There is also no evidence to support Nasrallah’s belief that the Israelis were seeking to drive the Shiites into southern Iraq. Nevertheless, Nasrallah’s vision of a larger sectarian conflict in which the United States is implicated suggests a possible consequence of the White House’s new strategy.

In the interview, Nasrallah made mollifying gestures and promises that would likely be met with skepticism by his opponents. “If the United States says that discussions with the likes of us can be useful and influential in determining American policy in the region, we have no objection to talks or meetings,” he said. “But, if their aim through this meeting is to impose their policy on us, it will be a waste of time.” He said that the Hezbollah militia, unless attacked, would operate only within the borders of Lebanon, and pledged to disarm it when the Lebanese Army was able to stand up. Nasrallah said that he had no interest in initiating another war with Israel. However, he added that he was anticipating, and preparing for, another Israeli attack, later this year.

Nasrallah further insisted that the street demonstrations in Beirut would continue until the Siniora government fell or met his coalition’s political demands. “Practically speaking, this government cannot rule,” he told me. “It might issue orders, but the majority of the Lebanese people will not abide and will not recognize the legitimacy of this government. Siniora remains in office because of international support, but this does not mean that Siniora can rule Lebanon.”
President Bush’s repeated praise of the Siniora government, Nasrallah said, “is the best service to the Lebanese opposition he can give, because it weakens their position vis-à-vis the Lebanese people and the Arab and Islamic populations. They are betting on us getting tired. We did not get tired during the war, so how could we get tired in a demonstration?”

There is sharp division inside and outside the Bush Administration about how best to deal with Nasrallah, and whether he could, in fact, be a partner in a political settlement. The outgoing director of National Intelligence, John Negroponte, in a farewell briefing to the Senate Intelligence Committee, in January, said that Hezbollah “lies at the center of Iran’s terrorist strategy… . It could decide to conduct attacks against U.S. interests in the event it feels its survival or that of Iran is threatened… . Lebanese Hezbollah sees itself as Tehran’s partner.”
In 2002, Richard Armitage, then the Deputy Secretary of State, called Hezbollah “the A-team” of terrorists. In a recent interview, however, Armitage acknowledged that the issue has become somewhat more complicated. Nasrallah, Armitage told me, has emerged as “a political force of some note, with a political role to play inside Lebanon if he chooses to do so.” In terms of public relations and political gamesmanship, Armitage said, Nasrallah “is the smartest man in the Middle East.” But, he added, Nasrallah “has got to make it clear that he wants to play an appropriate role as the loyal opposition. For me, there’s still a blood debt to pay”—a reference to the murdered colonel and the Marine barracks bombing.

Robert Baer, a former longtime C.I.A. agent in Lebanon, has been a severe critic of Hezbollah and has warned of its links to Iranian-sponsored terrorism. But now, he told me, “we’ve got Sunni Arabs preparing for cataclysmic conflict, and we will need somebody to protect the Christians in Lebanon. It used to be the French and the United States who would do it, and now it’s going to be Nasrallah and the Shiites.

“The most important story in the Middle East is the growth of Nasrallah from a street guy to a leader—from a terrorist to a statesman,” Baer added. “The dog that didn’t bark this summer”—during the war with Israel—“is Shiite terrorism.” Baer was referring to fears that Nasrallah, in addition to firing rockets into Israel and kidnapping its soldiers, might set in motion a wave of terror attacks on Israeli and American targets around the world. “He could have pulled the trigger, but he did not,” Baer said.

Most members of the intelligence and diplomatic communities acknowledge Hezbollah’s ongoing ties to Iran. But there is disagreement about the extent to which Nasrallah would put aside Hezbollah’s interests in favor of Iran’s. A former C.I.A. officer who also served in Lebanon called Nasrallah “a Lebanese phenomenon,” adding, “Yes, he’s aided by Iran and Syria, but Hezbollah’s gone beyond that.” He told me that there was a period in the late eighties and early nineties when the C.I.A. station in Beirut was able to clandestinely monitor Nasrallah’s conversations. He described Nasrallah as “a gang leader who was able to make deals with the other gangs. He had contacts with everybody.”

TELLING CONGRESS

The Bush Administration’s reliance on clandestine operations that have not been reported to Congress and its dealings with intermediaries with questionable agendas have recalled, for some in Washington, an earlier chapter in history. Two decades ago, the Reagan Administration attempted to fund the Nicaraguan contras illegally, with the help of secret arms sales to Iran. Saudi money was involved in what became known as the Iran-Contra scandal, and a few of the players back then—notably Prince Bandar and Elliott Abrams—are involved in today’s dealings.
Iran-Contra was the subject of an informal “lessons learned” discussion two years ago among veterans of the scandal. Abrams led the discussion. One conclusion was that even though the program was eventually exposed, it had been possible to execute it without telling Congress. As to what the experience taught them, in terms of future covert operations, the participants found: “One, you can’t trust our friends. Two, the C.I.A. has got to be totally out of it. Three, you can’t trust the uniformed military, and four, it’s got to be run out of the Vice-President’s office”—a reference to Cheney’s role, the former senior intelligence official said.

I was subsequently told by the two government consultants and the former senior intelligence official that the echoes of Iran-Contra were a factor in Negroponte’s decision to resign from the National Intelligence directorship and accept a sub-Cabinet position of Deputy Secretary of State. (Negroponte declined to comment.)

The former senior intelligence official also told me that Negroponte did not want a repeat of his experience in the Reagan Administration, when he served as Ambassador to Honduras. “Negroponte said, ‘No way. I’m not going down that road again, with the N.S.C. running operations off the books, with no finding.’ ” (In the case of covert C.I.A. operations, the President must issue a written finding and inform Congress.) Negroponte stayed on as Deputy Secretary of State, he added, because “he believes he can influence the government in a positive way.”

The government consultant said that Negroponte shared the White House’s policy goals but “wanted to do it by the book.” The Pentagon consultant also told me that “there was a sense at the senior-ranks level that he wasn’t fully on board with the more adventurous clandestine initiatives.” It was also true, he said, that Negroponte “had problems with this Rube Goldberg policy contraption for fixing the Middle East.”

The Pentagon consultant added that one difficulty, in terms of oversight, was accounting for covert funds. “There are many, many pots of black money, scattered in many places and used all over the world on a variety of missions,” he said. The budgetary chaos in Iraq, where billions of dollars are unaccounted for, has made it a vehicle for such transactions, according to the former senior intelligence official and the retired four-star general.

“This goes back to Iran-Contra,” a former National Security Council aide told me. “And much of what they’re doing is to keep the agency out of it.” He said that Congress was not being briefed on the full extent of the U.S.-Saudi operations. And, he said, “The C.I.A. is asking, ‘What’s going on?’ They’re concerned, because they think it’s amateur hour.”

The issue of oversight is beginning to get more attention from Congress. Last November, the Congressional Research Service issued a report for Congress on what it depicted as the Administration’s blurring of the line between C.I.A. activities and strictly military ones, which do not have the same reporting requirements. And the Senate Intelligence Committee, headed by Senator Jay Rockefeller, has scheduled a hearing for March 8th on Defense Department intelligence activities.

Senator Ron Wyden, of Oregon, a Democrat who is a member of the Intelligence Committee, told me, “The Bush Administration has frequently failed to meet its legal obligation to keep the Intelligence Committee fully and currently informed. Time and again, the answer has been ‘Trust us.’ ” Wyden said, “It is hard for me to trust the Administration.” ♦

Courtesy of The New Yorker

آیا زمان بازنگری در واحد پول ایران فرا رسیده؟

2007-03-21T18:32:00.000-07:00

اقدام اخیر بانک مرکزی در چاپ اسکناسهای پنجاه هزار ریالی توجه جهانی رانسبت به سیستم پولی ایران جلب کرده است . اسکناسهای جدید بخاطر چاپ نمای حرکت االکترونها به دور هسته یک اتم و حدیثی از پیامبر اسلام (ص) که میگوید: "اگر دانش در ثریا باشد مردانی از پارس به آن دست خواهند یافت " مورد توجه و انتقاد روزنامه نگاران غربی واقع شده اند. در مقالات مربوطه علاوه بر انتقاد از لاف زنی دولت ایران و تهییج افکار عمومی در مورد دستیابی ایران به تکنولوژی هسته ای ِ اشاره شده است که ارزش این اسکناسها فقط معادل دو پوند و هشتاد پنس یا جیزی شبیه پنج دلار امریکائی است که برای بزرگترین اسکناس در گردش ایران بسیار ناچیز است. ءء
باید توجه داشت که مخارج چاپ اسکناس بسیاربالاست و از اینرو اکثر کشورهای دنیا کوشش میکنند که تا حد ممکن درآن صرفه جوئی کنند. برای مثال ضرب سکه های یک پوندی و دو پوندی در انگلستان با توجه به عمر طولانی تر سکه ها در مقایسه با اسکناسهای کاغذیِ به خاطر صرفه جوئی در مخارج چاپ اسکناس صورت گرفته است. اشکال دیگری که اسکناسهای کم بهای ایرانی ایجاد میکنند حجم زیاد آنهاست که حمل و نقل و شمارش آنها راوقت گیرو مشکل کرده است.ء
در روسیه پس از فروپاشی نظام سوسیالیستی و تورم بی اندازه و بی ارزش شدن روبل برای حل مشکلات مربوطه واحد پول را به روبل جدید که معادل هزار رول قدیم بود تبدیل کردند. در فرانسه نیز در زمان ریاست ژنرال دوگل فرانک جدید به جای فرانک بی ارزش قدیم مورد استفاده قرارگرفت. ء

در ایران نیز تغییر واحد پول به ریال جدید (با ارزشی معادل ده هزار ریال قدیم) می تواند رهگشا باشد. بدین ترتیب واحد پول جدید ما ارزشی تقریباً معادل دلار ویورو خواهد داشت. با این انتخاب هم در مخارج چاپ اسکناس صرفه جوئی خواهد شد و هم مشکلات شمارش و حمل و نقل آن حل خواهد شد. ء
لازم به تذکر است که تجربیات بدست آمده در روسیه و اخیراً در کشورهای اتحادیه اروپا پس از تبدیل واحد پولی قدیم به واحد جدید نشان داد که نگرانی هائی که در مورد اثرات تورمی آن وجود داشت چندان موردی نداشتند.
جبهه ملی ایران در انگلستان از شما خوانندگان عزیز دعوت میکند که در این بحث شرکت کنید و نظرات خود را در مورد تغییر واحد پول در ایران برای ما ارسال کنید.ء

دکتر فرزاد وحید
جبهه ملی ایران در انگلستان

جلوه‌اي از آيين‌هاي نوروزي در مازندران

2007-03-18T06:27:00.000-07:00

افراد خانه با سرور و شادماني به استقبال سال‌مج خود مي‌روند و او را به كنار سفره عيد و سيني دعوت مي‌كنند. آن‌ها از سال مج با كلوچه، نان، عسل، آجيل و ميوه به گرمي پذيرايي مي‌كنند و اعتقاد دارند كه از يمن حضور سال‌مج و از شگون اين پذيرايي، سفره‌شان در سال جديد هميشه پربركت خواهد بود. به اين مراسم، شگون‌آوري گفته مي‌شود. ء

*آداب و رسوم نوروز‌خواني ‌نوروز‌خواني معمولاً 15 روز قبل از فرا رسيدن عيد نوروز شروع مي‌‌شود. در مراسم نوروزخواني، نوروز‌خوانان معمولاً به داخل روستاها مي‌‌آيند و با خواندن اشعار در مدح امامان و ترانه‌هاي محلي، طليعه سال نو را به مردم مژده مي‌‌دهند. نوروز‌خوانان چند نفر هستند، يك نفر اشعار را مي‌‌خواند، يك نفر ساز مي‌‌زند و نفر ديگر كه به آن كوله‌كش يا باركش مي‌‌گويند به در خانه‌هاي مردم مي‌‌رود و مي‌‌خواند، «‌باد بهارون اومده ـ نوروز سلطون اومده ـ مژده دهيد به دوستان ـ گل به گلستون اومده» يا اين‌كه همين مضامين را با عبارات «بهار آمد، بهار آمد خوش آمد ـ علي باذولفقار آمد، خوش آمد ـ نوروزتان نوروز ديگر ـ‌ شما را سال نو باشد مبارك»، ء

صاحبخانه نيز با دادن پول، شيريني، گردو، تخم مرغ، نخود و كشمش از آنان پذيرايي مي‌‌كند. هنگام تحويل سال نيز افراد خانواده دور سفره هفت سين كه با ظرافت و سليقه خانم خانه چيده شده، مي‌‌نشينند و در حالي‌كه پدر خانواده دعاي تحويل مي‌‌خواند، منتظر سال نو مي‌‌شوند. در گذشته كه امكانات ارتباطي مانند راديو و تلويزيون نبود با تيراندازي يا گفتن اذان سال جديد را به همه اعلام مي‌كردند. ء

در مازندران بعد از اين كه سال نو شد يك نفر كه معمولاً از بچه‌ها انتخاب مي‌شود به عنوان مادرمه (مارمه) برگزيده شده و با مجمعي كه در آن قرآن، آيينه، آب، سبزه و شاخه‌هاي سبز جوان قرار دارد، وارد خانه مي‌‌شود. چهارگوشه اتاق‌ها را آب مي‌‌پاشد، قرآن را كنار سفره هفت سين مي‌‌گذارد و شاخه‌هاي تازه سبز شده و داراي شكوفه كه معمولاً از درخت گوجه سبز است را به اين نيت كه سال سرسبز و خوش و خرمي براي خانواده باشد، جلوي در اتاق آويزان كرده يا روي طاقچه اتاق مي‌‌گذارد. در اين روز مادر خانواده غذاي عيد، سبزي پلو با مرغ يا گوشت درست مي‌‌كند، علاوه بر آن بعضي هم غذايي به عنوان خيرات براي اموات مي‌‌پزند و بين مردم پخش مي‌كنند‌. ء

به پيشواز عيد مي‌روند مردمان ديار بلوط

2007-03-18T06:15:00.000-07:00

*كُلنجه و كلاه نمدي در ديار لرستان، چند روز مانده به عيد گَپ (گَپ = بزرگ) زنان با كمك دختران و بانوان همسايه گِرْديلِه مي‌گيرند (گرديله گرفتن = زدودن گرد و غبار و از خانه و لوازم منزل) تن‌پوش نو برتن مي‌كنند و به نيت سلامت اعضاي خانواده سبزه مي‌كارند. ء

عصر آخرين پنج‌شنبه سال را لرستاني‌ها جمعه آخر سال مي‌گويند. در اين روز مردم با پختن حلوا و حضور بر مزار درگذشتگان و قرائت فاتحه براي آنان، از درگاه الهي براي رفتگان طلب مغفرت مي‌كنند. عصر يك روز قبل از شب عيد را لُرها اَلِفَهْ مي‌نامند در هنگام غروب روز الفه( Alefa) زنان حلوا مي‌پزند و شب‌هنگام بزرگ خانواده با قرائت سَر فاتحه، اعضاي خانواده را به خواندن فاتحه و طلب مغفرت براي اموات دعوت مي‌كند. ء

چند ساعت قبل از تحويل سال نو سفره هفت‌سين چيده مي‌شود كه بر روي سفره هفت‌سين علاوه بر قرآن و آب و آيينه و شمع و سيب و سركه و سماق و سنجد و سكه و سير و سبزي و ماهي قرمز، براساس سنت‌هاي قديمي تكه‌اي نان، ماست، پنير و اسپند دود كرده نيز جاي دارد. بعد از چيدن سفره هفت‌سين همه اعضاي خانواده در حالي‌كه لباس نو برتن دارند به دور آن مي‌نشينند و منظر تحويل سال مي‌شوند با تحويل سال اهل خانواده با گفتن «عيدِت مارِك با» (عيدت مبارك باد) صورت همديگر را مي‌بوسند و پدر و مادر ضمن دعاي خير براي فرزندان خود به آنان عيدونه (عيدي) مي‌دهند. پس از تحويل سال نو، صله رحم و ديد و بازديدها شروع مي‌شود و همسايگان و اقوام و آشنايان به منزل يكديگر رفته و عيدمارِكي (عيدمباركي) مي‌گويند. ء

روز سيزده بدر نيز براي گشت‌و‌گذار به باغ‌ها يا كنار رودخانه‌ها مي‌روند و با بستن هرازگو harazgo (تا كه با بستن ريسمان محكم (قَرص) به درختان درست مي‌شود) و انجام بازي‌هاي چون دالْ پَلُو (نوعي بازي رايج در بين لُرها) سيزده را بدر مي‌كنند سبزه را به آب رودخانه انداخته و مي‌گويند دَرْدُ و قِضا و بِلانِه دِ اي روزِ سيزَه وا اي سُوزي آوْ بُورَهْ (درد و قضا و بالا را در اين روز سيزده با اين سبزي آب ببرد) در گذشته‌ها روز سيزدهم نوروز را نحس دانسته و در منزل مي‌ماندند و اين روز را سيزَه غَريوو (يعني سيزده بدر غير بومي‌ها) مي‌خواندند و در روز چهاردهم فرودين براي تفريح و گشت‌و‌گذار از منزل خارج مي‌شدند. ء

تَرِهْ وَ گُلْ وَني: تَرِه پارچه ابريشمي مخصوصي است كه زنان لُر بر سر مي‌بندند و براي شركت در مراسم و جشن و سور نوعي از آن را به نام گُلْ قَرني كه رنگين است روي تره مي‌‌بندند. كُلِنْجهِ: kolenje بالاپوش يراق دوزي شده‌اي است مخصوص زنان لُر كه در بسياري از موارد رويه جلوي آن را سكه‌دوزي و تزيين مي‌كنند. سِتْرِه setre: قباي مخصوصي است كه اندازه آن تا زير زانو بوده و بيشتر در مواقع رسمي از آن استفاده مي‌شود. ء

سنت‌هاي مرسوم نوروز در ايلام

2007-03-18T06:00:00.000-07:00

در آخرين چهار‌شنبه سال نيز آيين معروف چهار‌شنبه‌سوري را اجرا كرده و با روشن كردن آتشي بزرگ فاميل و اقوام دور آن جمع شده و با پريدن از روي آتش و خواندن شعر معروف «گرماي تو از من، زردي من از تو»، اين آيين قديمي را برگزار مي‌كنند. ء

در آخرين جمعه سال نيز ديدار و قرائت فاتحه از اهل قبور يكي از سنت‌هاي ديرينه مردم اين سامان بوده كه خالي از لطف نيست. زمان تحويل سال نيز مردم ايلام با جمع شدن در منزل بزرگ فاميل منتظر تحويل شدن سال شده و اين سنت از گذشته‌هاي دور در استان رواج دارد.ء

در اين روز اهل فاميل با پوشيدن لباس‌هاي نو و تميز سر سفره هفت سين نشسته و با خواندن دعا و قرآن منتظر تحويل سال مي‌شوند. همچنين بزرگ‌ترهاي فاميل با گذاشتن مقداري اسكناس لاي قرآن و دادن عيدي به كوچك‌تر‌ها صفاي بيشتري به اين سنت ديرينه مي‌دهد. پس از تحويل سال نيز ايلامي‌ها از اقوام و فاميل ديد و بازديد مي‌كنند كه اقوام عزيز از دست داده در اولويت قرار دارند. ء

به بهانه نوروز

2007-03-16T09:52:00.000-07:00

نوروز روز نو است و
نخستین روز سال نو
آغازگر بهار است و
زنده شدن طبیعت از نو
جشن ما ایرانیان است و
رساندن پیام من و تو
نوروز روز شادی است و
نگرش به زندگی از نو
نو روز روز محبت است و
باز سازی مهر من و تو

فرزاد وحید

جمشيد و خورشيد عليه فيلم «300» به نمايش در مي‌آيد

2007-03-16T08:01:00.000-07:00

تهيه‌كننده فيلم انيميشن سينمايي «جمشيد و خورشيد»امروز در نشستي به مناسبت آماده شدن اين فيلم گفت: هاليوود همواره تلاش كرده است قهرمان‌هاي دروغين خود را از طريق آثار سينمايي و انيميشن به دنيا صادر كند. نادر يغمائيان گفت: فيلم «300»،‌اسكندر و آثاري با اين مضامين براي تخريب واقعيت‌هاي تاريخي و فرهنگي ملت صلح دوست ايراني ساخته مي‌شوند و تلاش دارند در راستاي تبليغات دروغين عليه ما افكار عمومي را مورد تاثير قرار دهند. وي ادامه داد: توليد و نمايش فيلم «300» محصول فعاليت دولت‌هايي است كه با ايران مشكل دارند و تلاش مي‌كنند با استفاده از قدرت رسانه‌اي اهداف خودشان را شكل بدهند. ء

تهيه‌كننده «جمشيد و خورشيد» تاكيد كرد:‌ يكي از راه‌هاي مقابله با تحريف واقعيت‌هاي فرهنگي ما توليد و نمايش آثار برگرفته از واقعيت‌ها و فرهنگ كهن ايراني است، فيلم «جمشيد و خورشيد» نيز با همين هدف ساخته شده و امروز آماده نمايش در داخل و خارج كشور است. يغمائيان گفت: امروز شخصيت‌هاي انيميشن آمريكا، ژاپن و چند كشور ديگر سال‌هاست در تلويزيون و ويدئوهاي خانه‌هاي ما نمايش داده مي‌شود و بايد با توليد و نمايش آثار ايراني تاثير اين قهرمان‌هاي غيرواقعي را در ميان مخاطبان از ميان برد. ء

بهروز يغمائيان كارگردان فيلم «جمشيد و خورشيد» نيز گفت: توليدفيلم‌هاي اينميشن يا آثاري كه از تكنيك‌هاي كامپيوتري بهره‌ مي‌برند، هزينه كمتري نسبت به آثار رئال ندارد، اما هاليوود با توجه به تاثير اين گونه آثار كه مخاطبان زيادي دارند، سعي در تخريب فرهنگ و تاريخ ملت بزرگ ما دارد. وي كه پيش از اين فيلم انيميشن سينمايي «خورشيد مصر» را ساخته است، افزود: نمايش فيلم «300» قطعا بي‌هدف نيست، چرا كه اين گونه فيلم‌ها فرصت مناسبي براي تهاجم عليه تاريخ و فرهنگ كهن ما به شمار مي‌آيد و از آنجا كه آثار سينمايي مخاطبان بسياري در سراسر دنيا دارد هنرمندان ما نيز بايد با آثار ارزشمند خود به مقابله با اين تهاجم برخيزند. ء

بهروز يغمائيان تاكيد كرد: وجود لوح كوروش يا شعر سعدي در سردر سازمان ملل فرهنگ و صلح طلبي ملت ايران را به نمايش مي‌گذارد، اما مخالفان تلاش مي‌كنند با نمايش فيلم‌هايي نظير 300 تصوير خشن و جنگجو و غيرواقعي از ايرانيان ارائه دهند. در اين نشست همچنين فريدون فرهودي فيلم‌نامه نويس و مشاور فيلم‌نامه فيلم «جمشيد و خورشيد» در همين‌باره گفت: در سينماي هاليوود همواره تلاش شده است كه با خلق و نمايش قهرمان‌هاي مختلف واقعيت را به نفع خودشان جلوه بدهند. در آثار مختلف از تارزان گرفته تا فيلم‌هايي مثل 300 آنها با استفاده از شيوه‌هاي روايتي و ساختاري تحريف‌هاي خود را به رنگ واقعيت درآوردند. وي افزود: خارجي‌ها حتي در نمايش آثار ايراني و حضور فيلم‌هاي ما در جشنواره‌ها نيز آثاري را گزينش مي‌كنند كه نگاهي منتقدانه به مسايل داخلي داشته باشد، به همين دليل آثار دفاع مقدس را مورد بي‌توجهي قرار مي‌دهند و فيلم‌هاي داستاني ما بي‌توجه‌اند. فرهودي گفت: نمايش فيلم‌هايي مثل جمشيد و خورشيد گام كوچكي براي باورپذيري و ارايه چهره انساني، صلح دوست و با فرهنگ ايرانيان است.

هفت سین ایرانی؛ سفره ای به گستردگی تمام جهان

2007-03-15T16:53:00.000-07:00

فردوسى شاعر بزرگ پارسى گوى نیز در شاهنامه پیدایش نوروز را به جمشید شاه نسبت مى دهد: ء

به جمشید بر گوهر افشاندند
مر آن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فرودین
بر آسوده از رنج روى زمین
بزرگان به شادى بیاراستند
مى و جام و رامشگران خواستند
چنین جشن فرخ از آن روزگار
به ما ماند از آن خسروان یادگار

اما عاملى که "نوروز" را از دیگر جشن هاى ایران باستان جدا کرد و باعث ماندگارى آن تا امروز شد، "فلسفه وجودى نوروز" یعنی زایش و نوشدنى است که همزمان با سال جدید در طبیعت نیز دیده مى شود. ء
یکى از نمودهاى زندگى جمعى، برگزارى جشن ها و آیین هاى گروهى است، گردهم آمدن هایى که به نیت نیایش و شکرگزارى و یا سرور و شادمانى شکل مى گیرند. ء
بر همین اساس جشن ها و آیین هاى جامعه ایران را هم مى توان به سه گروه عمده تقسیم بندى کرد: جشن ها و مناسبت هاى دینى و مذهبى، جشن هاى ملى و قهرمانى و جشن هاى باستانى و اسطوره اى. ء
جامعه ایران در گذشته به شادى به عنوان عنصر نیرو دهنده به روان انسان توجه ویژه اى داشت. آنها بر اساس آیین زرتشتى خود چهار جشن بزرگ و ویژه تیرگان، مهرگان، سده و اسپندگان (اسفندگان) را همراه با شادى و سرور و نیایش برگزار مى کردند. در این بین نوروز بنا به اصل تازگى بخشیدن به طبیعت و روح انسان همچنان پایدار ماند. گرچه با توجه به قانون تغییر پدیده هاى فرهنگى، نوروز نیز ناگزیر نسبت به گذشته با دگرگونى هایى همراه است. ء
به هرحال در آیین هاى باستانى ایران براى هر جشن "خوانى" گسترده مى شد که داراى انواع خوراکى ها بود. خوان نوروزى "هفت سین" نام داشت و مى بایست از بقیه خوان ها رنگین تر باشد. این سفره معمولاً چند ساعت مانده به زمان تحویل سال نو آماده بود و بر صفحه اى بلندتر از سطح زمین چیده مى شد. ء
در بسیارى از منابع تاریخى آمده است که "هفت سین" نخست "هفت شین" بوده و بعدها به این نام تغییر یافته است.
شمع، شیرینى، شهد (عسل)، شمشاد، شربت و شقایق یا شاخه نبات، اجزاى تشکیل دهنده سفره هفت شین بودند. برخى دیگر به وجود "هفت چین" در ایران پیش از اسلام اعتقاد دارند. در زمان هخامنشیان در نوروز به روى هفت ظرف چینى غذا مى گذاشتند که به آن هفت چین یا هفت چیدنى مى گفتند.
بعدها در زمان ساسانیان هفت شین رسم متداول مردم ایران شد و شمشاد در کنار بقیه شین هاى نوروزى، به نشانه سبزى و جاودانگى بر سر سفره قرارگرفت. بعد از سقوط ساسانیان وقتى که مردم ایران اسلام را پذیرفتند، سعى کردند سنتها و آیین هاى باستانى خود را نیز حفظ کنند. ء
در کتاب فرورى آمده است در روزگار ساسانیان، قاب هاى زیباى منقوش و گرانبها از جنس کائولین، از چین به ایران وارد مى شد. یکى از کالاهاى مهم بازرگانى چین و ایران همین ظرف هایى بود که بعدها به نام کشورى که از آن آمده بودند "چینى" نام گذارى شد و به گویشى دیگر به شکل سینى و به صورت معرب "سینى" در ایران رواج یافتند. به هر روى خوراکى هاى خاصى بر سفره هفت سین مى نشینند که عبارت اند از: سیب، سرکه، سمنو، سماق، سیر، سنجد و سبزى (سبزه) .ء
نیتها و فلسفه قرار گرفتن خوراکهای مختلف بر سفره هفت سین: ء
سمنو: نماد زایش و بارورى گیاهان است و از جوانه هاى تازه رسیده گندم تهیه مى شود. ء
سیب: نماد بارورى است و زایش. در گذشته سیب را در خم هاى ویژه اى نگهدارى مى کردند و قبل از نوروز به همدیگر هدیه مى دادند. مى گویند که سیب با زایش هم نسبت دارد، بدین صورت که اغلب درویشى سیبى را از وسط نصف مى کرد و نیمى از آن را به زن و نیم دیگر را به شوهر مى داد و به این ترتیب مرد از عقیم بودن و زن از نازایى رها مى شد. ء
سنجد: نماد عشق و دلباختگى است و از مقدمات اصلى تولد و زایندگى. ء
سبزه: نماد شادابى و سرسبزى و نشانگر زندگى بشر و پیوند او با طبیعت است. ء
در گذشته سبزه ها را به تعداد هفت یا دوازده - که شمار مقدس برج هاست - در قاب هاى گرانبها سبز مى کردند. در دوران باستان در کاخ پادشاهان 20 روز پیش از نوروز دوازده ستون را از خشت خام برمى آوردند و بر هر یک از آنها یکى از غلات را مى کاشتند و خوب روییدن هر یک را به فال نیک مى گرفتند و بر آن بودند که آن دانه در آن سال پربار خواهد بود. در روز ششم فروردین آنها را مى چیدند و به نشانه برکت و بارورى در تالارها پخش مى کردند. ء
سماق و سیر: نماد چاشنى و محرک شادى در زندگى به شمار مى روند. ء
اما غیر از این گیاهان و میوه هاى سفره نشین، خوان نوروزى اجزاى دیگرى هم داشته است، در این میان تخم مرغ نماد زایش و آفرینش است و نشانه اى از نطفه و نژاد. ء
آینه: نماد روشنایى است و حتماً باید در بالاى سفره جاى بگیرد. ء
آب و ماهى: نشانه برکت در زندگى هستند. ماهى به عنوان نشانه اسفند ماه بر سفره گذاشته مى شود. ء
سکه: به نیت برکت و درآمد زیاد انتخاب شده است. ء
شاخه هاى سرو، دانه هاى انار، گل بیدمشک، شیر نارنج، نان و پنیر، شمعدان و... را هم مى توان جزو اجزاى دیگر سفره هفت سین دانست. ء
کتاب مقدس هم یکى از پایه هاى اصلى خوان نوروزى است و بر اساس آن هر خانواده اى به تناسب مذهب خود، کتاب مقدسى را که قبول دارد بر سفره مى گذارد. ء
چنانچه مسلمانان قرآن، زرتشتیان اوستا و کلیمیان تورات را بر بالاى سفره هایشان جاى مى دهند. بر سر سفره زرتشتیان در کنار اسپند و سنجد، " آویشن" هم دیده مى شود که به گفته موبد فیروزگرى خاصیت ضدعفونى کننده و دارویى دارد و به نیت سلامتى و بیشتر به حالت تبرک بر سر سفره گذاشته مى شود.ء

برگرفته از خبرگزاری مهر

سیصد، تلنگري بر اذهان خواب آلوده

2007-03-12T09:21:00.000-07:00

خبرگزاري ميراث فرهنگي_ بين الملل _سيد اميد عرب_ با گذشت سه روز از اكران سراسري فيلم ضدايراني 300 به كارگرداني زاك اسنايدر و استقبال اوليه و مقطعي كه از اين فيلم شده به نظر مي رسد سازندگان اين فيلم و كساني كه در پخش آن دست داشته اند ظاهرا به اهداف خود نزديك شده اند. اين فيلم كه محصولي از كمپاني فيلم سازي برادران وارنر است در سالن هاي سينماي آمريکا و کانادا تنها در سه روز اوليه اکران، مبلغ 70 ميليون دلار فروش کرده که نوبه خود در تاريخ هنر هفتم بي سابقه است. در مقابل، تا لحظه مخابره اين خبر حدود 18 ميليون نامه اعتراض آميز ايرانيان سراسر دنيا به کمپاني مذکور ارسال شده است و کساني که مايلند اعتراض خود را به اين فيلم اعلام کنند، با مراجعه به سايت http://www.petitiononline.com/wpci96c مي توانند مراتب نارضايتي خود را به اطلاع سازندگان فيلم مذکور برسانند . به گزارش كمپاني IMAX كه مسئوليت پخش اين فيلم را بر عهده دارد، در تمام سانس هاي پخش، سالن ها مملو از جمعيت بوده و 300 به احتمال بسيار زياد موفقترين فيلم هفته هاي آتي از نظر جلب تماشاگر خواهد بود. دان فلمان مسئول پخش داخلي تايم وارنر نيز با ابراز رضايت از اين استقبال بي نظير پخش اين كار را يكي ازموفقيت هاي دوران كاري خود دانسته است. به هر ترتيب، فيلم 300 كه اكران آن از 9 مارس (18 اسفند) در سينماهاي آمريكا آغاز شده تا پيش از آغاز و انتشار بيانيه هاي ايرانيان مخالف با اين فيلم، با نظرات مثبت بيشتري همراه بوده به نحوي كه بر اساس اعلام يكي از سايتها 61 درصد آن را مثبت ارزيابي كرده اند. هرچند فيلم مذکور تنها با هدف تخريب شخصيتي و هويت وتمدن ايراني به بازار آمده است اما در پس پرده اين ايده غيراخلاقي، ناداني و بي اطلاعي کارگردان و نويسنده فيلم مذکور نيز از جمله سوژه هايي است که منتقدان مي توانند روي آن مانور دهند.ء
در وصف جهل مرکب نويسنده و کارگردان فيلم 300 از تاريخ ايران باستان، همين بس که آنها شلنگ قليان به دست بازيگر نقش خشايارشاه مي دهند و او را فردي رنگين پوست معرفي مي کنند.ء

در اين فيلم که به جاي "300" بايد عنوان "جاعلان تاريخ" را روي آن مي گذاشتند، از ايرانيان چهره اي خشن، ضد انساني و متجاوزترسيم کرده اما با اين حال استقبال از اين فيلم ضد ايراني به حدي زياد بوده است که برخي سينماها در ساعت 30/2 دقيقه بامدادنيز براي نمايش آن سانس فوق العاده گذاشتند. البته با توجه به بي اطلاعي اکثريت مردم اروپا و آمريکا نسبت به وضعيت فرهنگي و معيشتي مردم ايران، استقبال از چنين فيلمهايي که سراسر تحريف و جعل تاريخ است دور از ذهن نيست زيرا زماني که يک گروه 15 نفره از جهانگردان آمريکايي که در سال 1383 به ايران آمده بودند و هر کدام با خود، 30 ليتر بطري آب معدني به همراه آورده بودند تا از تشنگي در ايران نميرند، نمي توان انتظار ديگري از ذهن ناپخته آنها داشت. ء

بسياري از تحليل گران معتقدند اين فيلم، در راستاي زمينه سازي رواني درميان افکار عمومي جهانيان براي حمله به ايران صورت مي گيرد و در آن کوشيده شده است جرج بوش، به فرمانده سپاهيان آتني که شجاعانه در برابر ايرانيان خطرناک و ضد صلح ميجنگد، تشبيه شود اما واقعيت اينجاست که حادثه تکراري ساخت فيلم 300 شايد تلنگري باشد بر ذهن خواب آلوده کساني که هنوز علي رغم هشدارهاي دلسوزان، هجمه هاي ساماندهي شده فرهنگي عليه کشورمان را باور نکرده اندومنتظرند تا تمامي مواريث و مفاخر فرهنگيمان را يا ديگران از آن خود کنند ويا با جعل و تحريف تمدن ايران در مسير منافعشان جوسازي کنند. امروز زمان پاسخ گويي در قبال ميلياردها هزينه ايست که به نام معرفي ايران در قالب برپايي وشرکت درنمايشگاههاي خارج از کشور يا توليد نقشه هاو لوح هاي فشرده پر از غلط واطلاع رساني هاي نمايشي براي بزرگ نمايي هاي اجرايي وسازماني صرف شده و مي شود.ء

هالیوود، تحریف تاریخ و سیاه نمایی ایرانیان

2007-03-10T07:52:00.000-08:00

كارگردان هاليوودي در اين فيلم ايرانيان را افرادي وحشي ، نادان ، خونريزو غيرمتمدن و در مقابل «يونانيان» را افرادي بسيار غيور، شريف و دلاور معرفي كرده است.ء

در پوستر اين فيلم نيز نامي كه به عنوان 300 براي فيلم برگزيده شده است مشابه كلمه انگليسي باغ وحش به تحرير در آمده است.ء

كارشناسان سينمايي ساخت اين فيلم ونمايش آن در چنين زمان حساسي را مرتبت با اهداف سياسي آمريكائيان قلمداد مي كنند و بر اين باورند كه هدف از نمايش اين فيلم درنهايت به تحريك افكار عمومي بر ضد ايران و فرهنگ و تمدن ايراني منتهي خواهد شد.ء

كمپاني هاليوودي «برادران وارنر» فيلم جديد خود با نام 300 را بر اساس كتابي از «فرانك ميلر» ساخته است و پس از « بي باك » و « شهرگناه » سومين اثر سينمايي است كه از روي كتاب‌هاي كميك استريپ فرانك ميلر ساخته شده است با اين تفاوت كه اين فيلم در مورد جنگ ميان شاه يوناني (لئونيداس) درمقابل خشايارشاه ايراني با ارتش يكصد وبيست هزار نفري مي باشد.فيلم «300» به تهيه‌كنندگي «فرانك ميلر»، «دبوراه اسنايدر» و «كرايج.جي.فلورس» به كارگرداني «زاك سنايدر» ساخته شده است. در اين فيلم كه قرار است 9 مارس اكران عمومي آن آغاز شود، بازيگراني چون «جرارد باتلر»، «لنا هيدي»، «مايكل فسنبدر»، «وينسنت ريگان» و «دومنيك شوست» ايفاي نقش مي‌كنند.«زاك اسنايدر»، كارگردان هاليوودي در فيلم جنگي، تاريخي «300» تلاش كرده تا روايت تاريخي مبارزه خشايارشاه اول، پادشاه ايران با «لئونيداس»، شاه اسپارت را به تصوير بكشد.ء

داستان اين فيلم كه به شكل اغراق اميزي سعي شده تا با استفاده از جلوه هاي ويژه و به تقليد از تكنيك فيلم هاي مشهور اخير ساخته شود، عبارت است از جنگ ايران و يونان در ميدان جنگ ترموپيل ( گردنه معروفي در يونان ، بين كوه اويته - Oyete - و خليج ماليك ). جايي كه پادشاه اسپارتي يعني لئونيداس ارتش 300 نفري خود را عليه ارتش عظيم ايرانيان تجهيز كرد تا مقابل سپاه خشايارشاه ايستادگي كنند... اما گوژپشتي دروازه‌هاي شهر را به روي لشگر ايران باز مي‌كند بنابر روايت هرودوت از تاريخ، اين 300 اسپارتي توانستند جلو لشگر عظيم خشايارشاه به مدت 3 روز مقاومت كنند.ء

در ساخت اين فيلم فاصله داستان تا واقعيت به حدي زياد است كه حتي خشايار به صورت يك پادشاه آفريقايي به تصوير كشيده شده است!شيوه فيلم‌سازي كامپيوتري است و هنرپيشگان واقعي در صحنه‌هاي مجازي نقش‌آفريني مي‌كنند. موسيقي جذاب و تركيب مناسب با صحنه‌هاي كامپيوتري نبرد باعث شده تصاوير تابلوهاي نقاشي به نظر برسند كه فروش فوق‌العاده‌اي را براي سازندگانش پيش‌بيني كرده‌ است.ء

قرار است اين فيلم در تاريخ 9 مارس سال 2007 ميلادي بر روي پرده سينما هاي جهان برود.عليرغم همه تلاش دانشجويان و ايرانيان خارج از كشور تا كنون از سوي مقامات ايراني خبري در خصوص تلاشهاي انجام شده درجهت قانع نمودن دولتها در عدم نمايش اين فيلم منتشر نشده است.ء

پيام صلح از تخت جمشيد براي جهانيان فرستاده شد

2007-03-09T17:01:00.000-08:00

يادمان بزرگ تخت جمشيد روزجمعه ميهمانان ويژه‌اي داشت،ميهماناني كه اغلب از كودكان بودند و به رغم قد و اندازه‌هاي كوچك، پيام بزرگ و فراگير صلح را براي جهانيان فرستادند. ء
گروه سرود پيام صلح از جاي جاي كاخ‌هاي اين يادمان تاريخ بزرگ ايران، اين سرود را براي يك گروه فيلمبرداري بين‌المللي اجرا كردند. ء

صداي اين سرود زيبا،نظرگردشگران داخلي و خارجي را به خود معطوف كرد به طوري كه‌بسياري ازتوريست هااز نزديك مي‌ايستادند واين‌سرود ونحوه فيلمبرداري از فيلم اين سرود را مشاهده مي‌كردند. ء
اين گروه سرود توسط يك گروه فيلمبرداري بين‌المللي و به منظور توليد يك فيلم و نماهنگ براي پخش در سازمان ملل و شبكه‌هاي خبري مطرح دنيا توليد شد.
كودكان كه از شهرستان مرودشت در اين گروه سرود حضور داشتند دست در دست هم‌با پوشيدن انواع لباس‌هاي محلي و ملي ايران از گوشه گوشه‌يادمان باستاني تخت جمشيد نداي پيام صلح را سرودند تا به گوش مردم جهان برسد. ء
" در چشم عشق ما عزيز و يكسانيم، يكسان از هر رنگ و دين و نژاد، رنگ و وارنگ گل‌هاي گلستانيم، از نور خورشيد عشق داريم نشان" بخشي از اين سرود پيام صلح است كه كودكان در كاخ‌هاي مختلف يادمان تخت جمشيد تمرين و اجرا كردند. ء
"تا كي در انتظار روز صلح در اين‌دنيا، آيا اميد به صلح مي‌شود داشت، همه چشم‌ها به توست‌اي خدا" نيز بخش‌هايي ديگر از اين سرود است كه به گفته دست اندركاران اين‌فيلم، توليد اين نماهنگ بين‌المللي در ‪ ۱۲‬كشور ديگر در كنار آثار تاريخي و باستاني آن كشورها انجام مي‌شود. ء

كارگردان اين فيلم در گفت و گو با خبرنگار ايرنا گفت: اين نماهنگ جنبه بين‌المللي دارد كه در ‪ ۱۲‬كشور از جمله ايران تهيه مي‌شود. ء
تهمينه ميلاني افزود:اين نماهنگ در كنار آثار تاريخي كشورها،پيام صلح را اززبان كودكان به‌جهان منتقل مي‌كندكه قراراست درسازمان ملل و برخي شبكه‌هاي خبري خارجي مشهور و پرمخاطب به نمايش درآيد. ء
وي گفت:اين فيلم دركشورهايي همچون ايتاليا، فرانسه، هندوستان، مصر و غيره تهيه مي‌شود. ء
تهيه كنندگي اين فيلم برعهده فريدون نصيري،ايراني مقيم آمريكاست. ء
تخت جمشيداز يادمان‌هاي باستاني و تاريخي كهن ايران در ‪ ۶۰‬كيلومتري شمال شيراز در شهرستان مرودشت واقع شده است كه گردشگران بسياري همه روزه از آن ديدن مي‌كنند. ء
‪

يافته‌هاي تازه از ايران باستان اثري ارزنده از والترهينتس

2007-03-07T18:03:00.000-08:00

خبرگزاري ميراث فرهنگي_ كتاب_ رضا مرادي غياث آبادي_ والتر هينتس Walther Hinz يکي از دانشمندان شاخص در ميان ده‌ها ايران‌شناس بزرگ آلماني است که در دو سده گذشته، پژوهش‌هاي بنيادين و بي‌همتايي را به جهان ايران‌شناسي عرضه داشتند. هر چند که بسياري از اين دستاوردها در ميان ايرانيان به کلي ناشناخته و مهجور مانده است.ء
والتر هينتس (1991-1906)، ايران‌شناسي پرکار و به ويژه متخصص خط و زبان‌هاي ايراني و تمدن ايلام بود. او در بسياري از حوزه‌هاي مطالعات ايراني (همچون تاريخ تمدن هخامنشيان و ساسانيان، زرتشت‌شناسي، کتيبه‌شناسي، تاريخ صفويه و علم اوزان و مقادير)، صاحب پژوهش‌هايي ناب و گسترده بود که در کتاب‌ها و مقاله‌هاي بي‌شماري از او منتشر شده‌اند. تاکنون کتاب "دنياي گمشده عيلام" (ترجمه فيروز فيروز‌نيا، 1371) از او به زبان فارسي منتشر شده است.ء
هم اکنون نيز دکتر پرويز رجبي مصمم است برخي از آثار والتر هينتس را از زبان آلماني ترجمه و منتشر کند. ء
رجبي، به مانند هينتس، ايران‌شناسي است که در زمينه‌هاي گوناگون مطالعات ايراني قلم‌زده و خود پژوهشگري صاحب‌سبک است. و ديگر اين که، شاگرد زانو به زانوي هينتس بوده و به هنگام تأليف بسياري از آثار، يار و مونس او بوده است.ء
او تاکنون چهار کتاب از هينتس ترجمه کرده‌ و به ناشر سپرده‌ است: "يافته‌هاي تازه از ايران باستان"، "داريوش و ايرانيان"، "سفرنامه ايران" و "فرمانروايي ايلام". ء
رجبي خبر از پايان چاپ نخستين کتاب داده است و اين که قرار است پس از پايان مراسم رونمايي منتشر شود. ء
والتر هينتس کتاب ديگري به نام "راه‌هاي تازه در فارسي باستان" دارد که اميد است اين کتاب نيز با همت پرويز رجبي ترجمه و منتشر شود.ء
"يافته‌هاي تازه از ايران باستان" (Altiranische Funde und Forschungen) با 360 صفحه، مجموعه‌اي از ده مقاله همراه با پيشگفتار مؤلف، يادداشت مترجم، کتابنامه، نمايه و همچنين عکس‌هايي فراوان و مفيد است. ء
برخي از عکس‌ها به ريزه‌کاري‌هايي اشاره دارد که تاکنون کسي به آنها نپرداخته است. در سراسر نوشتارهاي ده‌گانه کتاب، خواننده بيش از اين که با دامنه آگاهي‌هاي گسترده مؤلف آن روبرو شود، از شيوه تحقيق و منطق علمي او مي آموزد.ء
مقاله نخست اين کتاب به "جام سيمين نويافته از دوره ايلامي کهن" اختصاص دارد. مؤلف در اين مقاله ضمن بازگويي روند کشف و نخستين مطالعات بر روي جام مرودشت (که خود در آن هنگام در محل حضور داشته) مي‌پردازد و مي‌کوشد تا کتيبه آنرا بازخواني کرده و ترجماني از آن بدست دهد. معناگذاري جالبي که هينتس براي واژه "زن" و معادل ايلامي آن يعني "زَنَـه" عرضه مي‌دارد و در فصل‌هاي ديگر کتاب هم آنرا پي مي‌گيرد، در نوع خود جالب و قابل پيگيري افزون‌تر است. اين کتيبه در يک سطر به خط هندسي بر لبه بالايي جام نوشته شده است (اصطلاح "خط هندسي" با اجازه و رواديد رجبي براي اين سبک نويسش بکار رفته است. در ترجمه او اصطلاح "خط مخطط" و در متن آلماني، واژه (strichschrift) بکار رفته است).ء
نگارنده نزديک به دوسال در جستجوي منبعي مفيدتر براي خط هندسي بود تا بتواند گزارش مختصري از کتيبه نويافته ديگري به اين خط را بنويسد.ء
دومين مقاله کتاب به گزارش "سنگ‌نبشته نويافته خشيارشا از تخت‌جمشيد" مي‌پردازد. از آنجا که متن اين کتيبه به جز چند واژه، دقيقاً برابر و رونوشتي از متن کتيبه دوم داريوش‌شاه در نقش‌رستم (DNb) است؛ مؤلف مي‌کوشد تا به ياري آن، بخش‌هاي آسيب‌ديده بيانيه داريوش را بازسازي کند. کوششي که با بررسي‌هاي نوين ديگري در ساختار زبان فارسي باستان هخامنشي توأم است.ء
مؤلف در سومين مقاله کتاب "سنگ‌نبشته سه زبانه آرامگاه داريوش" را موشکافي مي‌کند و شباهت‌ها و تفاوت‌هاي متن‌هاي سه‌گانه را به ياري ترجمه ريکله بُـرگر (Rykle Borger) بر مي‌رسد. ء
چهارمين مقاله، بررسي "عناصر مادي و ايلامي در دربار هخامنشي" است که در آن کوشش مي‌شود تا تأثير و تأثر متقابل فرهنگ‌هاي نواحي گوناگون ايراني و به ويژه ماد و ايلام بر دستگاه سياسي هخامنشي و نيز آداب تشريفاتي آنان پي‌جويي شود. اما با اين حال از بررسي‌هاي زبان‌شناسي و معناي واژگان نيز که از دلبستگي‌هاي نويسنده است، دوري نمي‌شود و براي نمونه به بازگويي دلايلي مي‌پردازد که واژه روسي "سارافان" از گونه‌اي پوشاک مادي به نام "ساراپيس" برگرفته شده است.ء
مقاله ششم، کوششي در بازشناختن هويت واقعي "هيئت‌هاي نمايندگي در نگاره‌هاي تخت‌جمشيد" است. اين جستار، موضوع بحثي ديرينه است و هنوز هم بر سر نام چند هيئت نمايندگي از مجموع 23 هيئت نمايندگي منقوش بر جبهه شرقي کاخ آپادانا، اختلاف‌نظرهايي وجود دارد. هينتس مي‌کوشد تا با بيان ديدگاه‌هاي هرتسفلد، اشميت، يونگه، ايلرز و ديگران، و نيز به ياري کتيبه‌هاي کوچک دخمه جنوبي تخت‌جمشيد، پيشنهادهاي تازه‌اي را مطرح کند. براي نمونه او بر اين گمان است که هيئت پارتي (بر خلاف نظر متداول) نه هيئت سيزدهم، بلکه چهارمين هيئت است.ء
در مقاله ششم، مؤلف به عصر ساساني مي‌رسد و با "نگاره‌هاي اردشير اول ساساني" به پژوهشي مفيد در زمينه چهره و زيورآلات اردشير پاپکان بر بنياد نگاره‌هاي بازمانده از او که در استان فارس فراوان هستند، روي مي‌آورد. او در اين گفتار، همچنين مي‌کوشد تا شخصيت ديگر همراهان اردشير را باز شناسد و تا جاي ممکن آنان را معرفي کند. ء
"نگاره صخره‌اي ساساني در داراب" يکي از مهم‌ترين و در عين‌حال کم شناخته‌شده‌ترين سنگ‌نگاره‌هاي ايران است. شايد از آن رو که در جايگاهي پر رفت‌و‌آمد قرار نگرفته است. اين سنگ‌نگاره موضوع هفتمين گزارش هينتس است که در آن همراه با شمار فراواني از عکس‌هاي دقيق از سنگ‌نگاره و به ياري گزارش‌هاي نويسندگان پيشين، شرحي کوتاه اما پربار از قيصر و ديگر شخصيت‌هاي رومي اسيرشده توسط شاپور يکم را بدست مي‌دهد.ء
در هشتمين مقاله با عنوان "قيصرهاي رومي در نگاره‌هاي شاپور اول" موضوع شناسايي روميان در آثار ديگري بجز سنگ‌نگاره داراب دنبال مي‌شود. در اين نوشتار کوشش مي‌شود تا دلايل تازه‌اي در بازشناسي والرين، گورديان و فيليپوس عرب عرضه شود.ء
نهمين نوشتار کتاب به "کردير در نگاره‌هاي صخره‌اي" مي‌پردازد. هينتس علاوه بر بررسي کاملي در جوانب نگاره‌ها و کتيبه‌هاي موبد کرتير (که او به درستي واژه "کردير" را بکار مي‌برد و شادروان احمد تفضلي نيز بر همين باور بود) نکته جالبي را پيش مي‌کشد و آن اينکه کردير، نخستين کسي بود که عنوان "موبد" را بوجود آورد و آنرا براي خود بکار گرفت. مؤلف در اين مقاله کوتاه به اختصار به شرح نفوذ موبد کردير در تمامي ساختار ديني و قضايي و سياسي کشور مي‌پردازد و اينکه چگونه او با لقب غير عادي "کردير بخت‌روان ورهران اورمزد موبد"، علاوه بر قدرت ديني نامحدود، بالاترين مقام قضايي ايران را نيز بدست آورد. ء
ترجمه کتيبه "برم‌دلک" در نزديکي شيراز براي نخستين بار در اين کتاب آورده شده است. اين ترجمه که گزارشي از ازدواج بهرام دوم با خواهرش آناهيد است، همراه با عکس‌هايي از سنگ‌نگاره همراه آن است. در نگاره ازدواج بهرام دوم و آناهيد، موبد کردير هم به عنوان شاهدي مذهبي حضور دارد.ء
دهمين و آخرين بخش کتاب عبارت است از "نبشته‌هاي تازه‌يافته از روزگار ساسانيان" که نويسنده آن گِـرِد گروپ، استاد آلماني زبان پهلوي است. او در اين نوشتار کوتاه، گزارش و ترجماني از کتيبه‌هاي پهلوي "تنگ براق" در صدو بيست کيلومتري آباده، "حوض دختر گبر" در اقليد، "تنگ خشک" در سيوند، و تعدادي ديگر را عرضه مي‌دارد.ء

سخنرانی کورش زعیم در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

2007-03-04T19:14:00.000-08:00

مصدق و ناسیونالیسم ایرانی

13 اسفند 1385

بنام خداوند جان و خرد

پنجاه و شش سال در فردا روزی، دکتر محمد مصدق، رهبر فراکسیون اقلیت در مجلس شورای ملی که شامل نمایندگان جبهه ملی ایران بود، اعلام کرد:ء
"ملت ایران بدانید و آگاه باشید که جبهه ملی تصمیم به ملی کردن صنعت نفت با رعایت حزم و احتیاط و با مطالعات لازم اتخاذ کرده است."ء

لایحه ملی شدن نفت که با تدبیر مصدق و پیگیری جبهه ملی سرانجام در 29 اسفند تصویب و تنفیذ شد موضوع بحث من نیست، بلکه سه درس بسیار مهمی که این جمله به ما می دهد است: ء

اول اینکه هر سیاستگذاری در راستای منافع کشور، بویژه آنها که با جامعه جهانی ارتباط پیدا می کنند، باید با مطالعات کارشناسی لازم و حزم و احتیاط و خردورزی انجام شود. سیاستگذاری در یک جو توهم و ناآگاهی و ارزیابی های یکسونگرانه فقط به مصیبت منتهی می گردد.ء

دومین درس این بود که حتا یک اقلیت کوچک در مجلس شورا، اگر هوشمند و خردمند و شجاع باشند، و اگر فقط منافع کشور و سعادت ملت را در سر داشته باشند نه منافع شخصی و گروهی، می توانند سرچشمه تحولاتی چشمگیر و سرنوشت ساز شوند. کاش مجلس ششم می توانست از این مثال سرمشق بگیرد. ء

سومین درس که از سرانجام این سخن و مبارزه ای که از آن برخاست می گیریم این است که در هر مبارزه برای احقاق حقوق ملت، می توان با خردمندی و برنامه ریزی هوشمندانه، و توجه و احترام به قدرت و توان طرف مقابل، بر او پیروز شد. در صحنه بین المللی، مبارزه باید مبارزه در عرصه آگاهی، هوشمندی و شعور باشد نه شعار و شمشیر. مصدق در تمام طول مبارزه اش که هدف آن رهایی اقتصاد کشور و رهایی روحیه ملت از استیلای ابرقدرتهای زمان بود، یک بار شعار نداد، مبارز نطلبید، خشونت گرایی نکرد، رسانه ها را نبست، مخالفان را به بند نکشید، به مردم دروغ نگفت، به جامعه جهانی دروغ نگفت؛ و مهمتر از همه، در مبارزه ای جهانی که میان ما و ابرقدرت زمان برای خلع ید از او و احقاق حقوق ملت ایران در گرفت، دولت ما با خردمندی و رعایت کلیه قانونهای بین المللی در دادگاه بین المللی تحت قانون های مورد قبول دو طرف و با استفاده مثبت از افکار عمومی جهانی به سود ایران، دشمن را در زمین خودش شکست داد. و در این راه، نه تنها دولت ایران را یا دولتمردان ایران را و یا کشور ایران را منزوی و منفور جهانیان نکرد، و استهزای جهانیان را بر نیانگیخت، بلکه محبوب آنان نیز شد. بطوری که هر جا که رفت، مصدق مبارز، با استقبال گرم و پر هیجان مردم همانند یک قهرمان جهانی روبرو شد، و مبارزه او، و روشی که برای رسیدن به پیروزی گزید، همه کشورهای عقب افتاده و در بند را بیدار و امیدوار و فعال کرد.ء

این معنای ناسیونالیزم ایرانی است. ملی گرایی: یعنی گراییدن به ملت، نه به یک شخص یا به یک ایدئولوژی یا به یک ابرقدرت. از دید دکتر مصدق، بازگشت اعتماد به نفس و استقلال فکری کشور که دو سده بود تحت نفوذ و زور بیگانگان و فساد حاکمان از بین رفته بود مهمتر از درآمد آنی از نفت بود. زیرا اعتماد به نفس ملی پیش زمینه استقلال فکری و در نتیجه استقلال سیاسی است. مصدق در خرداد هزار و سیصد و سی در این باره می گوید:ء

"... باید به ملل آزاد جهان اعلام کنید که آخرین سعی ملت ایران برای نجات خود و شرق میانه، همین اقدام ملی، یعنی مبارزه با مداخلات بیگانه ... می باشد و ملت ایران برای تسلط بر اوضاع سیاسی و اقتصادی خود ناچار است تا آخرین نفس برای اجرای قانون ملی شدن صنعت نفت یعنی قطع ایادی بیگانگان از ثروت ملی و استقلال سیاسی خود مبارزه کند."ء

شما اگر تاریخ مبارزه مصدق را برای احقاق حقوق ملت ایران بخوانید، به معنای راستین ناسیونالیسم ایرانی پی می برید. مبارزه با قدرتمندترین و خطرناکترین دشمن که سربازان خود را در مرز و ناوگان جنگی خود را در آبهای ایران مستقر کرده بود، در شرایطی که دموکراسی کامل در کشور برقرار بود، اعلامیه جهانی حقوق بشر رعایت می شد، رسانه ها آزاد بودند و مخالفان آزاد بودند، انجام می گرفت. در دوران بحرانی حساس که اقلیت های ما بعلت همین دموکراسی و آزادی ها و غرور ملی که خردمندی و عدالت گستری دولت در آنان ایحاد کرده بود، نه تنها جذب هیچ اندیشه تجزیه طلبی نمی شدند که خود عامل بازدارند توطئه های تجاوز به مرزهای ایران بودند. چه بسا همسایگانی که اکنون دشمنان بالقوه ما هستند، ولی در آن زمان رویای باز پیوستن به ما را در سر می پروراندند. در ناسیونالیسم ایرانی ذره ای احساس برتری جویی، سلطه طلبی، نژادپرستی یا گسترش مرزی وجود ندارد. ناسیونالیسم ایرانی با فرهنگ خود و خرد و دانش خود و با دوستی و همکاری و احترام به ارزشهای فرهنگی و آیینی دیگران، خود را در دل مردم و ملت های دیگر جا می کند. فردوسی سرشت ناسیونالیسم ایرانی را به خوبی ترسیم کرده است:ء

همه یک به یک مهربانی کنید به ایران زمین پاسبانی کنید

و دشمنان خارجی و داخلی ما همگی در طول تاریخ می دانستند و اکنون نیز باید بدانند که در صورت تجاوز به این سرزمین اهورای، هرچند که مسائل را گروههای غیرملی بوجود آورده اند، یا در صورت تجاوز داخلی به مردم ما، در نهایت با ناسیونالیسم ایرانی رویارو خواهند شد، که همیشه از این شعار پیروی کرده که:

چو ایران نباشد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

ناسیونالیسم ایرانی معنایی بسیار متفاوت از معنای ناسیونالیسم در دیگر کشورهای جهان دارد. ناسیونالیسم ایرانی از زمانی که ایران بنا نهاده شده، در خون ایرانیان آزاده جریان داشته است. آنها که تصور می کنند و می نویسند که ناسیونالیسم در ایران از زمان جنبش مشروطیت بوجود آمده و از غرب نفوذ کرده، هزاران سال حضور این اندیشه و احساس را در ایران نادیده می گیرند. باید 2500 سال به عقب برگردید و از آن تاریخ ناسیونالیسم ایرانی را پیگیری کنید. ناسیونالیسمی که کورش معرفی و عمل کرد یک ناسیونالیسم مردمی و جهانگرا بود. او به همه ملت ها و آرمانهایشان و باورهایشان و آیین هایشان احترام می گذارد، و نه تنها آنها را در اداره امور خود آزاد می گذاشت و در حتا در برابر دشمنانشان حفاظت می کرد، بلکه به آنها اجازه گزینش فرمانروای خود را هم می داد. ء

آنچه در طول تاریخ ایران درباره ناسیونالیسم نمایی یکسان دارد اینست که همه مبارزان ملی گرای ما، ازبابک و یعقوب و مرداویج گرفته تا سربداران و رنگین جامگان و آل بویه، و حتی جنبش شیعی زمان صفویه، برای بازپس گیری مناطق از دست رفته و بازگردانی و حفاظت از مرزهای ایران زمین بوده، نه برای تجاوز به مرزهای دیگر کشورها. اگر بخاطر ناسیونالیسم قدرتمند و خردمند ایرانی نبود، اکنون اثری از ایران و ایرانی نمی یافتیم مگر در کتابهای تاریخ.ء

ناسیونالیسم ایرانی بود که از آستین آل بویه درآمد و ایران را از خلفای عباسی و سلطه عرب نجات داد. ناسیونالیسم ایرانی بود که زبان و فرهنگ ایران را از یورش نابودساز تازیان نجات داد. (مصریان از چنین موهبتی برخوردار نبودند.) این ناسیونالیسم ایرانی بود که جنبش شیعی را بوجود آورد و کشور را از تورکتازی عثمانیان حفظ کرد، ناسیونالیسم ایرانی بود که جنبش مشروطیت را جان داد، استقلال سیاسی ایران را در طی نهضت ملی به ایران بازگرداند و انقلاب 1357 را زمینه سازی کرد. دهها مثال روشن از تجلی قدرت و یکپارچه گرایی ناسیونالیسم ایرانی را در طی تاریخ چندهزار ساله ما می توان برشمرد که بارها و بارها ایران عزیز ما را از ورطه های خطرناک نجات داده است. اکنون نیز فقط خرد ناسیونالیسم ایرانی، که تحت خفقان حاکمیت بسر می برد، می تواند ایران از بحران هولناکی که در آن گرفتار آمده رهایی بخشد.ء

نفی گزینه نظامی توسط اکبر گنجی

2007-03-03T18:16:00.000-08:00

مايلم در فرصتی که در اختيار دارم ملاحظاتی را در خصوص سياستهای دولت آمريکا در رابطه با ايران بيان کنم. البته در اينجا من از موضع يک روشنفکر بحث خواهم کرد نه يک سياستمدار. بنابراين، طبيعی است که نقطه تأکيد اصلی من بر مسأله حقوق بشر و نفی معيارهای دوگانه در اين حوزه باشد. در بخش نخست از سخنانم می کوشم تا نشان دهم که مردم ايران چه تصويری از سياست خارجی دولت آمريکا در ايران دارند، و چرا اين سياستها نهايتاً به امنيت و ثبات منطقه خاورميانه کمک نخواهد کرد. و در بخش دوّم سخنانم می کوشم تا پارادايم بديلی برای تنظيم مناسبات ميان دولت آمريکا با ايران پيشنهاد کنم.(۱) ء
از منظر بسياری از ايرانيان سياست خارجی آمريکا در رابطه با ايران در نيم قرن گذشته عمدتاً بر اساس ديدگاهی امنيتی و نظامی شکل پذيرفته است. اين ديدگاه "نظامی- امنيتی" چند ويژگی مهّم داشته است:اوّل آنکه، اين سياستها به دو انگيزه مهّم تنظيم شده است: انگيزه اوّل، حفظ منافع اقتصادی آمريکاييان ، خصوصاً تسلط بر منابع انرژی منطقه بوده است.انگيزه دوّم، حفظ تفوق سياسی و نظامی آمريکا در منطقه، خصوصاً در رقابت با اتحاد جماهير شوروی سابق در دوران جنگ سرد بوده است. البته پس از فروپاشی شوروی سابق، و منتفی شدن "خطر کمونيسم" در منطقه، تصوّر می رفت که سياست خارجی دولت آمريکا دستخوش تغييرات مهّمی شود. اما رويکرد نظامی- امنيتی همچنان وجه غالب سياستهای خارجی آمريکا در منطقه باقی ماند، و پس از واقعه شوم ۱۱ سپتامبر، مسأله مبارزه با تروريسم به رشد و تقويت سياستهای نظامی- امنيتی آمريکا در منطقه دامن زد.دوّم آنکه، گفتار مسلط بر سياست خارجی ايالات متحده امريکا در خاورميانه مبتنی بر نگاه امنيتی و بر اساس ملاحظات نظامی شکل گرفته است. نگاه مبتنی بر ملاحظات سياسی و امنيتی، گفتاری (Discourse) را ساخته است که عاملان اصلی آن (agent)، صاحبان قدرت نظامی و امنيتی هستند. اين گفتار عاملانی را بر می کشد و به مرکز متن می آورد که می توانند به واسطه برخورداری از تسلط بر دستگاههای نظامی و امنيتی، طرف گفتگوی مباحثی باشند که سياست خارجی آمريکا لااقل در پنج دهه گذشته، هرجا که به ايران و منطقه خاورميانه پرداخته، آن مباحث را برجسته کرده است. تسلط اين گفتار باعث شده است که عاملان سياسی ديگر که تسلطی بر اين عرصه های امنيتی و نظامی ندارند به حاشيه سياست رانده شوند و بی اهميت شوند. براساُس فهم من از سياست خارجی آمريکا، ايران صرفاً به دليل منابع عظيم انرژی و نيز موقعيت ژئوپولتيک آن است که اهميت دارد، اما فرهنگ ايرانيان، توسعه اقتصادی ايران، رفاه و آرامش شهروندان ايرانی، و نيز حقوق اساسی آنها از اهميت چندانی برخوردار نيست.سوّم آنکه، از منظر بسياری از ايرانيان، سياست نظامی- امنيتی دولت آمريکا در رابطه با ايران را بايد از عوامل مهمّی دانست که مانع رشد سياسی و اقتصادی جامعه ايرانی در طول پنجاه سال اخير بوده است. البته نبايد فراموش کرد که توسعه نايافتگی و استبدادزدگی جامعه ايرانی ريشه های عميقی در تاريخ ايران دارد و تا حدّ زيادی محصول عوامل فرهنگی، اجتماعی،مذهبی و اقتصادی داخلی بوده است. اما در عين حال، حافظه ايرانيان هرگز فراموش نمی کند که در چارچوب پارادايم نظامی- امنيتی سياست خارجی دولت آمريکا بود که در سال ۱۳۳۲ شمسی (۱۹۵۳ميلادی)، دولت ملّی، ميانه رو و دموکرات دکتر محمّد مصدق به نفع يک نظام سياسی بسته و ديکتاتوری سرنگون شد، و جامعه ايران يکی از مهمترين فرصتهای تاريخی خود را برای تحقق نظامی دموکراتيک برای دست کم يک نسل از کف داد. غلبه همين ديدگاه امنيتی- نظامی در سياست خارجی دولت آمريکا بود که در دهه ۱۹۷۰ ميلادی دکترين نيکسون را پديد آورد. از جمله نتايج اين دکترين آن بود که دولت آمريکا در ادامه مبارزه با گسترش کمونيسم در منطقه خاورميانه از حکومت شاه سابق ايران به عنوان ژاندارم منطقه به طور همه جانبه حمايت و دفاع کرد، و نقض گسترده حقوق انسانی و شهروندی ايرانيان را ناديده گرفت. در نتيجه اين سياست دولت آمريکا مسأله دموکراسی و حقوق بشر در منطقه خاورميانه و از جمله ايران کاملاً تحت الشعاع قرار گرفت. تداوم آن نگاه امنيتی و نظامی، دولت آمريکا را واداشت در طول هشت سال جنگ ميان ايران و عراق پشتيبان تمام عيار صدام حسين و سياستهای مهاجمانه او باشد. طولانی شدن آن جنگ و صدمات ويرانگری که در نتيجه آن به جامعه ايرانی وارد آمد موجب شد که آرمانهای آزاديخواهانه و عدالت جويانه مردم ايران که انگيزه اصلی آنها برای شرکت در انقلاب ۱۳۵۷ شمسی (۱۹۷۹ ميلادی) بود، به فراموشی سپرده شود، و تحولات سياسی ايران کاملاً تحت الشعاع ملاحظات امنيت ملّی و تهديد نظامی دشمن خارجی قرار گيرد. و سرانجام غلبه نگاه امنيتی- نظامی در دستگاه سياست خارجی آمريکا بود که از اوايل دهه ۱۹۹۰ در قالب سياست مهاردوگانه و اعمال تحريمهای اقتصادی عليه ايران تجلّی يافت، و اکنون نيز خود را در قالب تهديدهای نظامی آشکار می کند.چهارم آنکه، غلبه ديدگاه نظامی- امنيتی در سياست خارجی دولت آمريکا به نحو واکنشی به رشد و بازتوليد نگاه امنيتی- نظامی در داخل ايران کمک کرده است. در همان سالهای نخست پس از پيروزی انقلاب اسلامی، گروهی از شهروندان ايرانی در اقدامی تندروانه و خلاف قوانين بين الملل سفارت آمريکا را در ايران اشغال کردند، و ديپلماتهای آن کشور را به گروگان گرفتند. اين نيروهای تندرو اقدامات خود را به عنوان واکنشی به سياستهای نظامی- امنيتی دولت آمريکا در قبال مسائل ايران توجيه می کردند. در واقع نيروهای تندرو در جمهوری اسلامی، خصوصاً پاره ای از نيروهای امنيتی و نظامی، همواره با استناد به "توطئه های دشمن" (تعبيری که غالباً درباره دولت آمريکا به کار می رفته است) سياستهای خود را در سرکوب جامعه مدنی و نقض حقوق اساسی شهروندان ايرانی توجيه کرده اند. و در تداوم همان خط مشی امروز شاهد آن هستيم که نيروهای نظامی سرانجام کنترل دستگاه دولت را در ايران به دست گرفته اند، و می کوشند تا عرصه فرهنگ و سياست را با نگاهی کاملاً امنيتی و پليسی کنترل و مديريت کنند. تندروهای حکومت ايران به نوبه خود بر شدّت دشمنی ها و سوء تفاهمها می افزايند، و موجب تداوم و توجيه بيشتر سياستهای نظامی- امنيتی در منطقه می شوند، و گويی بناست اين دور باطل همچنان ادامه يابد. البته در دوره رياست جمهوری پرزيدنت کلينتون چشم انداز پاره ای تحوّلات مثبت در سياست خارجی دولت آمريکا نمايان شد، و نيروهای سياسی دموکرات در ايران تا حدّی اميدوار شدند که شايد زمينه های ميدانداری نيروهای تندرو نظامی و امنيتی از عرصه گفتمان سياسی رخت بربندد، و کشور ايران به عنوان کشوری تاريخی با فرهنگی کهن و انسانی نگريسته شود نه به عنوان منطقه ای که صرفاً به واسطه منابع انرژی و حساسيتهای ژئوپولتيک آن محل توجه است. نطق خانم مادلين آلبرايت، وزير خارجه پيشين آمريکا که در آن نحوه برخورد دولت آمريکا با دولت ملّی مصدق اشتباه آميز خوانده شد، گام مثبتی برای تلطيف ذهنيت مردم ايران درباره آمريکا بود. اما در همان دوره هم ادامه تحريمهای اقتصادی ايران از جانب دولت آمريکا نهايتاً به تضعيف دولت اصلاح طلب محمّد خاتمی در ايران انجاميد. در پاره ای از بيانات نسبتاً اخير دولتمردان آمريکايی هم بدرستی ميان مردم بافرهنگ و صلح دوست ايرانی و حکومت سرکوبگر و بنيادگرای ايران تفکيک صورت گرفته است. اين امر توجه مثبتی بوده است که متأسفانه بواسطه تداوم و تشديد سياستهای نظامی- امنيتی دولت آمريکا از تأثيرگذاری آن کاسته شده است. پنجم آنکه، يکی از پيامدهای خطرناک اين سياست نظامی- امنيتی در منطقه خاورميانه وضعيت اسفباری است که در عراق پيش آمده است و با کمال تأسف در يک سال گذشته رفته رفته در حال تبديل شدن به يک جنگ تمام عيار فرقه ای و مذهبی است. از تاريخ ۲۲ فوريه ۲۰۰۶، يعنی از تاريخ انفجار بمب در "حرم عسگری" که از اماکن مقدس شيعيان بوده است، تا هفته اوّل فوريه سال جاری تلفات تأييد شده رسمی در عراق قريب به ۲۰ هزار نفر بوده است. البته جنگی که امروز در عراق در جريان است و القاعده و بعثی های رانده شده از قدرت هم به آن دامن می زنند و می کوشند آن را هر بيشتر به جنگی مذهبی و فرقه ای تبديل کنند، در واقع از منظر داخلی، بيشتر ناشی از اختلاف ميان جوامع قومی و مذهبی عراق بر سر قدرت و منابع است، نه جنگ ميان مذاهب اسلامی. آموزشهای دينی اهل سنت و شيعيان هرگز کشتار مردم بيگناه در کوچه و بازار، انفجار در حريم اماکن مقدس مذهبی، گروگانگيری، و قتل غيرنظاميان را تحت هيچ شرايطی توجيه نمی کند. درمنطقه خاورميانه هم شيعيان در عراق، ايران، بحرين، عربستان سعودی، کويت، يمن، و لبنان يک کلّ واحد سياسی يا "ملّت" را تشکيل نمی دهند. و تعلقات ملّی آنها بسيار متعدد و متفاوت است. بعضی از مهمترين مراجع شيعی در لبنان و عراق پس از شکل گيری جمهوری اسلامی در ايران، اعلام کرده اند که شرايط تشکيل حکومت اسلامی در اين کشورها وجود ندارد. بنابراين، سخن گفتن از "هلال شيعی" يا "هلال بحران" چيزی نيست جز تلاش برای خلق يک دشمن سياسی واحد خيالی. جمعيت شيعيان در منطقه خاورميانه بيش از ۱۴۰ ميليون نفر است. حدود ۹۰ درصد مردم ايران شيعه هستند. اما علاوه برآن، ۷۵ درصد جمعيت بحرين، ۴۵ درصد مردم لبنان، ۳۵ درصد جمعيت کويت، ۶۰ درصد جمعيت عراق، ۱۰ درصد مردم عربستان سعودی، ۱۰ درصد جمعيت عمان، ۱۵ درصد جمعيت سوريه، ۲۰ درصد جمعيت ترکيه، و ۴۲ درصد جمعيت يمن را شيعيان تشکيل می دهند. سياسی کردن هويت اين جمعيتها، و آنها را به چشم دشمنان بالقوه آمريکا نگريستن، بر سطح تنشها و بحرانهای منطقه خاورميانه می افزايد، و تأثيرات نامطلوبی بر ثبات و آرامش شمال آفريقا و بخشهايی از آسيای مرکزی به جا خواهد نهاد. البته در ميان شيعيان و اهل سنت پاره ای گروههای افراطی هستند که حيات سياسی خود را در گرو گسترش اين گونه قطب بنديهای افراطی می بينند. اما نبايد به اين نيروهای بنيادگرای افراطی که کمابيش در ميان شيعيان و اهل سنت يافت می شوند ميدان داد تا به اين منازعات فرقه ای دامن بزنند و به اين ترتيب خود را از حاشيه به کانون عرصه سياسی منطقه بکشانند، و به کنشگران تعيين کننده آن عرصه تبديل شوند. تبديل جنگ کنونی در عراق به جنگ شيعه و سنی، فاجعه عراق را در سطح وسيعتری در منطقه می گستراند، و احتمال خطر خونريزی و برادرکشی را از پاکستان تا شمال آفريقا گسترده خواهد کرد. اکثر قربانيان اين گونه جنگهای فرقه ای هم غيرنظاميان و شهروندان بی گناه در سراسر منطقه خواهند بود. خلاصه آنکه، به گمان من جنگ ميوه طبيعی نگاه امنيتی و نظامی به مسائل منطقه خاورميانه و از جمله ايران است. (۲) ء
من به غايت ترديد دارم که نگاه نظامی- امنيتی در سياست خارجی آمريکا به تأمين صلح پايدار و ثبات درازمدّت در منطقه خاورميانه کمک کند. در شرايط کنونی و در رابطه با ايران اين سياست به سرعت به سوی نوعی مواجهه نظامی با دولت ايران پيش می رود، مواجهه ای که بدون ترديد ثمرات فاجعه باری برای مردم ايران و آمريکا و نيز صلح و ثبات منطقه خاورميانه خواهد داشت. من مايلم در اينجا نگرانی عميق خودم را از خطر روزافزون جنگ ميان آمريکا و ايران ابراز کنم. به گمان من حمله نظامی آمريکا به ايران از منظر اخلاقی و حقوقی اقدامی غيرقابل دفاع است، و از حيث عملی به نتايجی ويرانگر می انجامد. اما چرا حمله نظامی آمريکا به ايران از منظر اخلاقی و حقوقی اقدامی غير قابل توجيه است؟ نخست آنکه، اين اقدام را نمی توان به عنوان جنگ پيشدستانه (pre-emptive war) و يا حتّی جنگ پيشگيرانه (preventive war) توجيه کرد. مطابق قوانين بين الملل دولتها حق دارند برای مقابله با خطر حمله قطعی و قريب الوقوع دشمن، پيش از آنکه حمله واقع شود، پيش دستی کنند و به حمله نظامی اقدام ورزند. کاملاً روشن است که دولت آمريکا مطلقاً در معرض خطر حمله نظامی قطعی و قريب الوقوع دولت ايران قرار ندارد. بنابراين، حمله نظامی به ايران را نمی توان مصداق جنگ پيشدستانه دانست. از سوی ديگر، جنگهای پيشگيرانه معطوف به خطری احتمالی در آينده ای نه چندان نزديک است، خطری که می تواند موازنه قدرت را به نحو چشمگيری به نفع دشمن تغيير دهد. البته اصولاً در موجّه بودن جنگهای پيشگيرانه ترديدهای جدّی وجود دارد. اما حتّی اگر بپذيريم که اين نوع جنگها تحت شرايط معينی از منظر اخلاقی و حقوقی موجّه هستند، باز هم به هيچ وجه نمی توانيم حمله نظامی به ايران را مصداق جنگ پيشگيرانه بدانيم. زيرا حتّی اگر بنابه فرض دولت ايران برغم ادعاهايش درصدد دستيابی به سلاحهای اتمی باشد، مطابق برآورد کارشناسان بی طرف دستيابی به اين هدف دست کم تا چند سال آينده ناممکن خواهد بود. از سوی ديگر، جامعه جهانی می تواند به شيوه های ديگری که در بخش دوّم سخنانم به آن اشاره خواهم کرد، بدون توسل به زور نظامی از دستيابی دولت ايران به سلاحهای هسته ای پيشگيری کند. در اينجا مايلم سخنان مدير آژانس بين المللی انرژی هسته ای را بازگو کنم که در ماه فوريه گذشته اظهار داشت: "من هيچ راه حلّ نظامی برای مسأله ايران متصوّر نيستم. نخست آنکه، تا آنجا که ما می دانيم آنچه ايران امروز دارد دانش است. ما نمی دانيم که ايران ظرفيت صنعتی غنی سازی اورانيوم را داشته باشد. ما نمی دانيم، ما نشانه يا قرينه ای مشخص دالّ بر وجود يک برنامه توليد سلاحهای هسته ای نيافته ايم. بنابراين، نمی فهمم چرا کسانی از راه حلّ نظامی سخن می گويند. من نمی دانم غرض آنها از اين سخنان چيست. همانطور که پيشتر گفتم، دانش را نمی توان بمباران کرد، و فکر می کنم چنان کاری بسيار غيرسازنده هم خواهد بود."بنابراين، دولت آمريکا به هيچ وجه در وضعيت بحرانی ای قرار ندارد که برای رفع آن ناچار باشد به جنگ پيشگيرانه عليه ايران اقدام نمايد. خصوصاً که برای دفع نگرانی دولت آمريکا در رابطه با ايران راههايی به مراتب مؤثرتر از حمله نظامی وجود دارد. از سوی ديگر، صرفنظر از مواضع سياسی دولت کنونی ايران، واقعيتهای ژئوپولتيک منطقه خاورميانه و ميزان هزينه های نظامی کشورهای منطقه و همسايگان ايران نيز بيانگر نکات مهمی است که بايد به آن توجه کرد: بر اساس داده های مؤسسه بين المللی پژوهشهای صلح در استهکلم در فاصله سالهای ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۵ هزينه های نظامی ايران حداقل ۴/۱۶ و حداکثر ۴/۷۳ درصد هزينه های نظامی اسرائيل بوده است. در سراسر طول اين دوره هزينه های نظامی ايران به مراتب کمتر از عربستان سعودی و ترکيه، و نيز کمتر از مجموع هزينه های نظامی کشورهای امارات متحده عربی و کويت بوده است. اگر ارقام سرانه را در نظر بگيريم، هزينه های نظامی در ايران در اين دوره حداکثر در حدود ۱۰ درصد هزينه های سرانه نظامی در اسرائيل، و حداکثر ۱۵ درصد هزينه های نظامی سرانه در عربستان سعودی و پادشاهی های جنوب خليج فارس، و نيز کمتر از ۵۰ درصد هزينه های نظامی ترکيه بوده است. در خصوص سلاحهای اتمی و توانايی پرتاب اين گونه سلاحها نيز قدرت ايران با اسرائيل قابل مقايسه نيست. مطابق گزارشهای منابع معتبر بين المللی، اسرائيل در حال حاضر در حدود ۱۰۰- ۲۰۰ کلاهک هسته ای آماده پرتاب دارد. براساس تازه ترين گزارشهايی که مؤسسه بين المللی مطالعات استراتژيک در لندن (IISS, January ۳۱, ۲۰۰۷) در خصوص توانايی ساخت سلاح هسته ای در ايران ارائه داده است، " اگر ايران روزی ۳۰۰۰ سانتريفوژ عملياتی در اختيار داشته باشد، برآورد IISI اين است که حداقل ۹ تا ۱۱ ماه طول خواهد کشيد تا ۲۵ کيلوگرم اورانيوم غنی شده با عيار بالا توليد کند که برای ساختن يک اسلحه انفجاری کافی خواهد بود. آن روز در خوشبينانه ترين برآوردها ۲ تا ۳ سال با امروز فاصله دارد."مجموع اين داده ها و نيز تجربه جنگ هشت ساله ۱۹۸۸-۱۹۸۰ ايران و عراق نشان می دهد که ايران تهديد نظامی جدّی عليه هيچ يک از کشورهای منطقه، يا عامل برهم خوردن موازنه قوای نظامی در سطح منطقه نمی تواند باشد. اگر بخواهيم واقع گرايانه و به دور از هياهوی تبليغات سياسی به وضعيت منطقه خاورميانه و عملکرد حکومت کنونی ايران بنگريم، بايد بگوييم که تحرکات نظامی حکومت کنونی ايران بيشتر ناشی از ترس و برای حفظ و بقای رژيم است. بنابراين، اگر هدف دستيابی به آرامش و صلح عادلانه، و نيز کاهش تنشها در منطقه باشد، در آن صورت به نظر نمی رسد که با افزودن بر نگرانی و ترس چنين رژيمی آن هدف تأمين شود. يگانه شکل ِمشروع و قابل قبول ِ توسعه تکنولوژی هسته ای برای مصارف غير نظامی آن است که فعاليتهای هسته ای ايران تحت نظارت مستمر مراجع ذيصلاح بين المللی و خصوصاً IAEA باشد. تعليق داوطلبانه فعاليت غنی سازی از سوی دولت ايران تا رسيدن به توافق جامعی با IAEA و مراجع ذيصلاح بين المللی منطقی ترين و کم هزينه ترين راه پيشگيری از افزايش تنشها و خطر بروز جنگ ويرانگر عليه ايران است. برخلاف آنکه رژيم جمهوری اسلامی می کوشد در تبليغات رسمی خود به جهانيان وانمود کند که در خصوص سياستهای هسته ای ابلاغ شده از سوی رهبر جمهوری اسلامی ايران اجماع نظری وجود دارد، تفريباً تمامی نخبگان و گروههای اصلاح طلب ايرانی يا از طريق نامه های سرگشاده يا از طريق ارسال نامه های غير علنی به رهبر جمهوری اسلامی با اين سياستها اعلام مخالفت کرده اند و به طورجدّی خواستار تعليق غنی سازی شده اند. اما تعليق داوطلبانه فعاليت غنی سازی از سوی دولت ايران زمانی به نتايج مؤثر و بلند مدّت می انجامد که به عنوان بخشی از يک مجموعه گسترده از ابتکارهای تضمين کننده امنيت، صلح، و توسعه اقتصادی در ايران و نيز در کلّ منطقه خاورميانه ملاحظه شود. بدون پرداختن به آن مجموعه عللی که منطقه خاورميانه را ناآرام و گرفتار جنگ های ويرانگر کرده است، نمی توان به مسابقه تسليحاتی پايان داد. ميل به دستيابی به سلاحهای اتمی را نيز بايد بخشی از اين مسابقه تسليحاتی ويرانگر در خاورميانه دانست. اقدام يکجانبه برای ضربه زدن به ايران، در غياب طرحی کلّی برای صلح و امنيت در منطقه در ميان اکثريت مردم اين منطقه به عنوان اقدامی برای حفظ برتری قدرت اسرائيل و گامی در جهت تحميل صلح غيرعادلانه به مردم فلسطين و مسلمانان تعبير خواهد شد. ريشه نزاعهای امروز در اين منطقه را خصوصاً بايد در همين احساس ناکامی و از کف دادن همه اميدها برای دستيابی به صلحی عادلانه جست و جو کرد. دوّم آنکه، ممکن است کسانی اقدام نظامی عليه ايران را به اين بهانه توجيه کنند که اين دولت امنيت و ثبات منطقه را به خطر می اندازد. برای مثال، مانع پيشرفت فرآيند صلح ميان فلسطين و اسرائيل می شود، يا از طريق نيروهای بنيادگرای وابسته به خود در منطقه آشوب و ناآرامی به پا می کند. حقيقت اين است که ريشه بسياری از بی ثباتی ها، خشونتها، و خصوصاً رشد چشمگير بنيادگرايی در منطقه خاورميانه را بايد ناشی از وضعيت نابسامان فلسطينيان و منازعه دردناک ميان اسراييل و فلسطين دانست. آنچه مانع برقراری صلح عادلانه ميان فلسطين و اسراييل می شود، شعارهای تند و توخالی حاکمان بنيادگرای ايران نيست. واقعيت آن است که امروز برای حلّ منازعه اسراييل و فلسطين هيچ طرح صلحی بر روی ميز مذاکره وجود ندارد. طرفين درگير آن منازعه حتّی چارچوب مشترکی برای گفت و گو ندارند. حمايت يکجانبه آمريکا از اسراييل و تلاش برای تحميل قدرت اسراييل بدون در نظر گرفتن حقوق اوليه انسانی فلسطينيان، کنار نهادن توافقهای اسلو و نيز جنگهای اخير در نوار غزه و لبنان امکان دستيابی به هرگونه توافقی را عملاً از ميان برده است. وقتی که هيچ طرح صلحی در دستور کار قرار ندارد، چگونه می توان ايران را به مخالفت با آن طرح متهم کرد؟ اگر دولت آمريکا از طرح صلحی عادلانه ميان اسراييل و فلسطين دفاع کند، و تشکيل دو دولت مستقل فلسطينی و اسرائيلی را در دو کشور مستقل در دستور کار خود قرار دهد، هيچ دولتی نمی تواند با چنان طرحی مخالفت ورزد. البته شعار دولت بنيادگرای ايران مبنی بر نابودی دولت اسرائيل و نيز انکار واقعه تاريخی کشتار فجيع يهوديان به دست نازيها (هولوکاست) مواضعی نابخردانه است که نه تنها به حلّ مشکلات منطقه ياری نمی کند، بلکه پيامدهای ناگوار پردامنه ای برای ايران در سطح جهانی داشته است. از سوی ديگر، اين امر هم که دولت اسرائيل از تشکيل يک دولت مستقل فلسطينی به معنای واقعی کلمه و نيز بازگشت تمامی آوارگان فلسطينی به سرزمينهای خود ممانعت به عمل می آورد، به تداوم بحرانهای منطقه کمک می کند و امکان زندگی صلح آميز در اين منطقه را ناممکن می نمايد. البته در اين ميان نقش ايران را در حمايت از پاره ای گروه های افراطی در خاورميانه نمی توان ناديده گرفت. اما به نظر می رسد عواملی که به رشد افراطيگری و بنيادگرايی در خاورميانه دامن می زند، همان عواملی است که ريشه بی ثباتی و ناامنی منطقه است: عواملی مانند فقر گسترده، بيسوادی، و نيز حکومتهای فاسد و خودکامه ای که غالباً مورد حمايت دولتهای غربی، خصوصاً آمريکا، بوده اند. مادام که اين ريشه ها باقی باشد، بی ثباتی و ناامنی هم در منطقه وجود خواهد داشت. به هر حال توجه به اين نکته مهّم است که دولت ايران و آمريکا در بسياری از مسائل جاری در خاورميانه منافع مشترک دارند، و می توانند از طريق همکاری متقابل به ثبات و صلح منطقه به نحو مؤثرتری ياری برسانند.سوّم آنکه، شايد کسانی ادعا کنند که دولت ايران حامی تروريسم است، و همين امر حمله به ايران را موجّه می سازد. اما حقيقت اين است که برخی از کشورهای دوست آمريکا در منطقه خاورميانه بسی بيش از ايران در مظان اتهام حمايت پنهان از گروههای تروريستی مانند القاعده و گروههای بنيادگرای اسلامی مانند طالبان هستند. چهارم آنکه، ممکن است کسانی ادعا کنند که موارد نقض گسترده حقوق بشر در ايران می تواند حمله نظامی به اين کشور را موجّه کنند. به گمان من اين کاملاً درست است که بسياری از مصاديق حقوق اساسی مردم ايران توسط حکومت نقض می شود، و اعضای مسؤول جامعه جهانی بحق نبايد نسبت به نقض اين حقوق بی تفاوت بمانند. اما حمله نظامی شيوه موجّه و کارآمدی برای مقابله با نقض اين حقوق نيست. بسياری از نظريه پردازان سياسی و روابط بين الملل مانند جان راولز و مايکل والتسر استدلال کرده اند که فقط نقض شمار اندکی از مصاديق بسيار مبرم حقوق بشر است که دخالتهای بشردوستانه را در قالب حمله نظامی موجّه می کند. بر مبنای فهرستی که اين نظريه پردازان از آن حقوق اساسی مبرم به دست می دهند، دشوار بتوان حمله نظامی به ايران را به عنوان دخالتی بشردوستانه موجّه دانست. خصوصاً نبايد فراموش کنيم که وضعيت حقوق بشر در بسياری از کشورهای خاورميانه که از دوستان آمريکا در منطقه بشمار می روند به مراتب از ايران اسفبارتر است.اما حمله نظامی به ايران از حيث عملی هم به نتايج ناگواری می انجامد: اولاً- حمله نظامی به ايران فضای تازه ای برای رشد بنيادگرايی در منطقه به وجود می آورد. بنيادگرايی فقط خطری برای امنيت غرب نيست. بنيادگرايان از عوامل مهّم رشد نايافتگی و عقب ماندگی جوامع اسلامی هستند. نگاه غيرانسانی نسبت به زنان، نفرت از آزادی و دموکراسی، و تحقير حقوق بشر از ويژگيهای مهم ايدئولوژی بنيادگرايان است. بنيادگرايان با علم و فرهنگ غربی بيگانه اند و بلکه نسبت به آن خصومت می ورزند. از نظر آنها جذابترين جنبه تمدن غربی تکنولوژی، علوم و فنون نظامی و امنيتی است، و مهمترين چيزی که بايد از غربيان آموخت تکنولوژی جنگ و خشونت است. هنر، اخلاق، فلسفه، علم و فرهنگ غربی از نظر آنها يکسره مذموم و کفرآلود است. اين نوع نگاه تعصب آميز و تنگ نظرانه نسبت به دستاوردهای عظيم بشری در مغرب زمين بيش از همه به زيان مردم مسلمان منطقه و مايه رکود و واپس ماندگی جوامع اسلامی است. اما حمله نظامی به ايران در ميان توده های مسلمان منطقه به اين تصوّر دامن می زند که غرب مسيحی- يهودی به سرکردگی آمريکا جهان اسلام را از افغانستان و فلسطين تا عراق و ايران مورد تهاجم قرار داده است، و بنابراين، بهترين راه رويارويی با مهاجمان غير مسلمان همان شيوه هايی است که بنيادگرايان مسلمان تبليغ و تشويق می کنند. دولتهای غربی نبايد به گونه ای عمل کنند که مردم مسلمان مبارزه با بنيادگرايی را به معنای اسلام ستيزی تعبير کنند. وقتی که رئيس جمهوری آمريکا مبارزه با گروهی تروريست بنيادگرا را "Crusade" می خواند يا از "فاشيسم اسلامی" سخن می گويد، به اين تصوّر در ميان توده های مسلمان دامن می زند که گويی دولتهای مسيحی و يهودی درصدد محو اسلام و محو اقتدار و عزّت مسلمانان هستند. گسترش نظامی گری در منطقه خاورميانه نه فقط مسلمانان ميانه رو و دموکرات منطقه را منزوی می کند، بلکه زمينه مناسبی را برای سربازگيری بنيادگرايان از ميان توده های مسلمان تهييج شده فراهم می آورد.ثانياً- همانطور که پيشتر اشاره کردم، خطر حمله نظامی موجب می شود که دولت ايران به بهانه حفظ امنيت ملّی با دست گشاده تری نيروهای دموکرات، آزاديخواه و مدافع حقوق بشر را سرکوب کند، و نهادهای مدنی نوپای جامعه ايرانی را يکسره برچيند. در دوران رياست جمهوری پرزيدنت بوش، خصوصاً پس از واقعه شوم ۱۱ سپتامبر، نگاه نظامی و امنيتی در سياست خارجی دولت آمريکا غلبه تام يافته است، و در نتيجه آن ايران خود را بجدّ در معرض خطر جنگ و تهاجم خارجی می بيند. در واکنش به اين وضعيت است که مسأله امنيت ملّی و خطر جنگ به مسأله اصلی عرصه سياست در ايران تبديل شده است، و حتّی بخشی از نيروهای اصلاح طلب ايرانی هم خود را ميان دو گزينه "استبداد داخلی" يا "تهاجم خارجی" گرفتار می بينند. فراموش نکنيم که در پی انتخاب محمّد خاتمی به رياست جمهوری ايران، مسأله گسترش جامعه مدنی، حقوق بشر و آزاديهای سياسی به گفتمان غالب در جامعه ايرانی بدل شده بود. اما اکنون با نزديک شدن خطر جنگ مسأله امنيت ملّی بهانه ای برای سرکوب جامعه مدنی نوپای ايرانی را فراهم آورده است، و نظام سلطانی حاکم بر ايران مناصب کليدی عرصه سياست را به نيروهای نظامی و امنيتی واگذار کرده است، و به بهانه حفظ امنيت ملّی و مقابله با تهديدات دشمن دست به سرکوب گسترده داخلی زده است. حقيقت اين است که سياست اصلی دولت پرزيدنت بوش در قبال ايران از ابتدا سياست "تغيير رژيم" بوده است. اين سياست اگرچه رسماً و علناً توسط دولت آمريکا اعلام نشده است، اما نشانه های آشکاری در تأييد آن وجود دارد. در حافظه تاريخی ايرانيان و در فرهنگ سياسی ما مسأله "تغيير رژيم" طنين بسيار منفی و ناخوشايندی دارد. در حافظه تاريخی ما ايرانيان تغيير رژيم همواره با کشتار، مصادره اموال، سرکوب، و حتّی آزار خانواده رهبران سياسی سابق همراه بوده است. تجربه اتقلاب اسلامی، به عنوان آخرين تجربه "تغيير رژيم" در تاريخ ايران، هنوز در حافظه ما ايرانيان زنده است. بدون ترديد پيامدهای "تغيير رژيمی" که توسط دخالت مستقيم نيروهای خارجی صورت بپذيرد به مراتب ويرانگرتر و نگران کننده تر از تغييراتی است که در نتيجه يک انقلاب متکی بر نيروهای داخلی کشور تحقق می يابد. در واقع دولت آمريکا گويی از يک سو به رهبران حکومت ايران پيام می دهد که سرنوشتی همچون صدام حسين در انتظار آنهاست، و از سوی ديگر از ايشان می خواهد که اسلحه خود را نيز تحويل دهند. اين سياست در عمل به تقويت نيروهای افراطی و مخالف دموکراسی در ايران انجاميده است. وقتی حاکمان ايران خود را با خطر "تغيير رژيم" روبرو می بينند، به مراتب تندخوتر، سختگيرتر، و سرکوبگرتر می شوند، و برای حفظ خود آماده اند تا آخرين نفس بجنگند. فضای دوقطبی ای که در اين شرايط پديد می آيد امکان فعاليتها و رقابتهای سياسی مؤثر را تا حدّ زيادی از نيروهای سياسی دموکرات، ميانه رو، و مخالف خشونت می ستاند.ثالثاً- آتش جنگ مهمترين زيرساختهای اقتصادی ايران را که با صرف ميلياردها دلار سرمايه های ملّی به انجام رسيده است، يکسره نابود می کند. مردم ايران هنوز تاوان زيانهايی را که حکومت صدام حسين در طول هشت سال جنگ به مردم ايران تحميل کرد می پردازند. جنگی که نه فقط آرمانهای آزاديخواهانه مردم ايران را سالهای متمادی به محاق افکند، بلکه خسارات عظيمی بر پيکر اقتصاد ايران وارد آورد و رشد و پيشرفت جامعه ايرانی را سالها به تعويق انداخت. حمله نظامی آمريکا به ايران نيز زيانهای عظيم و جبران ناپذيری بر پيکر اقتصاد و معيشت مردم ايران وارد می کند، و تا سالها مسأله دموکراسی، آزادی و حقوق بشر را از کانون دغدغه های اصلی جامعه ايرانی به دور خواهد کرد.رابعاً- اما بالاتر و مهمتر از همه، پيامدهای فاجعه بار جنگ برای مردم بی گناه ايران و منطقه است. در جنگهای يکصد سال اخير نسبت تلفات غيرنظاميان به نظاميان به نحو چشمگيری تغيير کرده است. در جنگ جهانی اوّل فقط ۱۰ درصد کشته شدگان و مجروحان جنگ را غيرنظاميان تشکيل می دادند. اما در يک دهه آخر قرن بيستم فقط ۱۰ درصد کشته شدگان و مجروحان جنگها نظامی بوده اند. جنگی که اکنون در عراق جاری است نقطه اوج چنين روندی است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد هرماه حدود سه هزار نفر غير نظامی در عراق کشته می شوند، در حالی که تعداد تلفات نظاميان در هر ماه يک پانزدهم آن رقم است. شمار کشته شدگان در ماه سپتامبر ۲۰۰۶ به ۳۳۰۰ نفر و در ماه اکتبر به ۳۷۰۰ نفر افزايش يافت. از تاريخ ۲۲ فوريه ۲۰۰۶ (يعنی پس از بمب گذاری در حرم عسگری) تا هفته اوّل ماه فوريه سال جاری، نسبت تلفات غير نظامی به نيروهای ارتش و پليس عراق در اين دوره ۱۰ به ۱ بوده است؛ به عبارت ديگر ۱۷۷۷۹ غيرنظامی در مقابل ۱۹۵۱ نفر از نيروهای پليس و ارتش عراق. بر اساس تحقيقی که مجله علمی "لانست" (Lancet) انجام داده است، فقط در فاصله مارس ۲۰۰۳ تا اکتبر ۲۰۰۴، شمار ۱۰۰ هزار نفر " و شايد هم بسيار بيشتر" در نتيجه جنگ جان باخته اند. ارقام مربوط به تلفات قطعی نيز بين حداقل ۵۵۶۶۴ و حداکثر ۶۱۳۶۹ (تا تاريخ ۷ فوريه ۲۰۰۷) اعلام شده است. در طول يک سال گذشته، جنگ ويرانگرتری در کنار جنگ عليه نيروهای آمريکايی و دولت عراق پديد آمده است که فرقه های مذهبی را به ميدان آورده است.جنگ با ايران فاجعه انسانی بسيار گسترده تری را به دنبال خواهد داشت. بازندگان و قربانيان اصلی اين جنگ مردم بيگناه ايران خواهند بود. بنابراين، مخالفت من با جنگ فقط از منظر مصلحت انديشيهای سياسی نيست، بلکه مهمتر از آن اين مخالفت از ملاحظات انسانی و اخلاقی سرچشمه می گيرد. هر انسانی غايت فی نفسه است، و نبايد به چشم ابزاری صرف برای تحقق سياستهای ماجراجويانه سياستمداران نگريسته شود. سياست بايد معطوف به کاهش درد و رنج انسانهای واقعی و گوشت و خوندار باشد. هر سياستی که بر ميزان درد و رنج انسانها بيفزايد و حرمت و کرامت انسانی آنها را نقض کند از منظر اخلاقی ناپسند و محکوم است. حمله نظامی به ايران نه فقط هيچ يک از مشکلات جدّی و ريشه دار ايران و منطقه خاورميانه را رفع نخواهد کرد، بلکه از نگرانيهای واقعی دولت آمريکا در آن منطقه نيز نخواهد کاست. مشکل حکومت سرکوبگر ايران بايد حلّ شود، اما آن مشکل را نمی توان از راههای نظامی حل کرد. البته بايد به اين نکته توجه داشت که سخنان من و نيروهای صلح طلب و دموکرات ايرانی صرفاً به معنای دفاع از کشور و ملّت ايران و نيز حفظ تماميت ارضی آن است. بايد ميان ايران و دولت حاکم بر ايران تفکيک قائل شد. اين سخنان را به هيچ وجه نبايد به معنای دفاع از حکومت سرکوبگر، خودکامه و ناقض حقوق بشر حاکم بر ايران تلقی کرد. ازسوی ديگر، نيروهای صلح طلب و دموکرات ايرانی مايل نيستند که مخالفتشان با حمله نظامی به ايران به معنای دفاع تلويحی از سياست خارجی دولت جمهوری اسلامی و سرکوبگری های داخلی آن تلقی گردد. ما بايد به طور همزمان سياستهای نظام جمهوری اسلامی ايران و سياست خارجی دولت آمريکا را مورد نقد قرار دهيم. مخالف با دولت خودکامه ايران نبايد به تأييد و همراهی با سياستهای نظامی گرانه دولت آمريکا بينجامد، و نيز نقد سياست خارجی دولت آمريکا هم نبايد به همراهی با دولت سرکوبگر جمهوری اسلامی ايران منتهی شود. ء

(۳)
اما بهترين شيوه کمک به حلّ مشکل ايران چيست؟ برای آنکه به اين پرسش پاسخ دهم، نخست مايلم توضيح دهم که از نظر من در شرايط کنونی مهمترين مشکل ايران چيست. به گمان من تقريباً تمام نخبگان ايرانی اجماع دارند که اصلی ترين مشکل ايران وجود يک حکومت سلطانی سرکوبگر و ناقض حقوق بشر است که در تأمين مصالح ملّی ايرانيان ناکارآمد، و از تعامل سازنده با جهان خارج ناتوان است. مهمترين هدف جنبش آزاديخواهی و دموکراسی طلبی ايرانيان گذار از اين نظام خودکامه به نظامی دموکراتيک و کارآمد است که می تواند در عين تأمين منافع ملّی ايرانيان به عنوان عضو مسؤول جامعه جهانی عمل کند. تحقق اين هدف هم منافع ملّی ايرانيان را تأمين می کند، و هم به ثبات و صلح پايدار در منطقه ياری می رساند، و هم نگرانيهای جامعه بين الملل را از ماجراجوييهای يک دولت بنيادگرا و غير مسؤول در صحنه بين المللی مرتفع می نمايد. اما نکته مهم اين است که تحوّل ساختاری رژيم و تبديل آن به يک نظام دموکراتيک وظيفه ما ايرانيان است. اين رژيم را نه به شيوه های نظامی، بلکه بايد از طريق مبارزات مدنی پيگير شهروندان ايرانی و از طريق فرآيندی که به حدف هيچ فرد، گروه، يا صنفی نينجامد، به نظامی دموکراتيک بدل کرد. هدف اصلی جنبش آزاديخواهی و دموکراسی طلبی ايرانيان گذار به دموکراسی به شيوه های مدنی و غير خشونت آميز است. هدف اصلی ما مبارزه مدنی برای برگزاری انتخابات آزاد، و تدوين قانون اساسی به گونه ای است که حقوق اساسی سياسی و مدنی مردم در آن برسميت شناخته شود، حقوقی مانند حق آزادی بيان و عقيده، حق تشکيل سازمانهای صنفی و سياسی مستقل، تفکيک قوا، تضمين بی طرفی سياسی دستگاه قضايی و نيروهای مسلح، و نيز حق برخورداری از حمايت قانون و بهره مندی از محاکمات عادلانه. به محض آنکه مشکل ايران را فقدان يک حکومت دموکراتيک و پاسخگو بدانيم، گزينه حمله نظامی حذف می شود: با دخالت نيروهای نظامی خارجی نمی توان دموکراسی آفريد. تجربه گذار به دموکراسی در سه دهه گذشته در جنوب اروپا، آمريکای لاتين، و اروپای شرقی بخوبی نشان می دهد که گذار به دموکراسی از طريق دخالت نظامی نيروهای خارجی ممکن نمی شود. هر کجا که منازعات سياسی دوران گذار به منازعات قومی يا جنگ انجاميد، نظامهای اقتدارگرا بازسازی شد. هدف از برگزاری انتخاب آزاد منصفانه به منظور انتقال قدرت، جايگزين کردن يک نظام غيردموکراتيک با يک نظام خودکامه ديگر نيست. اما از سوی ديگر، جنبش دموکراتيک ايرانيان نبايد برای تحوّل ساختاری نظام سياسی ايران از استراتژی "انتقام و حذف" استفاده کند. هدف از تغيير سياسی دموکراتيک انتقام گيری، برپا کردن دستگاه های امنيتی سرکوبگر جديد، و اعمال قهر و خشونت نيست. در فرآيند گذار به دموکراسی بيش از آنکه نتايج فوری بازی سياسی مهّم باشد، توافق بر سر قواعد فعاليت سياسی دموکراتيک اهمّیّت دارد. رژيم سياسی ای که خود را با گزينه ناگزير مرگ يا انتقام روبرو می بيند به مذاکره با نيروهای مخالف و منتقد تمايلی نشان نخواهد داد، و زير بار گردش مسالمت آميز قدرت در جامعه نخواهد رفت. زمامداران جمهوری اسلامی هم بايد به آينده خود و امکان مشارکت در زندگی سياسی مسالمت آميز اميد داشته باشند. اگر ژنرالهای آرژانتينی، سران رژيم پينوشه، رهبران رژيم آپارتايد در آفريقای جنوبی، و رهبران رژيمهای کمونيستی در اروپای شرقی به اين باور می رسيدند که همراهی آنها با سير تحولات دموکراسی خواهانه جامعه شان به محاکمه، زندان و مرگ آنها خواهد انجاميد، به احتمال زياد در برابر سير تغييرات جامعه خود تا آخرين لحظه مقاومت می کردند، و به جای آنکه تسليم زندان و اعدام شوند، ترجيح می داند که با تمام قوا از خود در برابر تحولات دموکراتيک جامعه مقاومت ورزند، و در نتيجه به احتمال زياد مسير تاريخ در اين کشورها کاملاً تغيير می يافت. مرور تاريخ سی سال گذشته در جنوب و شرق اروپا، آفريقای جنوبی، و آمريکای لاتين نشان می دهد که گذار مسالمت آميز به اشکال دموکراتيک تر نظام سياسی ناشی از ترکيبی از عوامل زير بوده است:* مشروعيت زدايی از قدرت حاکم سرکوبگر و عدم همکاری با آن. *بسيج اجتماعی و اعمال فشار نيروهای دموکرات داخلی، و سازمان يافتگی اين نيروها، يعنی ايجاد قدرت در مقابل قدرت حاکم از طريق تشکيل يک جنبش اجتماعی دموکراسی خواه و ملتزم به نافرمانی مدنی.* جلوگيری از غلبه گفتار انتقام جويانه و تهديد صاحبان قدرت به حذف کامل از عرصه سياسی و اجتماعی (يعنی التزام به اصل "ببخش و فراموش نکن".)*تعهد به اينکه نيروهای سياسی صاحب قدرت که به رژيم خودکامه وابسته بوده اند می توانند در صحنه رقابت سياسی دموکراتيک (يعنی انتخابات آزاد رقابتی منصفانه و عادلانه) برای انتقال قدرت شرکت کنند (يعنی التزام به اصل "رقابت همگانی و منصفانه".)* مجموعه ای از مذاکرات طولانی و بده بستان های سياسی در ميان نخبگان ( يعنی حلّ و فصل مسائل بر سر ميز مذاکره.)* و سرانجام شرايط مساعد خارجی در قالب فشار مؤثر افکار عمومی بين المللی (يعنی حمايتهای نهادهای بين المللی مانند سازمان ملل، اتحاديه اروپا، و غيره.)بنابراين، سخن اصلی من اين است که حل مشکل دموکراسی در ايران را بايد به ايرانيان سپرد تا در داخل ايران و از طريق مبارزات مدنی و غير خشونت آميز فرآيند گذار به دموکراسی را پيش ببرند. اما موفقيت در اين فرآيند بدون شرايط مساعد بين المللی امکان پذير نيست. به بيان ديگر، فشارهای بين المللی قدرت چانه زنی نيروهای دموکرات و آزاديخواه داخلی را با رژيم حاکم افزايش می دهد. در اينجاست که به گمان من جامعه بين المللی می تواند به ياری جنبش دموکراسی خواهی ايرانيان بيايد. اما جامعه بين الملل چگونه می تواند به پيشرفت فرآيند دموکراتيزه شدن ايران و در نتيجه ثبات و صلح پايدار در منطقه ياری برساند؟اوّل آنکه، جامعه بين الملل می تواند در قبال دولت ايران، به جای تهديد نظامی از استراتژی کمک اقتصادی در برابر تن دادن حکومت به اصلاحات دموکراتيک و رعايت موازين حقوق بشر بهره بجويد. دولت ايران با مشکلات اقتصادی و اجتماعی بسيار گسترده ای دست به گريبان است. بيکاری گسترده در ميان جوانان، فساد اداری گسترده، رشد فزاينده اعتياد در ميان اقشار مختلف جامعه، تورم افسار گسيخته، و فقدان امنيت اجتماعی و روانی برای اکثريت مردم ايران تنها بخشی از مشکلات دامنگير و روبه گسترش جامعه ايرانی است. حلّ اين مشکلات اجتماعی در گرو رشد اقتصادی است. اما رشد اقتصادی مستلزم انتقال تکنولوژی، دانش، و سرمايه گذاری خارجی است. بر اساس گزارش سازمان تجارت و توسعه ملل متحد، ميزان سرمايه گذاری خارجی در جمهوری اسلامی ايران از ۴۸۲ ميليون دلار در سال ۲۰۰۳ به ۱۰۰ ميليون دلار در سال ۲۰۰۴، و ۳۰ ميليون دلار در سال ۲۰۰۵ تنزل يافته است. در اين ميان خصوصاً صنعت نفت ايران از حساسيت ويژه ای برخوردار است. صنعت نفت ايران برای آنکه سطح توليد کنونی خود را حفظ کند سالانه به حداقل ۲-۱ ميليارد دلار سرمايه گذاری خارجی و نيز انتقال تکنولوژی های مربوط به اين صنعت نياز دارد. جامعه بين الملل می تواند کمکها و سرمايه گذاريهای اقتصادی خود را مشروط به رعايت موازين حقوق بشر و قواعد بازی دموکراتيک از جانب دولت ايران بنمايد.دوّم آنکه، سازمان ملل می تواند از طريق سازمانهای تخصصی خود مانند ILOو UNCTAD و غيره بر روند واگذاری پروژه های اقتصادی ايران به پيمانکاران داخلی و خارجی نظارت کند، و اطمينان يابد که اين قراردادها به شيوه های قانونی و از طريق مکانيسمهای شفاف مناقصه و مزايده بسته شده است. اگر اين مراجع تخصصی تشخيص دهند که دولت ايران در فرآيند واگذاری اين قراردادها به شيوه های غير قانونی و غير شفاف عمل کرده است، و از طريق اعمال نفوذ يا حذف ناعادلانه رقبای بخش خصوصی قراردادهای کلان اقتصادی را به حاميان خود واگذار کرده است، در آن صورت زنگ خطر را به صدا درآورند، و از انعقاد آن قراردادها با شرکای خارجی جلوگيری نمايند. اين نظارت خصوصاً در مورد قراردادهای مربوط به صنعت نفت ضرورت دارد. دولت ايران بدون رعايت موازين قانونی، قراردادهای مربوط به اين حوزه را به نيروهای حامی خود وامی گذارد تا از اين طريق هم کنترل خود را بر شاهراههای اقتصادی کشور تحکيم کند، و هم نيروهای وفادار برای سرکوب جنبش دموکراسی خواهی و آزادی طلبی ايران فراهم آورد. سوّم آنکه، حمايت بين المللی از نيروی کار در ايران نيز از جمله اقداماتی است که می تواند به تحولات دموکراتيک در ايران کمک کند. در ايران کارکنان بخش عمومی ( جمعيتی نزديک به چهارونيم ميليون نفر، يعنی حدود ۱۰ درصد جمعيت شاغل ۱۰ساله و بالاتر) و نيز شاغلان بخش خصوصی از حق داشتن تشکلهای مستقل که علايق و منافع صنفی آنها را نمايندگی کند، بی بهره اند. در ايران ايجاد اتحاديه ها و سنديکاهای مستقل کارکنان و کارگران بخش دولتی و خصوصی تاکنون غيرمجاز بوده است. جامعه بين المللی می تواند حق برخورداری کارگران و کارمندان ايرانی از اتحاديه ها و سنديکاهای مستقل را به عنوان شرط انجام معاملات اقتصادی و قراردادهای تجاری با نهادهای بخش عمومی در ايران قرار دهد. به اين ترتيب فشار بين المللی به نيرويی مؤثر در تقويت جامعه مدنی در داخل ايران بدل می شود، و تقويت جامعه مدنی به طور طبيعی می تواند رويه های سرکوبگرانه حکومت ايران را تضعيف نمايد. جامعه بين المللی نبايد فراموش کند که سازمان بين المللی کار نيز همانند سازمان بين المللی انرژی اتمی از جمله نهادهای تخصصی وابسته به سازمان ملل است. بنابراين، همانطور که جامعه بين الملل نسبت به فعاليتهای اتمی ايران و انطباق آن با معاهدات بين المللی حساس است و آن فعاليتها را از طريق سازمانهای بين المللی نظير سازمان انرژی اتمی تحت نظارت و کنترل درمی آورد، بايد نسبت به اجرای قوانين کار در ايران و انطباق آنها با قوانين بين المللی حساس باشد، و مواردی را که مغاير تعهدات بين المللی ايران است در تنظيم مناسبات اقتصادی و تجاری خود با دولت ايران در نظر داشته باشد.چهارم آنکه، جامعه بين الملل می بايد از صدور تکنولوژی سرکوب و کنترل به ايران جلوگيری نمايد. حکومت ايران براحتی به آخرين تکنولوژيهای مربوط به فيلترنيگ، شنود، و امثال آن دسترسی می يابد. اين تکنولوژيها نقش مهّمی در سرکوب جنبش دموکراسی خواهی ايران داشته است، و خصوصاً می تواند به آسانی هژمونی رسانه ای حکومت را تحميل کند، و شبکه های ارتباطی و اطلاعات رسانی آزاد در جامعه را کاملاً فلج نمايد. پنجم آنکه، برای تأمين ثبات و امنيت منطقه خاورميانه می توان به چارچوب امنيتی کلانی در سطح منطقه ای انديشيد که در آن اصل عدم تجاوز، عدم استفاده از خشونت در حلّ و فصل منازعات سياسی، و نيز تضمين توسعه اقتصادی عادلانه به رسميت شناخته شده باشد. از جمله اقدامات مهمی که می تواند به پيشبرد اين اهداف ياری کند اين است که کلّ منطقه خاورميانه از سلاحهای هسته ای و ميکروبی پيراسته شود.و ششم آنکه، مردم، نخبگان، و آزاديخواهان ايران بايد رژيم جمهوری اسلامی را مجبور نمايند تا از رؤيای هسته ای خود دست بردارد. عظمت طلبی هسته‌ای رژيم ايران اجازه نمی دهد که ما ايرانيان به شايستگی درباره مشکلات مربوط به انرژی در ايران بينديشيم و برای آنها چاره‌انديشی کنيم. جاه طلبی های هسته ای حکومت ايران بدون توجه به مسائل زيست محيطی انجام می پذيرد، و با توجه به ضعف تکنولوژی و نيز ضعف کنترل و سازماندهی در کشور، مردم ايران و کشورهای همسايه همواره با خطر يک فاجعه انسانی و زيست محيطی عظيم روبرو خواهند بود. تازه اين مخاطرات مربوط به وقتی است که رژيم ايران در پی دستيابی به سلاحهای اتمی نباشد. اما اگر جاه طلبی های حکومت ايران به سوی دستيابی به چنان سلاحهايی تمايل پيدا کند البته مخاطرات برنامه هسته ايران به مراتب بيشتر خواهد شد. بنابراين، فشار به دولت ايران برای جلوگيری از اتمی شدن در شرايط کنونی به نفع ايران است. اما اين فشارها نبايد به گونه ای باشد که زندگی مردم را تحت تأثير قرار دهد. از اينرو ما با هرگونه تحريمی که به درد و رنج مردان، زنان، و کودکان ايرانی بينجامد، مخالف هستيم. ء

بر اين فهرست می توان موارد ديگری هم افزود. اما نکته اصلی سخن من اين است که مهمترين راه حلّ مشکلات جامعه ايرانی، و نيز مهمترين راه رفع نگرانيهای جامعه بين المللی در خصوص ايران، تقويت جامعه مدنی نوپای ايران، و حمايت از تلاش ايرانيان برای تحقق دموکراسی و دفاع از آزادی و حقوق بشر است. اما اين هدف را نمی توان با توسل به شيوه های امنيتی و نظامی تأمين کرد. جامعه بين المللی به جای آنکه از پارادايم نظامی- امنيتی پيروی کند، می تواند از استراتژی کمکهای اقتصادی در برابر اصلاحات دموکراتيک در ساختار قدرت در ايران بهره گيرد، و انتقال تکنولوژی غيرنظامی، و سرمايه گذاريهای اقتصادی (خصوصاً در حوزه انرژی) را مشروط به برگزاری انتخابات عادلانه و آزاد کند، يا انعقاد قراردادهای نفتی را مشروط به اصلاح قوانين تبعيض آميز، شفاف کردن روند و شرايط واگذاری قراردادهای اقتصادی و تجاری، معاملات بانکی، و نيز رفع تبعيض در اعطای امتيازات به شهروندان ايرانی نمايد. در پيش گرفتن چنين رويکردی مستلزم بازنگری در گفتار حاکم بر سياست خارجی دولت آمريکا در منطقه خاورميانه است. ايده تغيير رژيم ايران از طريق نظامی يا تهديد به اقدامات نظامی بايد جای خود را به ايده تغيير رفتار و ساختار رژيم کنونی ايران، و واداشتن آن به پذيرش حکومت قانون و برگزاری انتخابات عادلانه و آزاد، اصلاح قوانين تبعيض آميز، و به رسميت شناختن حق مردم ايران در تعيين سرنوشت سياسی شان بدهد. صلح و ثبات پايدار را نمی توان با توسل به شيوه های خشونت آميز تحقق بخشيد. ء

اتهامات تند سارکوزی به ایران

2007-03-01T17:46:00.000-08:00

نامزد انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی که به منظور تشریح سیاست‌خارجی وی برگزار شده بود با اشاره به اینکه ایران هسته‌ای تهدیدی برای حیات اسرائیل است گفت که خواهان آن است که تا آنجا که امکان دارد ایران تحریم شود. سارکوزی در ادامه با اشاره به اینکه او مخالف حمله آمریکا به عراق بود در خصوص تکرار آنچه که در عراق روی داد هشدار داد. ء

اظهارات سارکوزی در شرایطی صورت می‌گیرد که وی روز گذشته نیز با اشاره به اینکه فرانسه از حمله نظامی به تاسیسات هسته‌ای ایران حمایت نمی‌کند گفت: ایران همانند سایر کشورها از حق استفاده از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای برخوردار است. وی در ادامه اظهارات خود با انتقاد از اظهارات اخیر دیک‌چنی، معاون رئیس جمهور آمریکا در خصوص روی میز بودن همه گزینه‌ها (اقدام نظامی) در خصوص فعالیت‌های هسته‌ای ایران تاکید کرد: در روابط بین المللی مصلحت‌گرایی خیلی بهتر از موضع‌گیری محض است. ء

درخواست رئيس تازه شوراي امنيت از ايران

2007-03-01T12:21:00.000-08:00

روز چهارشنبه، معاون وزير امور خارجه آفريقاي جنوبي، يک روز پيش از آن که کشورش مسووليت رياست دوره اي شوراي امنيت را به عهده بگيرد، گفت که دولت اين کشور از ايران مي‌خواهد به درخواست‌هاي آژانس بين المللي انرژي اتمي عمل کند.ء

به گزارش راديو فردا، آفريقاي جنوبي از روز پنجشنبه، اول ماه مارس، به مدت يک ماه، رياست دوره‌اي شوراي امنيت سازمان ملل متحد را به عهده گرفت.ء

به گزارش «رويترز» از «کيپ تاون»، «عزير پهد»، معاون وزارت امور خارجه آفريقاي جنوبي گفت: «ما از ايران تقاضا داريم که به همه خواست‌هاي آژانس به طور کامل پاسخ دهد. اين درخواست‌ها سه يا چهار مورد مشخص است، نه بيشتر.» ء

پهد همچنين گفت: شواهد موجود ثابت نمي کند که ايران برنامه توليد سلاح هسته‌اي دارد.ء

آفريقاي جنوبي، برنامه توليد سلاح هسته‌اي خود را پيش از پايان رژيم جدايي نژادپرست آپارتايد در سال ۱۹۹۴، به طور داوطلبانه متوقف کرد.با اين حال، از آنجا که اين کشور فعاليت تجاري در زمينه غني‌سازي اورانيوم دارد، به طور آشکار با برخورداري کشورها از فن آوري مربوط به اورانيوم غني شده مخالفت نمي‌کند.ء

پهد گفت:«روشن است که ايران در دستور کار شوراي امنيت قرار خواهد داشت. در اين لحظه کشورهاي گروه پنج به همراه آلمان پشت درهاي بسته درحال رايزني برسر مسئله‌ ايران هستند.»او گفت: «در زمان تهيه پيش نويس قطعنامه، آفريقاي جنوبي فرصتي براي اظهار نظر نداشت اما ما اميدواريم. همانطور که بارها گفته ايم، براي برنامه هسته‌اي ايران يک راه حل سياسي پيدا شود.»ء

در ماه آينده يک هيات بلند پايه آفريقاي جنوبي به ايران مي‌رود تا به گفته آقاي پهد، ضمن گفت‌وگوهاي سياسي با ايران، با مسائل خاورميانه نيز بيشتر آشنا شود.ء

شيراز دوسال پايتخت موزه‌هاي منطقه آسيا -اقيانوسيه شد

2007-03-01T04:55:00.000-08:00

شيراز ـ خبرگزاري ميراث فرهنگي ـ خبرنگار اعزامي :طي دو روز اجلاس عمومي کميته منطقه اي موزه هاي آسيا و اقيانوسيه (آسپک) علاوه بر آماده سازي پيش نويس آيين نامه اين کميته راه هاي همکاري ميان کشورهاي عضو اين اجلاس به بحث و گفتگو گذاشته شد.ء
سيد احمد محيط طباطبايي قائم مقام کميته‌ي ملي موزه‌هاي ايران (ايكوم) با اشاره به روند برگزاري اجلاس منطقه اي کميته ملي موزه هاي آسيا و اقيانوسيه در شيراز به ميراث خبر گفت:« اين برنامه مجمع عمومي ادواري موزه هاي آسيا اقيانوسيه است که هر دو سال يک بار در يکي از کشورهاي منطقه برگزار مي شود.»ء
وي درباره علت برگزاري مجمع عمومي شيراز توضيح داد:« دليل اصلي تشکيل اين مجمع تعيين پيش نويس آيين نامه اصلي اسپک بود. پيش نويس اوليه اين آيين نامه از مدتي پيش در ايران زير نظر گروهي به سرپرستي آقاي دکتر کريمي آماده شد. اين متن از ديشب با تشکيل هيات بررسي آن ارائه و در حال بررسي است. اين پيش نويس پس از تصويب مجمع عمومي آسپک جهت تصويب قطعي در مجمع عمومي ايکوم در وين ارائه مي شود.»ء
محيط طباطبايي دومين هدف اين اجلاس را ايجاد زمينه بحث و بررسي راه هاي رسيدن همکاري هاي مشترک ميان کشورههاي منطقه دانست:« اعضاي اين مجمع در اين دو روز در کارگاههايي مشترک درباره چگونگي رسيدن کشورهاي منطقه به نقاط مشترک در بحث موزه ها و يافتن سرفصل هاي مشترکي مانند آموزش و نيروي انساني پشتيباني هاي مادي و رويدادهاي مشترک و تکنولوژي آي تي است.»ء
به گفته قائم مقام کميته‌ي ملي موزه‌هاي ايران (ايكوم) کار گروه هاي با حضور اعضا براي راه هاي رسيدن به همکاري هاي مشترک در زمينه موزه هاي منطقه تشکيل و گروه هاي شرکت کننده در آن شرکت کرده اند.ء
محيط طباطبايي با بيان اين که برآيند اين نظرات در روز آخر به عنوان بيانيه اين اجلاس ارائه مي شود، از تصويب نام گذاري شهري به عنوان شهر موزه اي منطقه خبر داد :«نکته اي که در اين نشست با کميته اسپک در کره به توافق رسيديم اين بود که هر دو سال يکبار که اين اجلاس برگزار مي شود شهري که اين اجلاس در آن برپاست به مدت دو سال به عنوان پايتخت موزه آسيا و اقيانوسيه شود که در اين مرحله شيراز به مدت دو سال پايتخت موزه هاي منطقه مي شود. »ء
اجلاس منطقه اي آسپک از ديروز هشتم اسفند 85 به مدت سه روز در هتل هماي شيراز در جريان است. در اين اجلاس علاوه بر شرکت اعضاي ايکوم ايران نمايندگاني از کميته ملي موزه ها کشورهاي آسيا و اقيانوسيه حضور دارند. ء

باستان‌شناسان به دنبال 29 مقر حكومتي هخامنشيان

2007-03-01T04:45:00.000-08:00

فارس – خبرگزاري ميراث فرهنگي _حسن ظهوري _ كشف يكي از مراكز قدرت هخامنشيان در نورآباد ممسني و يكي از 30 مركز ساخته شده توسط هخامنشيان، باستان‌شناسان را بر آن داشت مسير تخت جمشيد تا شوش را مورد بررسي و كاوش‌هاي باستان‌شناسي قرار دهند.ء

«عليرضا عسگري»، سرپرست ايراني هيات مشترك ايران و استراليا در نورآباد ممسني دراين‌باره به ميراث خبر گفت: «در الواحي كه از دوره هخامنشي به جاي مانده از 30 مركز حكومتي از اين دوره باستاني سخن رفته است كه كاوش‌هاي باستان‌شناسي در نورآباد ممسني باعث شد تا نخستين مركز حكومتي يافت شود.»ء

در تازه‌ترين كاوش‌هاي باستان‌شناسي كه به تازگي توسط هيات ايران و استراليا انجام گرفته، محل حكومتي تازه‌اي از دوره هخامنشيان در نورآباد يافت شده است.ء

در حفاري‌هاي باستان‌شناسي، هيات موفق شد چهار پايه ستون به سبك كاخ صد ستون تخت جمشيد را از زير خاك بيرون بياورد كه به گفته هيات هنوز دو پايه ستون ديگر مانده است.ء

عسگري دز اين مورد به ميراث خبر گفت: «خوزستان خواستگاه سه تمدن بزرگ ايلامي، هخامنشي و ساسانيان بوده است. پدر كوروش كبير، جزء آخرين شاه‌هاي دوره ايلامي بود كه در انشان زندگي مي‌كرد. با اين تفاصيل سلسله هخامنشيان بايد در خوزستان صاحب مراكز حكومتي بيشتري نسبت به آن‌چه امروز شناخته شده است داشته باشند.»ء

وي افزود:«حكومت هخامنشيان از هند تا مصر ادامه داشته است و فيلسوفان بزرگي چون سقراط و افلاطون در زمان فرمانروايي هخامنشيان در جهان زندگي مي‌كردند. بي‌ترديد اين دوره تاريخي مظاهر گسترده‌تري نسبت به آن‌چه امروز شناخته شده است دارد.»ء

طي اين فرضيات محور بزرگ تخت جمشيد توسط هيات باستان‌شناسي ايران و استراليا بررسي و كاوش مي‌شود تا ديگر مقابر حكومتي هخامنشيان نيز شناسايي شود.ء

هيات باستان‌شناسي اميدوار است اين محور پس از شناسايي و كاوش به يكي از مهمترين محور‌هاي گردشگري كشور تبديل شود.ء